Category Archives: Religion

In defense of bull fighting.

Animal cruelty is wrong. Cruelty against animals, that is. We frown upon, or happily ignore what our parents’ generation did to cats, cat’s tails, frogs, birds nests, its inhabitants, dogs… I won’t get into cattle. Suffice it to say, we probably all have or had an uncle who did go into cattle.

non-formal dress bull fight

non-formal dress bull fight

I recently saw an opportunity to see a bull fight in an actual arena. Whereas Spain has banned the, I want to say, practice, some of its Latin American cousins see or hear no evil. So what’s wrong with giving our hoofed friends a fighting chance? More of a chance than the slaughterhouse, that is. Lined up, upside down in chains, as they are, waiting for the buzzsaw.

Half a bull will choose the arena. And by half, I don’t mean one that’s already hacked in two.

The glory

The glory

The glory… The dust, as the slightly crooked forepaw taps the ground before a charge. The thrill of skewering any of the soft bits of the beast’s tormentor. Pierce or be pierced. The glory, the gore. If you have the stomach. Or four.

But naysayers claim hunting for sport is wrong, as is the ballet of death performed upon the mighty bull. That killing animals is wrong when it has no function. Sort of like nudity in movies, but I’m drifting off.

These days most humans can get all the necessary nutrients from the part of nature that doesn’t scream at some point before landing on your plate. If you’ll accept that as a scientific fact then, arguably, eating meat becomes a mere pleasure. The things we do for the taste of bacon, say. It’s a lesson I haven’t yet fully internalized personally. Did I mention bacon?

I didn’t go to the bull fight. All things being equal, the game does seem heavily rigged in favor of the human. I could muster a lot more respect for a man in spandex fighting a tiger with his bare hands.

Screen Shot 2016-01-24 at 07.49.33So instead I went to Machu Picchu. Someone asked the guide if the Incas performed human sacrifices. “Yes,” the man responded, and I swear to the Sun God this is true. “But only when it was necessary. For instance when it was dry, or when it rained too much.” You know, functional human sacrifices.

The place is absolutely mind-boggling by the way, but I’m drifting off again.

Advertisements

1 Comment

Filed under culinary, culture, Human Rights, Religion, Social, Travel

Zelfkritiek is de moeder van de dialoog.

Islam, jodendom en christendom lijken erg op elkaar Zelfkritiek is de moeder van de dialoog 30 maart 2011 ( MO* ) — Tegenwoordig worden jodendom en christendom dikwijls voorgesteld als verwante zielen die staan voor democratie en mensenrechten, terwijl islam uit een heel ander hout zou zijn gesneden. Tom Kenis betoogt in dit essay dat er in de boeken en de praktijk van de drie religies weinig is dat die stelling staaft.

© Klaas Verplancke De Arabische revoluties lijken nogal wat clichés en vooroordelen overhoop te gooien. Zoals bijvoorbeeld dat islam en democratie niet met elkaar te verzoenen zijn, of dat de Arabische landen worden bevolkt door middeleeuwse zeloten, die met onverdraagzame ijver andersdenkenden bestrijden en trachten te vervolgen. Wat we op onze schermen zagen, waren pluralistische revoltes van mensen –jong en oud, mannen en vrouwen, en verdacht weinig baardmannen– die veel meer greep willen op hun bestuurders en hun samenleving. Dat heeft veel weg van democratie en is voor ons zeer herkenbaar.

Die Arabische revoluties lijken dus een probleem voor de Geert Wildersen van deze wereld die toch een fundamenteel verschil zien tussen islam enerzijds, onverzoenbaar met democratie, en de zogenaamde joods-christelijke traditie, die gezien wordt als het baken van democratie en verlichting. De antiautoritaire revoluties tonen dat het beeld veel en veel waziger is: Israël en het hele Westen waren immers wat blij met de dictaturen van Moebarak en co omdat die hun belangen dienden. Maar die tweedeling gaat om nog veel fundamenteler redenen niet op. Wie de betrokken heilige boeken én de eeuwenoude praktijken van de drie religies bestudeert, stelt vast dat de tweedeling op los zand is gebouwd.

