Saudi-Arabië, het (verre van) Islamitische Koninkrijk.

SaudiHet land Saudi-Arabië komt recent vaak in beeld als sponsor van de Islamitische Staat, rechtstreeks of onrechtstreeks, via leden van het omvangrijke koningshuis, zakenmannen, en rijke families. Ze zouden dit doen omwille van het Wahhabisme, de puriteinse strekking binnen de Islam waarop het land zijn wetten en cultuur baseert. Maar hoe Islamietisch is het land echt?

De Saoedische staat is gebaseerd op een verstandhouding tussen de Saud familie, en de nazaten van een Wahhabistische preker die rond het einde van de 18de eeuw een soort van Calvijnse revival beweging aanvoerde. Die verzette zich o.a. tegen een wijdverspreide heiligencultus en de vernieuwende interpretaties en Korancommentaren van de afgelopen eeuwen. Dat verbond houdt met ups en downs tot vandaag stand. De Saud familie bestiert de economie, de olie zeg maar, en het buitenlandse beleid, terwijl het religieuze establishment het openbare leven op streng Islamietische leest vorm geeft. Dieven worden de handen afgehakt, overspeligen gestenigd, you name it.

Die vroomheid vond ook zijn weg naar het buitenlands beleid. Met de enorme olie inkomsten werd vanaf de jaren vijftig en zestig imams uit alle hoeken van de wereld opgeleid, strenge moskeeën gebouwd en gesteund, waaronder de Grote Moskee van Brussel. De invloed op het openbare leven was voelbaar. Terwijl gedurende de jaren vijftig en zestig minirokken geen rariteit waren in de straten van Cairo tot Kabul, ging het vanaf de jaren zeventig langzaam maar zeker richting hoofddoek, niqab, en boerka.

Vandaag de dag presenteert Saoedi-Arabië zichzelf als een Islamitisch land, met strenge maar rechtvaardige wetten die voor iedereen gelden. Wie niks mispeutert, heeft niks te vrezen. Eenduidige, zij het draconische, wetten zijn één ding, maar zoals men in het Engels zegt: the proof of the pudding, is in the eating. Op wie worden die wetten eigenlijk toegepast, en in welke mate?

Royals ontspringen de dans.

De overeenkomst tussen de Sauds en het Wahhabistische religieuze establishment, geeft die eersten niet alleen een vrijgeleide wat betreft de praktische zaken van de staat, maar de circa 15.000 individuele leden van de koninklijke familie groot en klein ontspringen grotendeels ook de strenge wetten opgelegd aan de rest van de bevolking. Wilde feestjes, drugs, alcohol, en prostitutie tieren welig, niet enkel in de afgehuurde hotelsuites, van Cairo, New York, London en Parijs, maar ook in Saoedi-Arabië zelf. Met geld kan je veel kopen. Met veel geld, en dat is er, is de sky de limit.

Discriminatie.

Ongeveer 8 miljoen op een totaal van 27 miljoen inwoners van Saoedi-Arabië is afkomstig uit landen zoals Indonesië, Bangladesh, Yemen, Indië en Pakistan. Hoewel het merendeel moslim is, blijft uitbuiting, zowel seksueel als economisch, schering en inslag. Het probleem was in 2002 zo prangend dat de groot-mufti zich ertoe genoopt voelde erop te wijzen dat contractbreuk, intimidatie, verkrachting en chantage van werkers tegen de Islam ingaat. In de praktijk wordt de strenge Wahhabistische leest veelal toegepast als drukmiddel tegen arbeiders met een andere etnische achtergrond. Mishandelde hulpjes worden beschuldigd van diefstal. Verkrachte dienstmeiden die eraan denken naar de politie te stappen, hangt een aanklacht van overspel boven het hoofd. De overheid publiceert geen concreet aantal van ter dood veroordelingen, maar buitenlandse mensenrechtenorganisaties schatten dat meer dan de helft van de mensen die wachten op hun terechtstelling, Indonesisch is. Een echte puriteinse Islam, met zijn nadruk op gelijkheid binnen de Islamietische gemeenschap of ‘Umma’, kan je dit bezwaarlijk noemen. De vraag stelt zich of het überhaupt te rijmen valt met Islam als dusdanig.

