Category Archives: oil

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden

Beste Meneer De Wever,
Ik las deze ochtend met veel aandacht uw opiniebijdrage in De Morgen. Op enkele details na ben ik het met u eens. Het is tijd om een tandje bij te steken voor onze Europese beschaving.

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

De Westerling is niet meer trots. De wereldoorlogen die zoals u stelde Europa haar zelfzekerheid ontnamen waren geen ongeluk. Zij kwamen voort uit het onlosmakelijk met de Verlichting verbonden staatsnationalisme. De Joods-christelijke traditie, tweeduizend jaar pogroms met als apotheose de gaskamers, deed hetzelfde met religie. Natie en God hebben sindsdien plaats geruimd voor… ja, voor wat eigenlijk? De rente een puntje laten zakken om de consumptie aan te zwengelen? Angstvallig wachten op de nieuwe iPhone?

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden
Verlichte ideeën zoals individuele vrijheid, gelijke opportuniteiten en inspraak betekenen in een economisch eengemaakte wereld niets als ze niet op iedereen van toepassing zijn. Mensenrechten zijn universeel. Zij zijn niet Belgisch of Vlaams, Joods of Christelijk of Moslim. Iedereen heeft er altijd en overal recht op. Habeas corpus en zo. Maar de Westerse verlichte ideeën, net zoals de democratie zelf, zijn niet af. De gelijkheid van man en vrouw is, en hier verraad ik mezelf nogmaals als product van een Katholieke school, een werkwoord. Daar moeten vrouwen nog elke dag om vechten. Als we er de statistieken op naslaan lijken het evenwel vooral de mannen die de klappen uitdelen. We mogen ons met andere woorden niet op de borst kloppen voor iets dat nog niet gerealiseerd is.

Lead by example.
We moeten vaker praten over Westerse waarden. Maar the proof of the pudding is in the eating. Zijn wij bereid Belgische wapenfabrikanten uitvoer te ontzeggen naar landen die het niet nauw nemen met de Mensenrechten? Zijn wij bereid moedige beslissingen te nemen wat betreft de energiebevoorrading van Europa? Blijven we met andere woorden gas kopen van Rusland en de Centraal-Aziatische stan-staten? Blijven we met elke tankbeurt, via onze Saoedische partner, ISIS subsidiëren? En als we die beslissingen niet nemen, kunnen of mogen we dan verwachten dat in een immer krimpende wereld, ons handelen ginder, geen weerslag heeft op het leven hier?

Niets komt voort uit niets.
Over die oorlog dus… Als Islamoloog heb ik geen angst om gewapend islamfundamentalisme te benoemen en te analyseren. Politieke islam begon, geloof het of niet, als hervormings- moderniseringsbeweging, in reactie tegen de door u vermeldde koloniale bezetting. Repressie, door westerse, daarna door nationale regimes, verhardde de verschillende bewegingen. Sommige landen, Saoedi-Arabië op kop, steunden en steunen gewapende moslimmilitanten, om geopolitieke doeleinden te verwezenlijken. Dit gebeurt vaak met medeweten en steun van Westerse partners -zie Afghanistan in de jaren tachtig. Wat het Saoedische regime zelf betreft, aldus een Arabische volkswijsheid: waar koning of prinsen neerstrijken zijn er Bugatti’s, hoeren, en sloten cocaïne. M.a.w. de strijd, althans niet wat de spin in het web zelf aangaat, is er geen van beschavingen, maar een van geld, macht, en -we benadrukken- hoeren en cocaïne.

Democratie is onmogelijk zonder aansprakelijkheid. Zelfkritiek dus. Zeggen dat de Amerikaanse invasie van 2003 -ik ben trots dat mijn land zich daar destijds tegen verzette!- een belangrijke voedingsbodem creëerde voor de Islamitische Staat en uiteindelijk deze bloedige zomer van 2016 is geen defaitisme. Een soeverein volk werd -laten we wel wezen- vernietigd. De rule of law stelt dat de verantwoordelijken op de beklaagdenbank thuishoren. Wat voor Salah Abdesalam geldt, geldt ook voor Tony Blair en George Bush. Die confrontatie met onszelf moeten we durven aangaan.