Gedeelde wortels in het kwadraat Abraham stond als collectieve geestelijke voorvader aan de wieg van zowel het jodendom, het christendom als de islam. De drie tradities ontsproten uit een soort van versmelting tussen de filosofieën van het antieke Griekenland en de monotheïstische innovaties van Kanaänitische stammen in de late bronstijd. Gezamenlijk stellen ze God voor als eeuwige, bovennatuurlijke schepper, de bron van morele en juridische maatstaven, alwetend, almachtig, en bijwijlen een tikkeltje neerbuigend of zelfs bizar –getuige Gods wens Abraham’s enige zoon geofferd te zien, en dan weer niet. Dit is kennelijk een God die totale onderwerping eist. Ondanks de overweldigende overeenkomsten vinden de drie zich, vaker wel dan niet, in onderlinge strijd. En interne strijd: jodendom, christendom en islam splitsten zich al snel op in ontelbare geuren en smaken qua theologie, filosofie en rechtspraak. Desalniettemin zijn een aantal trends te ontwaren.

Joodse leer De halacha of joodse wetgeving, overgeleverd via Noah en Mozes, plus interpretaties en interpretaties van interpretaties, zijn van toepassing op alle aspecten van het menselijke leven. Huwelijk, echtscheiding, offerriten, spijswetten, maar ook huis-tuin-en-keukenstrafrecht vallen hieronder. Zo kan je volgens die geschriften gestenigd worden voor –onder andere– vloeken, rebelleren tegen je ouders en hekserij. Op incest bijvoorbeeld staat de doodstraf, door middel van gesmolten lood ingebracht in het keelgat van de vermaledijde. Halachische wetten worden traditioneel beschouwd als onveranderbaar en door God overgeleverd. Op dat vlak leunen de joodse geschriften sterk aan bij de islamitische opvatting van rechtspraak, met zijn harde kern van onveranderlijke, goddelijk-geïnspireerde decreten.

Joodse praktijk Tijdens de diaspora dient de halacha binnen joodse gemeenschappen her en der als afdwingbare religieuze en burgerlijke wet. De scherpste kantjes, zoals de doodstraf, raken al in de eerste eeuwen van onze jaartelling in onbruik. Sinds de Europese Verlichting volgen de meeste joden, overal en nergens thuis, grotendeels de seculariserende trends van hun adoptieve landen.

In het hedendaagse Israël heersen orthodoxe, rabbijnse rechtbanken echter nog steeds over wetten aangaande familie- en persoonlijke status op een manier die onverteerbaar zou zijn in pakweg het seculiere Frankrijk. Het burgerlijk huwelijk bestaat bijvoorbeeld niet. Gevolg: een aantal bijzonder ingewikkelde problemen rond buitenechtelijke kinderen, huwelijken tussen seculiere joden en huwelijken tussen verschillende geloofsgemeenschappen. Zo kon bijvoorbeeld onlangs een tot het jodendom bekeerde Canadees geen aanspraak maken op Israëlisch staatsburgerschap. Het orthodoxe rabbinaat aanvaardde zijn bekering onder een niet-erkende Canadese rabbijn niet. Datzelfde rabbinaat doet ook moeilijk over huwelijken tussen orthodoxe en niet-orthodoxe joden. Israëlische joden van een andere dan de orthodoxe strekking en seculiere joden trouwen dan ook vaak in Cyprus of elders. In het buitenland gesloten huwelijken worden namelijk wel erkend door de staat. Discriminatie tegen niet-joden, onder andere in de vorm van systematische onderfinanciering van overwegend niet-joodse steden en gemeenten, geeft eveneens stof tot nadenken. Het boek van de joodse Susan Nathan, die zelf in een Arabisch dorp in Israel ging wonen, was in dat verband verhelderend, om niet te zeggen schokkend.

Kortom, een strikte scheiding tussen staat en synagoge is nog veraf, ondanks de vergevorderde “ontsynagogisering” van het merendeel van de bevolking. ‘We moeten het erfgoed van onze vaderen terugbrengen naar de Israëlische natie’, zei de Israëlische mininster van Justitie Yaakov Ne’eman nog in 2009. ‘De Thora is de complete oplossing voor alle vragen die ons bezighouden.’

