Category Archives: politiek

Vol is vol

11951866_10156009750400525_6003012855215547269_nSorry maat, of meisje, vol is vol.

We kunnen toch niet de ellende van de hele wereld naar hier halen? Dat begrijp je toch ook. Enfin, begreep.

We hebben van onszelf al genoeg problemen. Zoveel dat we er onze lagere middenklasse voor moeten pluimen om ze proberen op te lossen.

Goed, Turkije en de andere buurlanden van Syrië zijn zo lief om een stuk of 4 miljoen van jouw vriendjes, broers, zusjes, moeders en vaders op te vangen. Maar je moet ook niet alles met elkaar vergelijken. Snap je? Enfin, snoop.

De draagkracht bij onze bevolking om meer te doen is beperkt. Antwerpen staat bijvoorbeeld zeker niet op de eerste rij om voor extra opvang te zorgen. Dat stond ergens te lezen. Tegen de mensen zeggen dat we moeten besparen, en het dan langs ramen en deuren naar buiten smijten, het kleinste kind, zoals jij er eentje was, begrijpt dat dat politiek moeilijk ligt.

Zoals jouw broer, die in Damascus studeerde maar die nu ook ergens op dat strand ligt te liggen, misschien wist: Europa heeft tussen nu en 2050 tientallen miljoenen extra zielen nodig, alleen al om de bevolking op pijl te houden. Da’s economie. Harde cijfers. Ok, goed. Maar je begrijpt toch dat jullie niet gewoon holder de bolder naar hier kunnen komen varen? Kan je je de chaos voorstellen?

Per slot van rekening willen we alleen mensen die een netto-toegevoegde eh, alé, mensen die iets kunnen. Liefst geen moslims. We zijn per slot van rekening het Judeo-Christelijke Europa. Wij vragen ons al 2000 jaar constant af, wat zou Jesus doen? Met weinig succes overigens.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Afghanistan, Brussels, economie, Europe, extreem-rechts, Globalisering, Human Rights, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, politiek, Vluchtelingen

Zie ginds komt de stoomboot!

krampus-cardIk zie de pieten-discussie als deel van de grote kruisbestuiving der beschavingen. Toen het einde van de geschiedenis uitgeroepen werd dachten we dat die kruisbestuiving maar 1 kant uit ging. Onze waarden universeel. Zij veranderen. Wij doen verder en veranderen niets. Na de hoofddoekjes is er eens iets dat van ‘ons’ gevraagd wordt. Niet het afschaffen van de Sint. Niet het afschaffen van piet. Gewoon een erkenning van het feit dat, bijvoorbeeld toen ik klein was, ik hoerenschrik had van die zwarte wilden (want in Neerglabbeek gingen de pieten met verve op in hun rol als boeman) die je van de roe gaven en in een zak stopten en meenamen. Voor een manneke van pakweg 4 laat dat wel iets achter (het gaat intussen al beter met me:) Wat er wordt gevraagd is dat de pieten niet enkel zwart zijn (als ik het goed samenvat).

In de meeste landen (de UK, VS bijv) is het zwart verven van je gezicht om zwart te ‘spelen’ even beledigend als bezigen van het N-woord als je niet zwart bent. Ondanks Obama en Serena Williams leven we nog steeds in een blanke wereld. Geopolitiek, sociaal-economisch staat de blanke man nog steeds bovenaan de food chain. Maar dat is aan het veranderen. Langzaam maar zeker. Het pieten-debat is daar een symptoom van. Ik zou zeggen, laat het debat gevoerd worden! We zien wel waar we uitkomen.

Mijn bijdrage: waar zijn de boze, paniekerige ‘Blijf van onze cultuur’ af Facebook posts over Sinterklaasboekskes die al in September komen? Over het volstoppen van de hoofden van onze kinderen met ‘krijgen’. Altijd maar meer plastieken brol. Met Sinterklaas. Met de Kerst(man), weetjewel, de versie van ‘onze’ Sint die via Scandinavie richting Amerika ging, en nu terug hier de fabrieken doet draaien vanaf het moment dat zijn alter ego terug richting Spanje stoomt? Ik heb nog Kerstmissen meegemaakt zonder al te veel pakjes. Want dat was met Sinterklaas. Hoe ‘cultureel’ is die fokking Sint nog?

Waarom moeten we nu plots naar de winkel voor Halloween versiering, snoep, en weet ik wat nog allemaal? Wanneer gaan wij ook Thanksgiving vieren? (spoiler alert: heel binnenkort!)