Politieke repressie.

De Islamitische jurisprudentie, of toch een zeer selectieve lezing ervan, wordt ook ingezet tegen Saoedische burgers. Vooral tegen zij die zich politiek engageren. Terwijl de Saoedische ambassadeur in Libanon een solidariteitsmars bijwoonde na de Charlie Hebdo aanvallen, werd de blogger Raif Badawi veroordeeld voor het beledigen van de Islam. In de realiteit had hij een lans gebroken voor een seculiere staat –wat in de praktijk neerkomt op het beëindigen van de meer dan tweehonderd jaar oude overeenkomst tussen het koningshuis en het Wahhabitische sheikhs. In 2014 stelde het land atheïsme of “het in vraag stellen van de basisprincipes van de Islamietsche religie waarop dit land gebaseerd is” gelijk aan terrorisme.

Buitenlands beleid.

Ondanks de verspreiding van het strenge Wahhabisme, o.a. via de destijds door de V.S. gesteunde Osama Bin Laden die tegen het goddeloze Soviet-rijk vocht in Afghanistan, keren de zeloten zich telkenmale tegen het in hun ogen corrupte regime in Riyad. In 1979 bezetten jihadi’s de Grote Moskee in Mekka. Hun doel was het omverwerpen van zowel de regerende Saudische familie, als de Wahhabistische religieuze elite, en de terugkeer naar een pure vorm van Islam. Steenrijke donoren, samen met hooggeplaatste Saoedische militairen gaven geld, wapens en logistieke steun. In 2001 wilde Al-Qaeda de in hun ogen imperialistische V.S., aanwezig op verschillende militaire basissen in Saoedi-Arabië, treffen, alsmede hun bondgenoot in Riyad.

Net als toen, sluizen vandaag rijke, vaak religieus-overtuigde individuen, geld door naar buitenlandse jihadi’s. De Saoedische staat knijpt een oogje toe omdat het haar goed uitkomt in de bredere strijd tegen de grote strategische concurrent Iran. Die wedloop om regionale overmacht heeft een religieuze component in het respectievelijk Soenitische en Shi’itische karakter van beide landen. Met zieltjeswinnerij wordt het voetvolk gemotiveerd, maar de vruchten; invloed, markten, geld –veel geld- zijn voor het grote koningshuis; een kleine elite die Islam niet ziet als doel, maar als middel.

Advertisements

Leave a comment

Filed under economie, extreem-rechts, Islam, Mensenrechten, Middle East

Toyota’s fuel cell mirage.

toyota-mirai-fcv_large

Toyota Mirai

Pardon me: Mirai, which is the name of Toyota’s hydrogen-fueled fuel cell car that’s just come onto the market. Make that, a market, as in: only in California where there are a few dozen stations to fill up. Toyota doesn’t believe in the battery-powered electric car. It should know, it’s been in the business of developing, selling, and servicing the hybrid petrol-electric Prius since 1997. The billions spent in R&D paid off handsomely, as the Prius became a runaway success, stealing a march on all of its competitors.

It was expected that the company would continue on the chosen path, and it did. For a while at least. After three generations of Priuses, each one better and thriftier than the previous -a fourth is about to launch- with total sales of close to four million, Toyota no longer believes in electric.

Or rather, it doesn’t believe in the lithium-ion battery currently propelling a plug-in version of the latest Prius up to 20 kilometers on electric power alone before the gasoline engine kicks in. Continuing that evolution, relying less on the petrol-part of its hybrid system, in favor of going electric is, according to Toyota engineers, technically not feasible. Until charging a battery takes minutes and not hours, as it currently does, nothing can be done.

Rather than R&D its way out of the slow-battery-charging quagmire, the company set out on a different path altogether. Behold: the Mirai. You quickly fill it up with hydrogen, and a nifty device called a fuel cell will turn that hydrogen into electric power, and water. The motor of the car is electric. No oil or gas needed. Except the oil and gas currently used to fabricate the hydrogen of course.