Nieuwe testament: geef aan caesar wat van caesar is Ondanks het beroemde citaat van Jesus, doorgaans gezien als een oproep om religie en politiek niet te mengen, beperkten de christelijke kerken doorheen de eeuwen zich zelden tot de geestelijke behoeften der gelovigen. Denken we maar aan de machtsstrijd tussen het pausdom en de katholieke koningen van het middeleeuwse Europa, de ontelbare bloedige religieuze oorlogen, en het krampachtig vasthouden aan relevantie en controle over de ontkerkelijkende samenlevingen van de negentiende en twintigste eeuw. Hoewel het Nieuwe Testament, in tegenstelling tot het Oude Testament, geen letterlijke aanspraak maakt op wereldlijke macht, heeft dat kerkelijke instellingen er eeuwenlang niet van weerhouden te doen alsof dat wel zo zou zijn.

Christelijke praktijk De scheiding van staat en religie in landen met christelijke meerderheden komt pas op gang in de loop van de negentiende eeuw. Helemaal voltooid is zij nog niet. Het programma van de Nederlandse christelijk-theocratische partij SGP, aanwezig in de Tweede Kamer en het Europese parlement, stelt onder andere: ‘Wetgeving en bestuur mogen de prediking van het evangelie niet hinderen, maar moeten deze bevorderen. De man [is] het hoofd van de vrouw, en zitting nemen van de vrouw in politieke organen strijdt met de roeping van de vrouw.’

Westers secularisme, individualisme en vrouwenemancipatie zijn betrekkelijk recente fenomenen. In de VS lijkt er zelfs sprake te zijn van een zekere terugkeer van religie in wereldlijke zaken. Secularisme wordt meestal opgevat als de bescherming van de staat tegen religieuze inmenging. De Bijbels georiënteerde founding fathers van de Verenigde Staten beoogden min of meer het omgekeerde, namelijk de bescherming van een religieuze samenleving tegen de seculariserende, haast kwaadaardige staat. Vandaag voeren hun ideologische erfgenamen zoals Sarah Palin een cultuuroorlog voor protestantse vroomheid en tegen “big government”. In hun strijd tegen moreel verval en goddeloosheid zien zij een grotere rol voor religieuze symboliek en praktijk in scholen, rechtbanken en wetgevende instanties. Meer religie in eig

Op incest staat de doodstraf, door middel van gesmolten lood ingebracht in het keelgat van de vermaledijde. en land gaat paradoxaal genoeg gepaard met straffe standpunten tegen die andere religie die volgens hen te veel aanspraak maakt op wereldlijke macht elders….

islamitische rechtspraak De islam maakt geen onderscheid tussen morele en juridische voorschriften. Een vaak aangehaald voorbeeld daarvan is soera 4, vers 59: ‘Gelovigen, gehoorzaam God… en gehoorzaam hen die met de autoriteit belast zijn.’ Toch diende de sharia –de in de Koran vervatte, overgeleverde uitspraken van Mohammed én rechtsgeleerde interpretaties– nauwelijks als exclusieve bron van wereldlijke rechtspraak. Vrij snel na de oprichting van het eerste kalifaat begonnen kaliefen, gouverneurs, en sultans wetten uit te vaardigen die niet door sharia behandeld worden. Dan gaat het onder andere over financiële transacties, belastingen en handel.

Naleving van zogenaamd universele religieuze wetgeving verschilt ook sterk van eeuw tot eeuw en zelfs van kalief tot kalief. Grosso modo heeft het twaalfde-eeuwse Spanje, met zijn verlichte wetenschap en religieuze tolerantie weinig uitstaans met de zevende-eeuwse bedoeïenen-kampementen in de Arabische woestijn waar Mohammed geboren werd. En waar plaats je de seculiere Tanzimat? Die hervormingsbeweging zette in de negentiende eeuw het Ottomaanse Rijk –waaronder grote delen van de Arabische wereld– in rep en roer.