Wat onze cultuur uitholt is niet de vraag om wat beleefdheid, een kleine aanpassing van piet, de zwarte als ondergeschikte, jolige, venijnige, boze dienaar van blanken. Wat onze cultuur uitholt is het geld.

Thoughts?

Leave a comment

Filed under culture, International Affairs, politiek

Johan Demol sucks dick in schaerbeek.

December 1998 (EOOS magazine jaargang 98-99 nr. 3)

jdemol2Johan Demol sucks dick in schaerbeek.

Over het aannaaien van oren en het schieten met spek.

Op Zaterdag 5 december werd patrick Mombaerts begraven. u weet nog wel, de 32-jarige man die door een allochtone puber naar de andere wereld was geholpen. Nederland had vorig jaar zijn Mijndert Tjoelker om over te rouwen. Deze Fries werd eveneens het slachtoffer van een minderjarige, slachtoffer van zinloos geweld. Heel Nederland stond weken op zijn kop en vroeg zich collectief af hoe zo iets kon gebeuren. Inderdaad, wat leidt ertoe dat een persoon de ander te lijf gaat en blijft door stampen totdat deze roerloos blijft liggen? Wat bezielt iemand om een metalen staaf op te nemen en deze naar iemand’s hoofd te slingeren?

Is het een gebrek aan opvoeding van kant van de ouders, een teveel aan geweld op TV, videogames of ons falende politioneel apparaat? Zijn het misschien de alom teloor-gaande ‘waarden’ in de maatschappij die zulks teweegbrengen en die zeer gauw de neergang van dit modere Babylon zullen inluiden?

Al naargelang heersende maatschappelijke topics of naargelang deze of gene belangengroep zullen de meest onnozele vragen eerst gesteld worden. Als de dader toevallig op de dag van het gebeuren in een discotheek had gezeten zou het ongetwijfeld de verderfelijkheid van de house-cultuur zijn geweest die aan de kaak zou worden gesteld voor zijn perfide invloed op de jeugd. Mensen zullen altijd een verklaringsgrond zoeken voor het onvergeeflijke leed dat hen is aangedaan, daar kan men niet buiten. Het is hun goed recht om dat te doen. Nu, wat onderscheidde deze l3-jarige knaap uit Schaerbeek van onze rechtgeaarde goegemeente? Dat hij dertien was uiteraard, maar nog belangrijker, hij was een vreemdeling, een vreemde eend in de bijt, iemand anders.

Waar moet het naartoe, is het nog niet genoeg dat ze onze jobs, en onze werkeloosheidsuitkeringen komen afpakken? Gaan ze nu ook nog onze mensen vermoorden? Het staat toch buiten kijf dat een echte Belg nooit iemand met een stalen balk te lijf zou gaan! Of toch zeker geen Vlaming, want na Dutoux weet je het met die Walen ook niet zo zeker meer. Onmogelijk dat ooit een Vlaming kleine meisjes zou verkrachten en vervolgens vermoorden. Dat doen alleen maar ontaarde mensen, vreemdelingen of Walen. Hollanders eten veel kaas, dat weet toch iedereen. Duitsers zijn allemaal vreemdelingenhaters, jodenvervolgers en eten veel worst en hectoliters bier, vandaar ook ze zo’n lelijke taal hebben.

Dagelijks worden op deze planeet duizenden mensen vermoord, al dan niet officieel in het kader van een of andere oorlog. Alle soorten mensen worden vermoord door alle soorten mensen. Doch, hoor ik dan iemand zeggen, tegenwoordig wordt er veel meer gemoord dan normaal. En dat ligt absoluut niet aan het feit dat er op elke mediagenieke plek op aarde een camera staat om het op te nemen en vervolgens bij ons huis in de woonkamer te brengen, de vreselijkste feiten eerst. Het ligt ook niet aan het feit dat er gewoon ontzaglijk veel meer mensen zijn dan vroeger. Neen, dat is het niet, we leven daarentegen in een tijd van ongebreidelde zedenverwildering en promiscuiteit.

Het is tijd dat al deze wanordelijkheid en chaos een halt wordt toegeroepen en dat men terug eens de wet gaat toepassen. Niet dat vodje dat moet doorgaan voor ons Belgisch wetboek, neen, we moeten terug naar de Bijbel. Tien simpele, goed te begrijpen regels voor iedereen waarbij eenieder die er zich niet aan houdt de zwaarste sanctie wacht. De vrouw terug aan het fornuis en dat godverdomme iedereen eens terug hetero-sexueel wordt zoals dat hoort. Mmmmh, sounds familiar. Raadt eens welke schijnheilige aarslikker een hostietje ging halen op de begrafenis van Patrick Mombaerts? Fucking Johan Demol!