Clean hydrogen anyone?

Clean hydrogen anyone?

It’s possible, using electrolysis, to simply split water into oxygen and hydrogen. But overwhelmingly, 95% of all hydrogen is currently produced using hydrocarbons. Moreover, roughly half of that hydrogen is used in the process of oil refinement itself. Filling up the Mirai with hydrogen currently costs about twice what you would pay for gasoline although Toyota hopes the price will eventually be comparable.

With the Mirai you have yourself an electric car, almost as dear as a (battery-electric) model S Tesla, that you can charge very quickly, and drive for about the same distance you would a Tesla. You cannot charge the Mirai from your home for 5 to 10 Euros (depending on where you live), but industry are planning to expand the number of hydrogen stations in North America and Europe. In Germany for instance, these good folks have taken it upon them to invest the necessary billions: Air Liquide, Daimler, Linde, OMV, Shell and Total.

The good old days, reloaded.

The good old days, reloaded.

In other words, the petrol people have seen the light. For a price you understand. In stead of a cable connecting a wind turbine or solar (ideally sitting on top of your house) with your car, they want to keep pumping oil and gas, and shipping it to their refineries, turning it into hydrogen and then trucking it out to petrol, excuse me, hydrogen stations where you, for a good price, will go and fetch a good old physical product. Out with the old, in with the old.

An article (on Motley Fool) recently argued that Toyota’s move towards hydrogen should worry automakers like Tesla who are opting for battery-electric cars, because “Toyota’s standing makes it hard to dismiss”. What they really seem to be offering is another lease on life for an energy infrastructure that has served humanity well for about a hundred years, but that has destabilized entire regions, destroyed countries, and potentially, the world.

battery-electric 2018 Chevrolet Bolt

battery-electric 2018 Chevrolet Bolt

Luckily consumers can be expected to make the right choice, financially and environmentally, especially when cheaper, 20.000 to 40.000 euro electric cars start hitting the market in the coming years. Investors should likewise see Toyota’s hydrogen venture for what it is: a mirage.

Leave a comment

Filed under economie, economy, energy, oil, peakoil, technologie, technology

Vol is vol

11951866_10156009750400525_6003012855215547269_nSorry maat, of meisje, vol is vol.

We kunnen toch niet de ellende van de hele wereld naar hier halen? Dat begrijp je toch ook. Enfin, begreep.

We hebben van onszelf al genoeg problemen. Zoveel dat we er onze lagere middenklasse voor moeten pluimen om ze proberen op te lossen.

Goed, Turkije en de andere buurlanden van Syrië zijn zo lief om een stuk of 4 miljoen van jouw vriendjes, broers, zusjes, moeders en vaders op te vangen. Maar je moet ook niet alles met elkaar vergelijken. Snap je? Enfin, snoop.

De draagkracht bij onze bevolking om meer te doen is beperkt. Antwerpen staat bijvoorbeeld zeker niet op de eerste rij om voor extra opvang te zorgen. Dat stond ergens te lezen. Tegen de mensen zeggen dat we moeten besparen, en het dan langs ramen en deuren naar buiten smijten, het kleinste kind, zoals jij er eentje was, begrijpt dat dat politiek moeilijk ligt.

Zoals jouw broer, die in Damascus studeerde maar die nu ook ergens op dat strand ligt te liggen, misschien wist: Europa heeft tussen nu en 2050 tientallen miljoenen extra zielen nodig, alleen al om de bevolking op pijl te houden. Da’s economie. Harde cijfers. Ok, goed. Maar je begrijpt toch dat jullie niet gewoon holder de bolder naar hier kunnen komen varen? Kan je je de chaos voorstellen?

Per slot van rekening willen we alleen mensen die een netto-toegevoegde eh, alé, mensen die iets kunnen. Liefst geen moslims. We zijn per slot van rekening het Judeo-Christelijke Europa. Wij vragen ons al 2000 jaar constant af, wat zou Jesus doen? Met weinig succes overigens.