Islamitische verlichting Economische achteruitgang gaat dikwijls hand in hand met maatschappelijke en religieuze stagnatie. Vanaf de vijftiende eeuw, en ook later met de komst van westerse koloniale overheersing in landen als Egypte en Tunesië, ontstaat er een diepe crisis. Op bruuske wijze voeren lokale potentaten westers gecodificeerd recht in, geïnspireerd, onder druk gezet of gedwongen door Europese mogendheden. In een eerste reactie pleit Hassan Al-Banna, oprichter van de Egyptische Moslimbroeders, tegen Europees kolonialisme maar voor bepaalde westerse ideeën en verregaande religieuze hervormingen. Islam, zo luidt het, moet zich aanpassen aan de vurig gewenste onafhankelijke natiestaten. De islamitische verlichting van de negentiende en vroeg twintigste eeuw, met nationalistische trekjes, wordt de kop ingedrukt en geradicaliseerd door koloniale overheden, en hun autoritaire inheemse opvolgers. In plaats van een hervorming van wat islam is, komt er een pleidooi voor het soort pure sharia dat nooit heeft bestaan.

Naar een vrije markt van ideeën Hedendaagse islamitische hervormers zitten vaak geklemd tussen seculiere of zelfs nominaal islamitische dictators en conservatieve geestelijken op wiens stilzwijgen de status-quo berust. Of toch tot voor kort. Het is nog vroeg om de impact in te schatten die de huidige omwentelingen in de Arabische wereld hebben op islam en politiek. Politieke liberalisering zal paradoxaal genoeg in eerste instantie meer islam in de publieke sfeer brengen. Dat is niet noodzakelijk een slechte zaak. Alleen daar, ver van de folterkamers van Moebarak, Ben Ali, en anderen, kunnen zich nieuwe ideeën en interpretaties ontwikkelen. Die gaan dan zowel over de plaats van islam in de samenleving als de aard van het beestje zelf. Een echte, vrije markt van ideeën, zo je wil. Het zou naïef zijn te verwachten dat dat proces noodzakelijk een “westerse” uitkomst produceert. Het omgekeerde is al evenmin waar. Egyptische en Tunesische Moslimbroeders krijgen er maar niet genoeg van te verwijzen naar het islam-democratische model dat in de laatste tien jaar van Turkije een regionale stoomtrein maakte.

Holocaust Het is zelden peis en vree geweest tussen jodendom, christendom en islam. Geen enkele religie gaat hierin vrijuit. Joden en christenen hadden het zeker niet gemakkelijk onder islamitische heerschappij. Hier en daar legden kaliefen onderscheidende kledij op, gedwongen bekeringen en slavernij, of kwam het occasioneel tot pogroms. Onderzoekers neigen echter naar de consensus dat dit veeleer uitzondering was dan regel. Het geweld van de christenen tegen joden steekt daar met kop en schouders bovenuit. De antisemitische misdaden van nazi-Duitsland en zijn handlangers vormden in deze een gruwelijk orgelpunt.

Joods-christelijke alliantie De koppeling tussen jodendom en christendom die door sommigen wordt gemaakt, is dus relatief recent, en ze vloeit niet op een evidente manier voort uit religieuze teksten of de geschiedenis. Ze werd pas voor het eerst gemaakt in de zeventiende eeuw en heeft sindsdien heel uiteenlopende gedaanten aangenomen: tot het christendom bekeerde joden, inspanningen tegen antisemitisme in liberale middens in de jaren dertig, een strijdkreet tegen het communisme in de jaren vijftig… Sinds de aanslagen van 9/11 –door terroristen die zegden zich te inspireren op de islam– houdt de joods-christelijke alliantie een radicale afwijzing in van de islam in al zijn maatschappelijke en politieke manifestaties. Hoewel die visie groeide op een Amerikaanse, protestantse en puriteinse bodem, wordt ze steeds vaker overgenomen door Europese politici en denkers allerhande. Zij zien moslimminderheden als een bedreiging en/of proberen met die bewering electoraal garen te spinnen. Het joods-christelijke paradigma wordt ook versterkt door een begrijpelijk gevoel van berouw bij christenen voor antisemitische uitspattingen – vooral de Holocaust. Ten slotte biedt de alliantie het perfecte kader voor de realpolitik die rijke maar grondstofarme landen voerden ten opzichte van het olierijke en islamitische Midden-Oosten. Ook al ging die aanpak gepaard met grote interne contradicties: de grote voorvechters van democratie en mensenrechten waren wat blij dictators militair en financieel te ondersteunen zolang die hun belangen vertolkten. En nu komen de bevolkingen op voor democratie en mensenrechten, de westerse waarden die het Westen zelf weigerde te verdedigen.