Leave a comment

Filed under politiek

Natuur en cultuur.

November 1998 (EOOS magazine jaargang 98-99 nr. 2)

Natuur en cultuur

Het debat wordt al eeuwen gevoerd -deze laatste eeuw intensiever dan ooit- maar kan in geen enkel geval als afgesloten beschouwd worden. Wat is de plaats van cultuur in de natuur en in hoeverre heeft deze zich te schikken naar de schijnbaar tanende begrenzingen hem opgelegd door de natuur?

Twee extreme denkrichtingen kunnen hier gemakkelijk tegenover elkaar gesteld worden, misschien even fundamenteel als de splijtzwam die de wereld de laatste 70 jaar verdeelde, nl. communisme en kapitalisme. De eerste is het beeld dat zijn oorsprong vindt in het vooruitgangsdenken van de l8e en l9e en ook nog een stuk van de 20e eeuw dat stelt dat de mens niet alleen in staat is tot, maar zichzelf haast verplicht vindt om de natuur tot op moleculair niveau te onderwerpen en om te boetseren tot die vorm waarin zij de mens het best tot nut is. Twee opeenvolgende wereldoorlogen, de ontdekking van dingen als het gat in de ozonlaag en het vermeende broeikaseffect betekenden zo goed als de doodsteek voor deze opvattingen.

De opkomst in de jaren twintig van de quantum fysica zorgde voor de wetenschappelijke onderbouwing van de fundamentele onvoorspelbaarheid die blijkbaar een grote rol speelt in de natuur. Dit en de angst voor het schier onbeperkte vernietigingspotentieel dat de technologische innovatie met zich meebrengt heeft sommigen ertoe aangezet heil te zoeken in een tegenovergestelde levensvisie; het ecologisme dat sinds de jaren zeventig op een steeds groeiende aanhang kan rekenen. Het extreme ecologisme in het bijzonder stelt dat de mens zich grotendeels moet terugtrekken uit het ecosysteem en moet afzien van elke invloed daarop.

Zij vindt vooral filosofische onderbouwing in de schrijfsels van John Lovelock die in zijn ‘Gaia’ theorie- stelt dat de mens geen essentieel deel is van het ecosysteem en dat deze daaruit verwijderd zal worden door het collectieve bewustzijn van het stelsel als de mens het voortbestaan daarvan in gevaar brengt. Sterk vereenvoudigd pleit zij voor een soort van mondiaal bewustzijn in een post-technologische samenleving, iets dat een onoverkomelijke contradictie in zich houdt. Wie een enigszins klare kijk op de geschiedenis heeft moet al gauw op het onloochenbare verband stoten tussen psychische mondialisering en technologische vernieuwing en inzonderheid de ruimtevaart, waar de ecologische beweging zich ook tegen verzet, maar waaraan zij onrechtstreeks dan wel rechtstreeks haar bestaan te danken heeft. Laten we de natuur, waaraan fundamentalistische groenen terug een hoofdrol willen geven onder de loep nemen.

Het biologische leven, zoals dat waarschijnlijk al zo’n 2 a 3 miljard jaar bestaat op deze planeet wordt gekenmerkt door enkele fundamentele principes en wetten waaraan het zijn voortbestaan en evolutie te danken heeft. De levensloop van alle biologische systemen is cyclisch. Dieren worden geboren, groeien tot volwassenheid, worden oud en sterven. Individuele dierenpopulaties nemen in omvang toe, zorgen voor een toename van de roofdieren die van hen leven en nemen vervolgens terug af in aantal en blijven dan een tijd sluimeren totdat hun moordenaars getroffen worden door de schaarste en zelf in aantal afnemen zodat voor henzelf de cyclus van regeneratie terug kan beginnen.

Al even cyclisch is de opkomst, bloei en verval van voor-technologische beschavingen waarvan de wereld er duizenden heeft zien komen en gaan. Deze volkeren groeiden aan en expandeerden zover als hun technologisch niveau toestond en begonnen na het kritische punt van verzadiging aan een onomkeerbare neergang om vervolgens plaats te ruimen voor het volgende volkje dat klaar stond om de wereld te veroveren. Het was de onmogelijkheid om verder te groeien, de onmogelijkheid om meer mensen beter en gelukkiger te laten leven dat de status quo voortbracht en inherent verbonden hiermee, verval en ondergang. Hoezeer hij het ook draaide of keerde, hoezeer de mens ook hoogstaande cultuuruitingen voortbracht, hij bleef altijd structureel verbonden met het wezen van de natuur, het leven, de groei en de ondergang.