Leave a comment

Filed under Afghanistan, Brussels, economie, Europe, extreem-rechts, Globalisering, Human Rights, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, politiek, Vluchtelingen

Goodbye Odessa

Georgian singer Nino Katamadze, live at Ibiza Club, Odessa

Either my social skills are improving, or folks here are really nice, I say to myself walking up to the pulpit to witness the marriage between new friends. Barely a week in, and I have already found what I’d come looking for: the meeting point betwixt east and west. Zhe melting pot entre Beijing and Brussels. Yulia, the happy bride, has the blood of Genghis Khan in her (or at least a Chinese father). In terms of red goo I go no further than so many steaks saignant, or hearing white-robed men mumble incoherently about imbibing the juice of Jesus or some such nonsense.

Here, in the city formerly known as Khadjibey, most of the facades are Tsarist Russian, but Ottoman influences can be spotted everywhere in the um, architectural… ancient crossing of the caravans… and so on and so forth [copy-paste your favorite wikipedia entry]. The gist of it: everything’s kinda glued together. The minutes and eons. Mass-ish tourism and the type of coffee place that serves Americano as Espresso, adulterated at will by means of hot water served on a wooden cutting board. I’m talking hip, and the deadly beauty that hasn’t taken any prisoners since world war II. The vacant strut that says “What?” with every step, well-heeled against impossible odds, high-heeled on impossible cobbles.

Odessa is special,” someone said. “It’s not Ukrainian. It’s not Russian.” The latter are staying away since the latest fracas further east. Their place is taken by Ukrainians, who used to vacation in the Crimea. Cry me a river… And Egyptians, I couldn’t help but overhear from a particularly jolly table adjacent ours, Turks, Romanians, Germans, the list goes on. As pots go; what has been melted, cannot be unmolten.

The city shrugs off the centuries, self-proclaimed sentries be damned. Minorities become majorities and vice versa. Somewhere a supernova explodes. It don’t matter to Jesus. One’s thoughts wander to that other town, from Odessa to Brussels, Black Sea to backseat. Another such place whose soul is not one thing, however much its constituent parts partaking in the muddle muscle to pretend (now repeat!).

Identity is plural. Place is nothing without time. Flags don’t mean a thing. Blood is thicker than water but to dust we all return must.

Leave a comment

Filed under Europe, History, International Affairs, Multiculturalism, Travel

The world’s worst-kept secret.

My arms are growing out of my ass.” Don’t picture it. Just accept that this is the Russian way of saying you have two left hands. Or at least that’s how it’s translated to English. Live to travel, and travel to learn random facts of life. Or to pay EUR 1,30 for a coffee plus perfectly good cherry juice. Oh, and those stairs, the Potemkin staircase, birthplace of the 1905 Russian revolution, at least according to the movie; they sell selfish dicks there now. I mean selfie sticks. I am talking about Odessa. A city that is so hot, it’s pronounced ‘Oh Dieu, ca!’ 4th largest population center of a country that probably flares off about 15% of its national gas imports in commemorative eternal flames. As in, the hot breath of history. As in, you could roast marshmellows on this thing. Or minorities, as has been the case on more than one occasion.

IMG_0233There is nice place,” the gold-hearted baboushka I’m AirBnB’ing with confides. “For coffee. Mmm…,” she wracks her brain. Then it hits her: “McDonalds!” “I’ve heard of it,” I nod. “I’ll definitely check it out.” Out there, where the streets are literally, alliteratively, littered with heart-achingly beautiful porticos, nonchalantly abandoned to the grinding teeth of time. Or as they’re known in Brussels: real-estate developers. The beasts have yet to discover this city. Only a civil war can save it from such a terrible fate. Fingers crossed. If spirits had limbs all the Russians, Jews, Ukrainians, Poles, Germans, Greeks, Tatars, Belarusians, Molds (folks from Moldova?), and Armenians who have lived here over the centuries will no doubt do likewise. I will not, I repeat not mention the electric tourist trolleys carting folks to and fro, dizzyingly about the Disneyfied parts of the old town. If there’s one thing I hate more than bermuda’d gawkers, it’s snobbery. I gawk better than most. I was not here first. The only prize I’m still in the running for is Who can sweat the most. Winning that, hands down. Down there, where the sidewalks sizzle.

