Category Archives: Multiculturalism

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden

Beste Meneer De Wever,
Ik las deze ochtend met veel aandacht uw opiniebijdrage in De Morgen. Op enkele details na ben ik het met u eens. Het is tijd om een tandje bij te steken voor onze Europese beschaving.

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

De Westerling is niet meer trots. De wereldoorlogen die zoals u stelde Europa haar zelfzekerheid ontnamen waren geen ongeluk. Zij kwamen voort uit het onlosmakelijk met de Verlichting verbonden staatsnationalisme. De Joods-christelijke traditie, tweeduizend jaar pogroms met als apotheose de gaskamers, deed hetzelfde met religie. Natie en God hebben sindsdien plaats geruimd voor… ja, voor wat eigenlijk? De rente een puntje laten zakken om de consumptie aan te zwengelen? Angstvallig wachten op de nieuwe iPhone?

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden
Verlichte ideeën zoals individuele vrijheid, gelijke opportuniteiten en inspraak betekenen in een economisch eengemaakte wereld niets als ze niet op iedereen van toepassing zijn. Mensenrechten zijn universeel. Zij zijn niet Belgisch of Vlaams, Joods of Christelijk of Moslim. Iedereen heeft er altijd en overal recht op. Habeas corpus en zo. Maar de Westerse verlichte ideeën, net zoals de democratie zelf, zijn niet af. De gelijkheid van man en vrouw is, en hier verraad ik mezelf nogmaals als product van een Katholieke school, een werkwoord. Daar moeten vrouwen nog elke dag om vechten. Als we er de statistieken op naslaan lijken het evenwel vooral de mannen die de klappen uitdelen. We mogen ons met andere woorden niet op de borst kloppen voor iets dat nog niet gerealiseerd is.

Lead by example.
We moeten vaker praten over Westerse waarden. Maar the proof of the pudding is in the eating. Zijn wij bereid Belgische wapenfabrikanten uitvoer te ontzeggen naar landen die het niet nauw nemen met de Mensenrechten? Zijn wij bereid moedige beslissingen te nemen wat betreft de energiebevoorrading van Europa? Blijven we met andere woorden gas kopen van Rusland en de Centraal-Aziatische stan-staten? Blijven we met elke tankbeurt, via onze Saoedische partner, ISIS subsidiëren? En als we die beslissingen niet nemen, kunnen of mogen we dan verwachten dat in een immer krimpende wereld, ons handelen ginder, geen weerslag heeft op het leven hier?

Niets komt voort uit niets.
Over die oorlog dus… Als Islamoloog heb ik geen angst om gewapend islamfundamentalisme te benoemen en te analyseren. Politieke islam begon, geloof het of niet, als hervormings- moderniseringsbeweging, in reactie tegen de door u vermeldde koloniale bezetting. Repressie, door westerse, daarna door nationale regimes, verhardde de verschillende bewegingen. Sommige landen, Saoedi-Arabië op kop, steunden en steunen gewapende moslimmilitanten, om geopolitieke doeleinden te verwezenlijken. Dit gebeurt vaak met medeweten en steun van Westerse partners -zie Afghanistan in de jaren tachtig. Wat het Saoedische regime zelf betreft, aldus een Arabische volkswijsheid: waar koning of prinsen neerstrijken zijn er Bugatti’s, hoeren, en sloten cocaïne. M.a.w. de strijd, althans niet wat de spin in het web zelf aangaat, is er geen van beschavingen, maar een van geld, macht, en -we benadrukken- hoeren en cocaïne.

Democratie is onmogelijk zonder aansprakelijkheid. Zelfkritiek dus. Zeggen dat de Amerikaanse invasie van 2003 -ik ben trots dat mijn land zich daar destijds tegen verzette!- een belangrijke voedingsbodem creëerde voor de Islamitische Staat en uiteindelijk deze bloedige zomer van 2016 is geen defaitisme. Een soeverein volk werd -laten we wel wezen- vernietigd. De rule of law stelt dat de verantwoordelijken op de beklaagdenbank thuishoren. Wat voor Salah Abdesalam geldt, geldt ook voor Tony Blair en George Bush. Die confrontatie met onszelf moeten we durven aangaan.

Zo’n systeemanalyse gaat niet voorbij aan de individuele verantwoordelijkheid van de aanslagpleger. Waarom zovele jonge mannen ervoor kiezen ons land van melk en honing te verlaten voor een verre, bloederige woestijn, of de samenleving waarin ze geboren zijn aan te vallen, is een vraag die gesteld moet worden. Tenminste, als we ze niet, ieder naar eigen goeddunken, al zelf beantwoorden voor ze gesteld is.