Onheilige drievuldigheid Interactie tussen drie godsdiensten die allemaal een universele waarheid aan de man brengen, is per definitie problematisch. Wederzijdse kritiek moet kunnen. Een uitwisseling van ideeën tussen de verschillende religies gebaseerd op kennis van het eigen erfgoed, een gezonde dosis nederigheid, en wars van demagogie, komt iedereen ten goede. Maar vooral zelfkritiek moet het uitgangspunt zijn.

Religies botsen: van katholieken tot protestanten, van soennieten en sjiieten, van antisemitisme tot islamofobie. De recente, zorgvuldig gesponnen, politiek correcte nuance ‘tegen islam, niet tegen moslims’ gaat voorbij aan de dikwijls nogal ongesofisticeerde achterban van populisten. Een politiek van verdeeldheid gebaseerd op een selectieve lezing van geschiedenis en religie is een gevaarlijk spel. Het is nieuw, moreel, noch democratisch. Er is geen alternatief voor de moeizame, complexe weg van de dialoog, of beter gezegd: trialoog. Een botsing van culturen –gedenk Samuel Huntington– staat er niet aan te komen. Die is al eeuwenlang bezig. De uitdaging bestaat erin ze te beëindigen.

Leave a comment

Filed under Islam, Israel, Judaism, Palestine, Religion

He wasn’t just smoking pot.

He wasn’t just smoking pot.

Angry-GodGod was onto something that day. Well, to call it “that day” might be a little misleading since this was long before the invention of time or space. As God was still very young and active back then, millions of years indeed flitted past as mere seconds. Vast tracts of time rolled by in which nothing much happened save perhaps the odd game of wood-paddle beach tennis with the angels, or conversations about what matter might consist of one day, would He indeed decide to invent such a thing and wether it should be available on the shopping channel. This was something that occupied his infinite mind increasingly, weighing on his mood, slurring his speech, until it got to a point where God stopped talking altogether. Nor, in fact, would he play wood-paddle beach tennis anymore, to the great annoyance of some of the angels.

He said to himself; “If matter is condensed energy, then energy should be condensed… what?” . “Might it be ‘time’? Energy is condensed… ‘time’?” He thought of this for a while (billions and billions of years), scratched his mighty beard, the flakings of which are said to make up the salt of the world’s oceans to this day, and concluded that the answer satisfied him. “Good,” He said, “Good. But what then,” he continued, “will be the engine of this mighty machine? What will propel it? How can it be made into something that is not static and in stead dynamic and moving, something… living?”

God pondered and concluded that before this question was answered, there could be no creating anything. He knew also that as long as the conundrum loomed he would not be able to play wood-paddle beach tennis, for ensconced in deep contemplation, the tanned beach Angels would vanquish him every time and as the Supreme Being of all that is, was, and will be he could not tolerate this. These angels were a restless, excitable bunch as it was, prone to rebellion over trifling matters such as “How many of them could stand on a needle?” or “Who has to go and get the wood-paddle beach tennis ball when it flies off court?”

No, the issue needed to be resolved if there was anymore fun to be had in Heaven.

And so, God retreated into a husk of silent cogitation and He remained thus for billions and billions and billions of years (some sources claim it was slightly longer). This situation however could not be maintained for ever because God had forbidden the angels to play wood-paddle beach tennis in his absence, lest their unmonitored practice render any of them a better player than Him. This was not solely a matter of vanity -although He, it is said, lapses from time to time into bouts of self-aggrandizement-, no, it was simply a matter of hanging on to His reign. Eternal it might be, but these rebellious Angels could simply not be trusted on that account. And besides, time had not been invented yet, so “eternal” was not something to blindly bank on either.