Het is pas sinds de industriële revolutie eind 18e eeuw dat deze cycli voor een groot deel hun greep hebben verloren op de menselijke ontwikkeling en dat de groei vanaf toen quasi onafgebroken is gebleven. Telkens wanneer een bepaalde technologische vernieuwing voor een nieuw economisch hoogtepunt had gezorgd en er vervolgens een crisis optrad bleek de mens in staat om met een nieuwe innovatie versterkt uit de crisis tevoorschijn te komen naar een nieuw hoogtepunt toe. Een nieuw soort cyclisch systeem dus maar met het grote verschil dat elke volgende cyclus zich op een hoger niveau bevindt. Technologische vernieuwing maakte het mogelijk dat een bevolking meer kon gaan produceren en dus rijker worden zonder daarvoor zelf in omvang toe te nemen hoewel dit aanvankelijk nog wel gebeurde. Dat die revolutie bijzonder schrijnende sociale wantoestanden voortbracht zorgde ervoor dat de overheid ging ingrijpen in het economisch proces om zo een enigszins draagbaar bestaan voor de arbeiders te bedingen. Zo ook wordt de overheid heden ten dage aangespoord om actief in te grijpen ten behoeve van het milieu (en natuurlijk ook nog steeds voor de arbeiders).

De tegenstanders hiervan die zich meestal in neo-liberale hoek bevinden zien de economie nog steeds als een natuursysteem waarin vraag en aanbod zich exact op elkaar afstemnmen, dewelke automatisch zal leiden tot meer welvaart voor meer mensen en waarin bijsturing door derden volledig uit den boze is.

Het probleem in een natuurlijk systeem -het kapitalisme pur sang- is dat tussen twee hoogtepunten een minder stabiele periode bestaat met sociale spanningen en politieke instabiliteit die kunnen leiden tot een zwenk naar links of naar rechts met in het ergste geval oorlog als gevolg. Een nog fundamenteler probleem van het ongemedieerde kapitalisme is dat deze blijft voortstuwen naar nieuwe hoogtepunten met enkel en alleen het economische gewin op korte termijn als oogpunt zonder daarbij rekening te houden met de intrinsieke beperkingen van het ecologische systeem of zelfs de directe gezondheid van de mens zelf.

De natuur als enige principiële leidraad nemen bij het economisch handelen is dus zowel onwenselijk als onmogelijk omdat dit leidt tot een soort van roofeconomie waarin het recht van de sterkste primeert en die niet ophoudt vooruit te gaan voor het absolute einde is bereikt. Hierin blijkt een overeenkomst tussen de neo-liberalen en de extreme ecologisten, nl. dat zij beiden pleiten voor een ‘natuurlijk’ economisch systeem waarin de mens niet tussenkomt, de enen met technologische hulpbronnen voor de mens, de anderen zonder. Beide bevatten in potentie het einde van de beschaving en zijn wenselijk noch mogelijk.

Het is waar dat de mens momenteel te veel geeft dan hij neemt en dat de nefaste gevolgen daarvan nu al duidelijk worden. Er is geen enkele reden waarom we geen gebruik zouden mogen maken van natuurlijke hulpbronnen, maar vanaf het moment dat onze eigen gezondheid of ons bestaan uberhaupt in gevaar komt is het onze plicht om in te grijpen, al was het maar uit puur lijfsbehoud. Economische groei is nodig, daar twijfelt niemand aan maar deze moet dringend losgekoppeld worden van het immer stijgende energiegebruik, hoewel velen dit noodzakelijke inzicht nog steeds niet delen.

Doch tijden veranderen en het groene alternatief is nu meer dan ooit bespreekbaar, temeer daar binnen de ecologische bewegingen de realistische facties de boventoon voeren en hier en daar zelfs deelnemen aan de macht, iets dat voor twintig jaar ondenkbaar was. De trendbreuk is ingezet…

Als we willen dat de Derde Wereld ooit een vergelijkbare welvaart als ons bereikt zonder dat we allemaal tenonder gaan moeten we ons eigen economisch systeem grondig herdenken en niet de natuur als voorbeeld nemen maar eerder wat menselijk is en haalbaar.

Leave a comment

Filed under economie, politiek, Social