Bloedbad.
Intussen moet het moorden stoppen. Een passief en onzelfzeker Europa brengt haar eigen toekomst in gevaar. Het erbarmelijke talmen tijdens de Bosnische burgeroorlog bijvoorbeeld, op amper vier uurtjes rijden van Wenen, was onvergeeflijk. Twintig jaar later laten we opnieuw een burgeroorlog verder etteren, buiten een luchtbombardement hier en daar met geleende bommen. Toegegeven, we kunnen Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Iran, en anderen niet dwingen om de wapenleveringen te stoppen. Maar hoe vallen universele westerse waarden te rijmen met de gevoerde niets, maar dan ook niets realiserende realpolitik? Moeten we Turkije vrij spel geven tegen de Koerden in ruil voor minder vluchtelingen? Staan we toe dat Assad de (niet-ISIS) rebellen van Aleppo in de pan blijft hakken, alsook burgers met duizenden, in ruil voor de belofte dat het zonder hem erger wordt? En voor de rest duimen maar dat het kalifaat op een goeie dag zichzelf opheft om in Genk een kebab zaak te beginnen.

De oorlog tegen ISIS, waarvoor u met zoveel klassiek aplomb onze bereidheid petitioneert, het terugrollen van dat bangelijke bolwerk in de woestijn, zijn we daartoe echt bereid? Blijven we hier in Europa zandzakjes vullen, voor elke badgast een soldaat, en hier en daar een boude uitspraak, dat Moslims de homo’s met rust moeten laten en dat Zwarte Piet van ons is?
Of gaan we echt op missie? Leggen we een wapenembargo op aan Saoedi-Arabië? Laat Frankrijk haar fregatten-deal met SISI varen? Zijn we bereid blauwhelmen te sturen om de Syrische staat veilig te maken voor democratie, samen met andere landen in VN-verband? Is de Belgische diplomatie bereid haar nek uit te steken voor een vredesconferentie? En als die mislukt, opnieuw, en opnieuw, stick and carrot, tot het wel lukt? Of blijft het inderdaad bij kaarsjes en knuffels (en stoere taal)?

Heruitvinden.
Het einde van de tweede wereldoorlog bracht vrede. De jongste generaties, toch die van Europa, namen ze misschien voor vanzelfsprekend. Wat ons ook ontgaat is dat onze niet-Westerse evenknieën ze schier gekend hebben. Dat een echte herverdeling van opportuniteit, vrijheid, ontplooiing en alle rechten en plichten en idealen van de Verlichting, voor meerdere miljarden inwoners van deze aardkloot uitbleven. Om het met Ghandi te stellen, Westerse beschaving is een geweldig idee, maar alles kan beter. De teksten van die oude Grieken en Romeinen werden geschreven door mensen. Net zoals de Koran en de Bijbel. Voor je het weet vergeet je dat het klassieke Griekenland een oligarchie was met beperkt censuskiesrecht en potscherven-justitie, en dat die befaamde Hoplieten in feite slaven waren.

Opiniebijdrage Mo*, 31 juli 2016

Advertisements

Leave a comment

Filed under boeken, Books, Brussels, culture, Duitsland, economie, Education, Europe, extreem-rechts, fiscaliteit, Globalisering, History, International Affairs, Internet, Islam, Judaism, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, oil, overbevolking, politiek, Social, United Nations, Verenigde Naties, Vluchtelingen

Vol is vol

11951866_10156009750400525_6003012855215547269_nSorry maat, of meisje, vol is vol.

We kunnen toch niet de ellende van de hele wereld naar hier halen? Dat begrijp je toch ook. Enfin, begreep.

We hebben van onszelf al genoeg problemen. Zoveel dat we er onze lagere middenklasse voor moeten pluimen om ze proberen op te lossen.

Goed, Turkije en de andere buurlanden van Syrië zijn zo lief om een stuk of 4 miljoen van jouw vriendjes, broers, zusjes, moeders en vaders op te vangen. Maar je moet ook niet alles met elkaar vergelijken. Snap je? Enfin, snoop.

De draagkracht bij onze bevolking om meer te doen is beperkt. Antwerpen staat bijvoorbeeld zeker niet op de eerste rij om voor extra opvang te zorgen. Dat stond ergens te lezen. Tegen de mensen zeggen dat we moeten besparen, en het dan langs ramen en deuren naar buiten smijten, het kleinste kind, zoals jij er eentje was, begrijpt dat dat politiek moeilijk ligt.

Zoals jouw broer, die in Damascus studeerde maar die nu ook ergens op dat strand ligt te liggen, misschien wist: Europa heeft tussen nu en 2050 tientallen miljoenen extra zielen nodig, alleen al om de bevolking op pijl te houden. Da’s economie. Harde cijfers. Ok, goed. Maar je begrijpt toch dat jullie niet gewoon holder de bolder naar hier kunnen komen varen? Kan je je de chaos voorstellen?

Per slot van rekening willen we alleen mensen die een netto-toegevoegde eh, alé, mensen die iets kunnen. Liefst geen moslims. We zijn per slot van rekening het Judeo-Christelijke Europa. Wij vragen ons al 2000 jaar constant af, wat zou Jesus doen? Met weinig succes overigens.