Zo’n systeemanalyse gaat niet voorbij aan de individuele verantwoordelijkheid van de aanslagpleger. Waarom zovele jonge mannen ervoor kiezen ons land van melk en honing te verlaten voor een verre, bloederige woestijn, of de samenleving waarin ze geboren zijn aan te vallen, is een vraag die gesteld moet worden. Tenminste, als we ze niet, ieder naar eigen goeddunken, al zelf beantwoorden voor ze gesteld is.

Bloedbad.
Intussen moet het moorden stoppen. Een passief en onzelfzeker Europa brengt haar eigen toekomst in gevaar. Het erbarmelijke talmen tijdens de Bosnische burgeroorlog bijvoorbeeld, op amper vier uurtjes rijden van Wenen, was onvergeeflijk. Twintig jaar later laten we opnieuw een burgeroorlog verder etteren, buiten een luchtbombardement hier en daar met geleende bommen. Toegegeven, we kunnen Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Iran, en anderen niet dwingen om de wapenleveringen te stoppen. Maar hoe vallen universele westerse waarden te rijmen met de gevoerde niets, maar dan ook niets realiserende realpolitik? Moeten we Turkije vrij spel geven tegen de Koerden in ruil voor minder vluchtelingen? Staan we toe dat Assad de (niet-ISIS) rebellen van Aleppo in de pan blijft hakken, alsook burgers met duizenden, in ruil voor de belofte dat het zonder hem erger wordt? En voor de rest duimen maar dat het kalifaat op een goeie dag zichzelf opheft om in Genk een kebab zaak te beginnen.

De oorlog tegen ISIS, waarvoor u met zoveel klassiek aplomb onze bereidheid petitioneert, het terugrollen van dat bangelijke bolwerk in de woestijn, zijn we daartoe echt bereid? Blijven we hier in Europa zandzakjes vullen, voor elke badgast een soldaat, en hier en daar een boude uitspraak, dat Moslims de homo’s met rust moeten laten en dat Zwarte Piet van ons is?
Of gaan we echt op missie? Leggen we een wapenembargo op aan Saoedi-Arabië? Laat Frankrijk haar fregatten-deal met SISI varen? Zijn we bereid blauwhelmen te sturen om de Syrische staat veilig te maken voor democratie, samen met andere landen in VN-verband? Is de Belgische diplomatie bereid haar nek uit te steken voor een vredesconferentie? En als die mislukt, opnieuw, en opnieuw, stick and carrot, tot het wel lukt? Of blijft het inderdaad bij kaarsjes en knuffels (en stoere taal)?

Heruitvinden.
Het einde van de tweede wereldoorlog bracht vrede. De jongste generaties, toch die van Europa, namen ze misschien voor vanzelfsprekend. Wat ons ook ontgaat is dat onze niet-Westerse evenknieën ze schier gekend hebben. Dat een echte herverdeling van opportuniteit, vrijheid, ontplooiing en alle rechten en plichten en idealen van de Verlichting, voor meerdere miljarden inwoners van deze aardkloot uitbleven. Om het met Ghandi te stellen, Westerse beschaving is een geweldig idee, maar alles kan beter. De teksten van die oude Grieken en Romeinen werden geschreven door mensen. Net zoals de Koran en de Bijbel. Voor je het weet vergeet je dat het klassieke Griekenland een oligarchie was met beperkt censuskiesrecht en potscherven-justitie, en dat die befaamde Hoplieten in feite slaven waren.

Opiniebijdrage Mo*, 31 juli 2016

Advertisements

Leave a comment

Filed under boeken, Books, Brussels, culture, Duitsland, economie, Education, Europe, extreem-rechts, fiscaliteit, Globalisering, History, International Affairs, Internet, Islam, Judaism, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, oil, overbevolking, politiek, Social, United Nations, Verenigde Naties, Vluchtelingen

Today, Brussels looks like a lot of other places in the world.