Equally so, and as everybody knows, an Angel that cannot play wood-paddle beach tennis is a bored angel, and if there is something you don’t want to have loitering about Heaven, Hell, Limbo, or any other magnificent ethereal setting, it’s bored angels.

Either way, God had to come up with an answer to the enigma, sooner rather than later. “What should drive the universe? What was to be the prime mover, the source of all creation, the thrust of matter, energy, and time?” For a fleeting moment (according to recent academic research a mere five million years) He thought of simply giving up on the whole idea to spend the rest of his innumerable days playing wood-paddle beach tennis.

Deep down however he knew (for it is his job to know) that the enigma would haunt his dreams forever. His nights would be restless and ultimately this was bound to affect his performance at the game, and hence, his tenure of omnipotent rule. “There must be an answer…,” he thought, drumrolling his fingers against the side of his greying head.

Billions more years swooshed by and the angels grew ever more restless. There was talk of a referendum on whether they could decide, against His wishes, to go ahead and play wood-paddle beach tennis anyway. Some angels openly contemplated selling their paddles on Ebay.

Time was not on God’s side. A billion more years passed, and an increasing hustle of angels had given up hopes of ever playing again, when God finally emerged.

He was on to something that day. Before speaking, he scraped his voice, for he hadn’t used it for quite some time and the heavens trembled as he spoke. “I got it,” He said.

This was the moment all the angels had been waiting for and in unison, mellifluous chant they asked “What is it, God? What should drive the universe? What will be the prime mover, the source of all creation, the thrust of matter, energy, and time?” God closed his eyes and paused for effect, for He was like tha

Leave a comment

Filed under Religion

The righteous men by Sam Browne

The righteous men by Sam Browne

71x1zOsOibL._SL1386_Just finished reading this book. If you don’t wanna have the plot spoiled for you, don’t read on. The main character of the book is a rookie New York Times journalist whose wife gets kidnapped. The trail leads him first and foremost into Crown Hights, Hassidic Jewish turf. It is indeed they who are holding the hapless woman.

Meanwhile a number of people are being killed worldwide. They are the so-called 26 righteous men; saintly men that perform deeds of unprecedented goodness in all anonymity that according to Jewish tradition uphold the world against the commonness, the sins of all other human beings.

The people that are killing them turn out to be supersessionist messianic Christians that wish to usher in the end of the world; the moment where Jesus comes charging back to cast his final judgment on each and everyone. Funny enough, last Thursday I sat talking to friend about the crazy messianics that are known for their so-called pro-Israel stance, for the fact that they spare no resources to get Jews to go to Israel. In support of the state of Israel, they espouse views that would make the most avid of Likudniks blush. Indeed, anything that reeks of compromise with loathsome Arabs is condemned with unprecedented zeal.

They seem to believe that Jesus will in fact come back once all the Jews are reassembled in the Holy land. But ay, here’s the rub; On this sacred day, the Jews will have to accept the true calling of God or face immediate destruction.

Indeed, every advise they have for Israel, every policy that they subscribe to is a recipe to bring about ill times, not in some far away realm of time, but right here, right now in this day ‘n age. It is to be expected that in their modern day prophecising they look to Iran as the bringer of God’s wrath.

Leave a comment

Filed under Books, Israel, Judaism, Religion

Flightplan

Flightplan

JODIE FOSTERI flew home two days ago. Direct flight. It was a night flight. You travel when everyone else, apart hopefully the captain of your vessel, sleeps. There was no window seat available, nor an aisle one. I was sat wedged. One, at the window, and orthodox Jew, the other, some man who made himself remarkable only by the fact that he lost his passport one minute after boarding, although he was certain he had it when he was helping some feeble dame get her trolley in the overhead bin.

His name was Eli. The Orthodox dude that is. They had no kosher meal for him.

