Category Archives: Verenigde Naties

België moet vol inzetten op multilaterale samenwerking

Eerst verschenen in Mo* Magazine (online).

België moet vol inzetten op multilaterale samenwerking

Drie miljard euro investeren in hernieuwbare, lokale energiebronnen in België geeft mogelijk een betere return-on-security dan nieuwe gevechtsvliegtuigen.

Veiligheid gaat natuurlijk al lang niet meer over het bewaken van de landsgrenzen.

We identificeren bedreigingen verder van huis; kleine brandjes blussen voorkomt groter onheil. Van interne tot regionale of zelfs internationale conflicten. Vroeger ingrijpen is beter, bij voorkeur voor er gevochten wordt.

Conflicten maken noodzakelijk deel uit van de menselijke conditie. Mensen, groepen van mensen, landen, bedrijven hebben verschillende belangen. Dat maakt verandering en vooruitgang mogelijk. Kleine landen hebben er belang bij om zichzelf in een groter kader in te schakelen zodat hun belangen niet geschaad worden. Tijdens de Koude Oorlog besloot België dat NAVO-lidmaatschap de beste garanties bood voor haar territoriale en politieke soevereiniteit.

Meer dan twintig jaar na de Val van de Muur probeert de NAVO andere rollen uit. In Afghanistan moest de organisatie een peperduur Amerikaanse avontuur van ruggensteun en legitimiteit voorzien. Onderbemand en op louter militaire leest geschoeid kwam er van de vooropgestelde doelen – democratisering, ontwikkeling, vrouwenrechten – weinig in huis.

De uitbreiding van de organisatie zelf, naar bijvoorbeeld Oekraïne, blijkt meer en meer een factor van instabiliteit. Heeft België voldoende gewicht binnen het bondgenootschap om die zwalpende, gevaarlijke koers bij te stellen? En indien niet, durven we dan onze (dure) conclusies te trekken?

Realpolitiek

media_xl_752128België is meestal geen directe partij in conflicten, maar ervaart wel de impact van conflicten tussen derden: vluchtelingenstromen, verloren investeringen van Belgische bedrijven, enzovoort. In deze onrustige tijden is het oké om Realpolitiek te voeren, maar dan liefst binnen het kader van de VN. Het buitenspel zetten van die organisatie en het eigengereide optreden van onder andere een aantal NAVO-partners heeft bijgedragen aan de huidige chaos in het Midden-Oosten.

Het machtsvacuüm in Irak, het helpen verwijderen van Khadaffi in Libië zonder follow-up plan, het bewapenen van deze of gene partij in de Syrische burgeroorlog… kunnen vergeeflijk “westerse” zonden genoemd worden. Een alternatief daarvoor is geen onrealistische dromerij, maar pure noodzaak. Alleen zo kan de metastase van dat conflict naar Europa gestopt worden.

Veiligheid wil ook zeggen minder afhankelijk worden van invoer uit onstabiele gebieden of uit landen die die afhankelijkheid als politieke pasmunt gebruiken.

België moet vol inzetten op multilateraal. Een actieve rol in een geherwaardeerde VN. Veiligheid wil ook zeggen minder afhankelijk worden van invoer uit onstabiele gebieden of uit landen die die afhankelijkheid als politieke pasmunt gebruiken. Drie miljard euro investeren in hernieuwbare, lokale energiebronnen in België geeft mogelijk een betere return-on-security dan nieuwe gevechtsvliegtuigen.

Inzetten op eerlijke handel, duurzame ontwikkeling, partnerschappen aangaan met de allerzwakste landen betekent niet alleen het indammen van (economische) vluchtelingenstromen nu, maar ook nauwe banden met de dankbare tijgers van morgen. In datzelfde licht moet een verdere verstrenging van de regels voor de Belgische wapenexport gezien worden, helaas nog steeds geen vanzelfsprekendheid.

Europese samenwerking

Bij meer Europese militaire samenwerking de volgende bedenking: zal een hypothetische krachtige EU-defensiepoot een minder kortzichtige economische invulling geven aan veiligheid en roekeloos eigenbelang dan de op zijn laatste benen lopende Amerikaanse unipolaire wereld? Het valt te betwijfelen of concurrerende militaire blokken vrede bevorderen.

De markt werkt niet als het op veiligheid aankomt. Dat kan je zien op microschaal in de VS, waar iedereen zichzelf min of meer naar believen bewapent en verdedigt. Op macroschaal hebben we ettelijke millennia aan menselijke geschiedenis om uit te putten.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Brussels, Europe, Globalisering, International Affairs, United Nations, Verenigde Naties

The ICC indictment of Sudan’s leadership merits a balanced appraisal.

The ICC indictment of Sudan’s leadership merits a balanced appraisal.

Omar-al-Bashir-220_978259fIn July 2008 the International Criminal Court submitted, upon request of the United Nations Security Council, charges of genocide, crimes against humanity, and war crimes in Darfur, Sudan against the president of that country Omar Al-Bashir, having already done so for Sudanese Humanitarian Affairs minister Harun and a local militia leader. None have so far been brought into custody, nor will this likely happen in the near or even remote future.