Thinking about the victims of today’s atrocities.
Thinking about tomorrow’s casualties, and all the hasty things that will be said and done.
Today, Brussels looks like a lot of other places in the world.
Bombs, whether dropped from airplanes, or put in airports, are not the answer.
As was shown last week, we are perfectly capable of catching terrorists. Longer-term, not unilateral or NATO military action, but UN-led long-term political solutions to the Syria conflict, the Yemen conflict, the Palestinian conflict, the former states of Libya and Iraq, and other smouldering results of careless interventionism, are the only way to prevent further bloodshed. The Belgian government should reassess its support of and arms sales to totalitarian governments like that of Saudi-Arabia, the Emirates, Egypt, teetering Turkey, and others. More longer-term, energy independence from the Middle East will decrease the need to play nice with governments who do not believe in human rights, women’s rights, democracy, and freedom. ‘They’ don’t hate our freedoms. They just hate that they can’t have them. ‘The’ West is a part of that puzzle, whether we like it or not.
There is a way out of this. I’m just not optimistic that our current government will choose this path.

But hey, surprise me!

Leave a comment

Filed under Europe, International Affairs, Middle East, oil, Palestine, technology, United Nations

Toyota’s fuel cell mirage.

toyota-mirai-fcv_large

Toyota Mirai

Pardon me: Mirai, which is the name of Toyota’s hydrogen-fueled fuel cell car that’s just come onto the market. Make that, a market, as in: only in California where there are a few dozen stations to fill up. Toyota doesn’t believe in the battery-powered electric car. It should know, it’s been in the business of developing, selling, and servicing the hybrid petrol-electric Prius since 1997. The billions spent in R&D paid off handsomely, as the Prius became a runaway success, stealing a march on all of its competitors.

It was expected that the company would continue on the chosen path, and it did. For a while at least. After three generations of Priuses, each one better and thriftier than the previous -a fourth is about to launch- with total sales of close to four million, Toyota no longer believes in electric.

Or rather, it doesn’t believe in the lithium-ion battery currently propelling a plug-in version of the latest Prius up to 20 kilometers on electric power alone before the gasoline engine kicks in. Continuing that evolution, relying less on the petrol-part of its hybrid system, in favor of going electric is, according to Toyota engineers, technically not feasible. Until charging a battery takes minutes and not hours, as it currently does, nothing can be done.

Rather than R&D its way out of the slow-battery-charging quagmire, the company set out on a different path altogether. Behold: the Mirai. You quickly fill it up with hydrogen, and a nifty device called a fuel cell will turn that hydrogen into electric power, and water. The motor of the car is electric. No oil or gas needed. Except the oil and gas currently used to fabricate the hydrogen of course.

Clean hydrogen anyone?

Clean hydrogen anyone?

It’s possible, using electrolysis, to simply split water into oxygen and hydrogen. But overwhelmingly, 95% of all hydrogen is currently produced using hydrocarbons. Moreover, roughly half of that hydrogen is used in the process of oil refinement itself. Filling up the Mirai with hydrogen currently costs about twice what you would pay for gasoline although Toyota hopes the price will eventually be comparable.

With the Mirai you have yourself an electric car, almost as dear as a (battery-electric) model S Tesla, that you can charge very quickly, and drive for about the same distance you would a Tesla. You cannot charge the Mirai from your home for 5 to 10 Euros (depending on where you live), but industry are planning to expand the number of hydrogen stations in North America and Europe. In Germany for instance, these good folks have taken it upon them to invest the necessary billions: Air Liquide, Daimler, Linde, OMV, Shell and Total.

The good old days, reloaded.

The good old days, reloaded.

In other words, the petrol people have seen the light. For a price you understand. In stead of a cable connecting a wind turbine or solar (ideally sitting on top of your house) with your car, they want to keep pumping oil and gas, and shipping it to their refineries, turning it into hydrogen and then trucking it out to petrol, excuse me, hydrogen stations where you, for a good price, will go and fetch a good old physical product. Out with the old, in with the old.