I’m sorry sir, you have to call the airline at least 20 hours in advance,’ said the steward. There was only one stewardess out of the whole bunch, in her thirties. Rather good-looking, but not in a cocky, Britney Spears in Toxic-kind of way. Flight attendants of the Belgian carrier always strike one in the way they’re so familiar. You know them, or at least look reasonable to assume that you’ve met them at some point in a bar in Hasselt while you were ordering a drink at the bar at the same time they were. You might even have said something along the lines of who’s leg you have to hump around here to get some service but they wouldn’t get it in the most benign way that makes you wanna buy them a beer too and sit down and explain it. Mostly you wouldn’t notice them. It’s the little suits and tight skirts that do it. There’s something about a woman in a uniform.

I got to talking to Eli. He was in a Jeshiva in Jerusalem. He lived somewhere in the Northeast of the city with his wife and six kids. I told him what I was doing because he asked me. I’d brought my book. Maybe I could finish it by the time I landed, I thought. We talked almost the whole flight through. He was a very friendly chap. What did I think of the situation up North? He was a very moderate man, soft-spoken. ‘The Hezbollah hide among the civilian population.’

That much is true. I said that that didn’t make over a thousand people any less dead. There was no quarrel in our conversation. We laid out some facts together. It’s my hope that some day Israelis will live in peace with their neighbours and vice versa. Palestinians will have to give up the dream of a land between the Mediterranean and the Jordan River. Israel will have to give up the dream of a land between the Mediterranean and the Jordan River. It almost sounds mundane, boring. Something our little talk wasn’t. Not a minute of the approximate 4 hours of it was. How often do you get to talk to a Torah scholar? He was from Antwerp and spoke a slightly rusty Flemish. His French was better so we switched back and forth a bit. It’s a Belgian thing I guess.

He had no qualms about giving up the settlements, but what about East Jerusalem? He fidgeted a little with his beard when he asked this. I’m always the diplomat, never ready to brusque anyone, go against the grain.

Yeah, that too should be returned. You can work out the details and the ugly nitty-gritty of compromise, but in essence, you cannot keep it. If pullback is about demographics, then it should go. I told him about Palestinians fleeing the expensive real-estate of the old city and setting up shop in Pisgat Ze’ev. The question of East Jerusalem is perhaps, not even one of volition. My wording was perhaps a little more vague than this but for one whose interest lies in sifting through centuries old tractates and philosophical musings, I guess it shouldn’t be too hard to discern the message.

At some point our conversation swung toward pedagogy. There’d been something in the newspaper about a class of 14 year-old girls goading each other into committing suicide. Horrible drama might have come of it had not some attentive social worker noticed the beehive tension and its morbid undercurrent. Eli pulled up his mobile phone and he said ‘everybody lives for tomorrow. There is no time, no tolerance for today. Today’s phone is never quite modern enough. You have to have tomorrow’s model.’ Via some leap of rationale that escaped me, the argument connected with the girls and their glum fascination. He entered into a perusal of thought that I had a hard time catching up with. Maybe it really didn’t make any sense. He talked of proof for what he said which he’d found in the scriptures.

I wasn’t sure I had a ticket for this particular train of thought and when he’d stop and ask for a decent reply I’d get thrown off like the hapless hobo that I was at that point.

So, how do we help those teenage girls then?’ I asked.

I don’t know. It’s going to be difficult,’ he answered.

Hours tend to just fly by when you’re engaged in conversation. I’m sure if you look out the window of a plane you can see them overtake you. Maybe.

It was a night flight. It was the 11th, which is when the Perseid meteor shower is at its height. It was cloudy and we saw nothing. Not even the supersonic exhaust fumes of time. Most likely it had landed already and was by now hanging around impatiently around the conveyor belt at baggage pick-up.

The guy on my left, who’d been quite panicked by the sudden disappearance of his passport, was sedate now and when I asked him about the incident, shortly before landing, he said he’d simply left it in his jacket in the overhead bin. ‘Thanks for asking.’

I couldn’t help but think of Jodie Foster in Flightplan. The analogy was, apart from the presence of an airliner, a bit tenuous. Maybe I just like Jodie Foster. Maybe.

Leave a comment

Filed under Judaism, Religion