Politically motivated,” cried the Sudanese government. “Double standards, and neo-colonial bullying,” charged African, Arab and many European commentators. America’s tacit welcoming of the ruling, itself not a signatory and fierce opponent of the Court, surprised few, given Sudan’s oil-laden geology. This in turn explains the eerily quiet wind blowing from China, which meets close to seven percent of its oil imports from the regime in Khartoum. (Credible) conspiracy theories aside, many analysts fear a Sudanese backlash, a hardening of positions, undermining a tenuous peace process, turning out more harmful in the end to the very people the court ruling is supposed to rush to the aid of.

All of the above is true. The ICC, brought to life in 2002, has picked out small fries, a sitting leader of an Arab state at that, the adverse connotations of which have not gone unnoticed in the region. In many ways the ICC merely ups the ante, shielding behind the cloak of internationalism, self-interested policies and the chess of jostling powers that weaker states have historically been victim, at best spectator to.

And yet. We cannot dismiss the notion that the voices raised against the ruling, and hence in defense of a government that at best utterly fails to act in defense of its own citizens, with horrible consequences, are all but devoid of ulterior motives. The court’s ruling is indeed a heavily politicized one, but so would a now hypothetical decision to the contrary.

In the extreme, currying favor with the regime in Sudan inculpates one to the charge of wishing to secure access to the nation’s natural resources, while proponents of the ruling are accused of wishing a regime change for the sake of gaining a toehold to those same resources. Concurrently, some advocates of the court’s decision aspire to draw away attention from their own misdeeds in the human rights arena, while detractors fear the legal dire straits such a precedent might put them in. Worse infringements occur in other places. Why intervene here? Indeed, arguments and ammunition are easily found in support of either position.

To those with no material stake in the imbroglio the question then boils down to one of inclination, optimistic or pessimistic, as to the ability of the mechanisms hitherto employed to alleviate and ultimately solve a question of extreme human suffering. Do the actions of the ICC represent something new, or should such the instrument be seen as merely the sum of its constituent parts, a continuation of old policies, lorded by self-interested nation-states? Can the ICC transcend the balance of powers or the lack and turbulent search thereof? Is the ICC, in plain English, capable of saving lives? The wider question should, but perhaps given the inchoate state of the institution, cannot easily be disentangled from the concrete case of Darfur before it.

International bodies are only as effective as their participating countries allow them to become. A prime example is arguably the United Nations, once paralyzed by the cold-war stalemate, somewhat invigorated since, but of yet hamstrung by its veto-wielders’ reluctance to reform and adapt to changing international relations. Perhaps the ICC, an organization that is legally speaking not part of the UN, can play a reinforcing, complementary role, hand-in-glove with the trend of expanding international laws. Whether the challenge of justice-over-the-weak vs. justice-for-all can be overcome only time will tell.

The shifting of the balance, toward universal success vs. a quick demise of the ICC will take place in the penumbra of smaller nations, between ardent supporters and stern detractors. Those countries seeking an advantage in opposing the court now, might one day find themselves in need of more robust international policing. The inverse, one should add, will arise just as easily.

The clear choice for governments here and now is between short-term self-interest and its long-term variant. The difference is significant. Today, two very passionate foes of expanded international jurisprudence, Israel and the United States, already find themselves applauding the court’s ruling on Darfur. A verdict according to double standards will only serve to accentuate those double standards and increase the pressure to address other, more complex, even more intractable conflicts. Alas, small fry first.

Last month’s ruling so far appears not to have unleashed the feared deterioration on the ground despite one senior Sudanese official reacting furiously, threatening to turn Darfur into a graveyard. On the contrary, the initial response of the Sudanese government has been one of increased responsiveness, at least in tone, to international pressure. With, perhaps a cynical stretch of the imagination, soon, white faces too will pop up in the dock at The Hague. If we include the ad hoc tribunal for Yugoslavia this has already happened. Of course, all gains, especially as modest as these, can be reversed. However, one must also recognize those gains, even as modest as these, for what they are; Timid beginnings, but beginnings nonetheless.

Leave a comment

Filed under Human Rights, International Affairs, Mensenrechten, United Nations, Verenigde Naties

31 december 1995

Er is nu vrede in Bosnië-Herzegovina, geen Pax Jimmy Carter, maar dan toch een Pax Americana. Een internationale troepenmacht is zich op dit moment, even as we speak, aan het ontplooien. En de VN? Wel, die is vakkundig buiten spel gezet en doet niet mee. Jacques Chirac heeft bijna gedaan met zijn kernproeven in de Stille Zuidzee. Laten we met zijn allen hopen dat de in man ’96 prostaatkanker krijgt, kwestie van zijn gevoel van viriliteit een beetje in evenwicht te brengen.

Dat vonden de Britten ook en ze gooide Nigeria bijna uit de Commonwealth vanwege Ken Sarowiwa. Doch Shell bleef verder pompen. Let’s not blow this whole thing out of proportion, shall we? moeten ze gedacht hebben.