An article (on Motley Fool) recently argued that Toyota’s move towards hydrogen should worry automakers like Tesla who are opting for battery-electric cars, because “Toyota’s standing makes it hard to dismiss”. What they really seem to be offering is another lease on life for an energy infrastructure that has served humanity well for about a hundred years, but that has destabilized entire regions, destroyed countries, and potentially, the world.

battery-electric 2018 Chevrolet Bolt

battery-electric 2018 Chevrolet Bolt

Luckily consumers can be expected to make the right choice, financially and environmentally, especially when cheaper, 20.000 to 40.000 euro electric cars start hitting the market in the coming years. Investors should likewise see Toyota’s hydrogen venture for what it is: a mirage.

Leave a comment

Filed under economie, economy, energy, oil, peakoil, technologie, technology

Intervention in Libya: a state of play on military action

On March 21st, 44 people, mainly civilians, died in the 18th “suspected” American drone strike this year on the tribal areas of West Pakistan. Most news articles add the term “suspected” because US officials rarely acknowledge these attacks that are directed, not by the morally unimpeachable US military, but by the evil Central Intelligence Agency in Langley, West Virginia. In 2010, 111 of such strikes have taken place, targeting suspected militants in jeeps, homes, weddings, and funeral processions. Thousands of bystanders, wives, children, neighbors and drivers of these suspected militants have died.

To call these actions “counterproductive” is a gross understatement, if not a cynical denial of such democratic principles as the right to a fair trial and representation, or simply the privilege to attend public gatherings without having your entrails violently spread out over a large geographical area. To say Americans are creating terrorists rather than combatting them would be too technical, misanthropical an appraisal of the individual lives, the women and children whose lives are lost on a daily basis. The short news blurbs featured in western outlets even more so. To opine that Pakistan is rendered less, not more stable doesn’t come close to capturing the loss of humanity a scornful observer might label “a couple of nine-elevens”.

Meanwhile the United States of America, guarantor of global freedom and democracy, keeps schtum as Bahrain, host to its 5th fleet, deploys snipers to snuff out ongoing pro-democracy protests. Yemen, whose tribal areas are also regularly targeted by CIA drone aircraft, killed over 50 democracy protestors yesterday (CNN lavishly peppers the term “Shi’ite” over its coverage as in Iran/dangerous as opposed to freedom-loving) . Somehow, none of the above prevented Hilary Clinton from prancing up and down Tahrir square in Cairo, hailing the magical events there that led to the demise of a personal pal of hers. To call America’s friend request vis-a-vis the Arab spring as merely contemptuous would be to deny the decades of propped up dictators, supplying an Iraqi madman with poison gas, wars fought directly or by regional proxy, etc..

Libyans are as deserving of freedom and dignity as anyone using their petrol. Short of actually fucking his mom, Kadhafi is “our” creation.

At least his French fighter planes and Belgian riffles are. Perhaps it’s a tad cynical to view the looming intervention as a ploy to quickly liberate the oil installations. Perhaps the armed opposition might have been snuffed out otherwise, leaving Libya an autocratic outlier for an untold number of years in an increasingly democratic region. Perhaps, like the Iranians, Libyans simply need to bide their time, dust off, and try again later. The Arab spring, however messy, incomplete, staggered, and bloody should remain just that. Arab, that is.

This revolution isn’t about oil, or at least it shouldn’t be. It’s about Arab populations exercising popular sovereignty, which is a difficult, complex, painful, necessary, and cathartic process that involves taking steps forward, and some back again. Foreign intervention is, by its very nature, antithetical to this revolution. Helping beleaguered Benghazi might, from an emotional stance, be a chance to right historical wrongs, or just another opportunity to miss an opportunity to but out. Who knows? Historical precedent however strongly suggests the latter.

Leave a comment

Filed under International Affairs, Islam, oil