1 Comment

Filed under Europe, History, Judaism, Multiculturalism, Travel

Odessa

2015-07-24 22.02.51So it’s come to this: I’ve literally become an extra in a Wes Anderson movie. There aren’t many reasons for anyone to be on the sleeper train from Bucharest to Chisinau other than that you can. As per the old hedonistic saying: if it feels uncomfortable, sweaty, and vaguely smelling of excrement, do it. All the usual characters are in attendance: the chatty Korean (not being chatty back); the sleepy American (good riddance); the drunken Lithuanian dude who’s asked me twice already if I happen to have some beer on me and if so, would I sell some to him (you’ve breathed on me, so yes, there’s beer on me, albeit not in sellable quantities).

Did I mention that it’s about 35 degrees out?

And yet, woe is not me. Moldavia, I’ve been told, is nice this time of year. As is Tiraspol, provisional capital of the unrecognized republic of Trans-Dnjestria. Sounds made up, doesn’t it? Newsflash: so is every other country. I’m looking at you, France. One of the perks of being human, I guess. Everything starts with an idea. Like the little trip I’m currently on, which began with a cup of coffee and zooming out too far on Google maps. I could have just gone to the Ardennes. Now, provisionally, Odessa is the limit. As in: baby carriage careening down scenic staircase, but enough with the movie references. Rebellious gem on the Black Sea, here I come.

Leave a comment

Filed under movies, Travel

Destroy Palmyra, save Humanity.

Grand colonnade and the Arab castle, Palmyra, UNESCO World Heritage Site, Syria

Grand colonnade and the Arab castle, Palmyra, UNESCO World Heritage Site, Syria

ISIS is like ice is, another ism chilling the spines in our marrows. Or the other way around. They confuse me. What with their mass-pimping of women, black masses of mass-execution and other such drug-fueled barbarism. Did I mention expensive watches? Yes, that was a Rolex on the Khalif’s wrist. Anywhose, so now they’re coming for Palmyra, resting place for wary travelers of the caravans of yore, slayer of the Sassanids, prosperous metropolis of the Roman Empire. I visited the remnants of its monumental beauty back in 2002, sauntering among its columns, temples and theaters, silent witnesses of what greatness humans are capable of. Me and literally one or two other tourists. The world didn’t seem to care much for the place then. It does now. Like that old Joni Mitchell song: “On and on it seems to go, but you don’t know what you got till a guy in a turban threatens to smash it”. “Let’s hope the Syrian army can defeat them,” I read on someone’s Facebook wall. For ISIS, having exhausted the creative range of human cruelty, is gunning for Western audiences, I mean Eastern monuments. It’s not like we didn’t care for the man in a cage set on fire with gasoline. Or the 8 year-old slicing the throat of a grown man in orange jump-suit. Humans are a dime a dozen, but we only have, like, five of those ancient stone lions. What sound does the column make, crashing down on the steps of the pagan Temple of Bel, when no one’s around to hear it? Of course we are able to care about old things and new-ish people at the same time. But the way ISIS engages in this Chinese water torture of western public opinion perhaps says something about their low opinion of western priorities. Maybe these nihilistic bearded youths have distilled such a distorted view from the disembodied western ghettos that reared them. Whichever the case may be, perhaps we ought to put those crazy ideas out of their misery and bomb the monuments at Palmyra ourselves. As in “see if we care”. And then put a United Nations peacekeeping force on the ground to save the human beings in the rest of Syria. The beautifully arranged stone slabs of Palmyra will inspire us to reinvigorate our humanity or mark the grave where compassion is buried. Your advocate

Leave a comment

Filed under Middle East