Verder wer dit jaar het lijstje van vermoorde mensen die het goed voorhadden met de wereld aangevuld met Yitzak Rabin. Grote kanshebbers van volgend jaar zijn o.a. Shimon Peres, Yasser Arafat, Michel Vandenbosche, Maurits Coppieters, de VN. Het is tevens deze laatste die enorm dringend aan hervorming toe is. Eveneens best te hervormen is het Internet, dat misschien wel belangrijker zal blijken in de éénmaking van deze gehandicapte aardkloot dan de Verenigde Naties zelf. Deze komende vier jaren zullen in elk geval fundamenteel zijn voor beide. En na 2000?

A) just the same old song!

B) beyond imagination! Dit is misschien het punt waar het logische verloop van de geschiedenis stopt. Dit is de tijd van een supercomputer in ieder huis!

Leave a comment

Filed under Bosnië-Herzegovina, Internet, Nigeria, Verenigde Naties

9 november 1994

-Escalerend geweld in Bosnië-Herzegovina. Sinds kort worder er ook successen geboekt door de Moslims die samen met de Kroaten tegen Serviërs vechten. Een einde aan het conflict is echter nog niet in zicht.

– Italië : Sinds kort heeft Berlusconi ook de RAI in handen. Telecracy after all?

-VS : Tussentijdse verkiezingen. Overwinning van de Republikeinen, zowel in de senaat als in het huis van afgevaardigden, behalen zij de meerderheid. Na twee jaar geleden voor “change” te hebben gekozen, kiest het Amerikaanse volk vandaag massaal voor een zielig conservatisme. In Californië, of was het Florida, ik weet het bij God niet meer, is er onlangs een wet per referendum met een 2/3 meerderheid goedgekeurd die illegale immigranten de toegang ontzegt tot onderwijs en gezondheidszorg. Symptomen van een desintegrerende natie? Over desintegreren gesproken. Volgens Robert Muller, schrijver van o.a. “Opkomst van een wereldbeschaving”, bevinden we ons momenteel op de vooravond van een belangrijke overgangsperiode. Net zoals de Verlichting en de Franse revolutie de overgang naar en de opkomst van de moderne natiestaat inluidden, zouden we ons nu op drempel bevinden van een overgang naar een internationale, mondiale samenleving. De nationale staten bevinden zich in crisis.

Hoewel in een groot deel van de wereld de indeling in nationale staten afgewerkt is en als het ware zijn hoogtepunt reeds gepasseerd is moet een evenzo groot deel van de wereld die evolutie nog doormaken en wordt er nog gevochten om land en valse ‘vaderlandse’ waarden. De overgang naar het internationalisme zal zich dus niet overal even snel voltrekken. Koploper is de Europese Unie dat al een eind op de goede weg is. Achterop hinken o.a. Joegoslavië en delen van Oost-Europa, waar de interne en externe verhoudingen door meer dan 50 jaar communistische dictatuur geforceerd zijn geweest en waar zich nu, na de val van het ijzeren gordijn, hopelijk zo vlug mogelijk een stabilisatie zal voordoen. Daarna kunnen ook zij zich aansluiten bij de globalistische tendens die zich tegen dan, en ik hoop dat dat zo vroeg mogelijk gebeurt, duidelijker zal manifesteren.

Will we build the global village? Or will we destroy the globe, and ourselves in the process?

Leave a comment

Filed under Bosnië-Herzegovina, Globalisering, Italië, Joegoslavië, Verenigde Naties

25 oktober 1994

Een aantal dagen geleden kocht ik in Antwerpen enkele boeken.

1. “De Koran”. Dit boek heb ik gekocht in de stille hoop mezelf in staat te stellen het extreme moslimfundamentalisme beter te begrijpen. Misschien ligt de oplossing van dit probleem wel in de Koran zelf.

2. “De geboorte van een wereldbeschaving” van Robert Muller. Het boek hangt een ‘mondialistische’ kijk aan die ik deel, minus het haast naïeve optimisme. Een wereldregering zal er komen, daar ben ik van overtuigd, maar het zal nog heel wat voeten in de aarde hebben. Naar mijn gevoel zal het nog zo’n 70 à 80 jaar duren eer het zover is, met of zonder wereldconflict, waarvan zich reeds vele symptomen manifesteren.

Het hoeft uiteraard niet noodzakelijk zover te komen, maar de kans is wel bestaande. Na afloop van dit conflict zal blijken dat het de komst van een wereldregering alleen maar zal hebben versneld. Immers, internationalistische tendensen zijn het grootst na grote internationale conflicten. MAAR! Het bestaan van kernwapens sluit normale oorlogvoering op grote internationale schaal quasi uit, omdat het risico op totale vernietiging wel zeer groot is, zeker nu het verval van de USSR kernwapens beschikbaar heeft gemaakt voor zeg maar ‘de man in de straat’. Een beetje gezond oorlogje spelen, het vernietigen van het oude om helemaal terug opnieuw te beginnen met een schone lei, zeg maar tabula rasa, is niet meer mogelijk. De mens zal zich van de oorlog MOETEN afkeren of het zal zijn vernietiging betekenen.

Alea iacta est!

Leave a comment

Filed under Europe, Islam, Multiculturalism, Verenigde Naties