Leave a comment

Filed under Afghanistan, Brussels, economie, Europe, extreem-rechts, Globalisering, Human Rights, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, politiek, Vluchtelingen

Goodbye Odessa

Georgian singer Nino Katamadze, live at Ibiza Club, Odessa

Either my social skills are improving, or folks here are really nice, I say to myself walking up to the pulpit to witness the marriage between new friends. Barely a week in, and I have already found what I’d come looking for: the meeting point betwixt east and west. Zhe melting pot entre Beijing and Brussels. Yulia, the happy bride, has the blood of Genghis Khan in her (or at least a Chinese father). In terms of red goo I go no further than so many steaks saignant, or hearing white-robed men mumble incoherently about imbibing the juice of Jesus or some such nonsense.

Here, in the city formerly known as Khadjibey, most of the facades are Tsarist Russian, but Ottoman influences can be spotted everywhere in the um, architectural… ancient crossing of the caravans… and so on and so forth [copy-paste your favorite wikipedia entry]. The gist of it: everything’s kinda glued together. The minutes and eons. Mass-ish tourism and the type of coffee place that serves Americano as Espresso, adulterated at will by means of hot water served on a wooden cutting board. I’m talking hip, and the deadly beauty that hasn’t taken any prisoners since world war II. The vacant strut that says “What?” with every step, well-heeled against impossible odds, high-heeled on impossible cobbles.

Odessa is special,” someone said. “It’s not Ukrainian. It’s not Russian.” The latter are staying away since the latest fracas further east. Their place is taken by Ukrainians, who used to vacation in the Crimea. Cry me a river… And Egyptians, I couldn’t help but overhear from a particularly jolly table adjacent ours, Turks, Romanians, Germans, the list goes on. As pots go; what has been melted, cannot be unmolten.

The city shrugs off the centuries, self-proclaimed sentries be damned. Minorities become majorities and vice versa. Somewhere a supernova explodes. It don’t matter to Jesus. One’s thoughts wander to that other town, from Odessa to Brussels, Black Sea to backseat. Another such place whose soul is not one thing, however much its constituent parts partaking in the muddle muscle to pretend (now repeat!).

Identity is plural. Place is nothing without time. Flags don’t mean a thing. Blood is thicker than water but to dust we all return must.

Leave a comment

Filed under Europe, History, International Affairs, Multiculturalism, Travel

The world’s worst-kept secret.

My arms are growing out of my ass.” Don’t picture it. Just accept that this is the Russian way of saying you have two left hands. Or at least that’s how it’s translated to English. Live to travel, and travel to learn random facts of life. Or to pay EUR 1,30 for a coffee plus perfectly good cherry juice. Oh, and those stairs, the Potemkin staircase, birthplace of the 1905 Russian revolution, at least according to the movie; they sell selfish dicks there now. I mean selfie sticks. I am talking about Odessa. A city that is so hot, it’s pronounced ‘Oh Dieu, ca!’ 4th largest population center of a country that probably flares off about 15% of its national gas imports in commemorative eternal flames. As in, the hot breath of history. As in, you could roast marshmellows on this thing. Or minorities, as has been the case on more than one occasion.

IMG_0233There is nice place,” the gold-hearted baboushka I’m AirBnB’ing with confides. “For coffee. Mmm…,” she wracks her brain. Then it hits her: “McDonalds!” “I’ve heard of it,” I nod. “I’ll definitely check it out.” Out there, where the streets are literally, alliteratively, littered with heart-achingly beautiful porticos, nonchalantly abandoned to the grinding teeth of time. Or as they’re known in Brussels: real-estate developers. The beasts have yet to discover this city. Only a civil war can save it from such a terrible fate. Fingers crossed. If spirits had limbs all the Russians, Jews, Ukrainians, Poles, Germans, Greeks, Tatars, Belarusians, Molds (folks from Moldova?), and Armenians who have lived here over the centuries will no doubt do likewise. I will not, I repeat not mention the electric tourist trolleys carting folks to and fro, dizzyingly about the Disneyfied parts of the old town. If there’s one thing I hate more than bermuda’d gawkers, it’s snobbery. I gawk better than most. I was not here first. The only prize I’m still in the running for is Who can sweat the most. Winning that, hands down. Down there, where the sidewalks sizzle.

1 Comment

Filed under Europe, History, Judaism, Multiculturalism, Travel

The problem with multiculturalism.

Multiculturalism is under pressure. That’s an understatement. A very vague one to boot. Everybody ‘knows’ what multiculturalism is, and that it’s somehow under pressure. But it all depends on what you mean by ‘is’. Right-wing ideologues and self-proclaimed yet increasingly abashed progressives differ on many things, including but not limited to the meaning of the most common of verbs. We, the common people, who care about the price of tomatoes and grudgingly hum along to the latest Lady Gaga, are left to our devices.To understand what multiculturalism is we must first understand what culture is. According to anthropologists culture is the evolved human capacity to classify and represent experience with symbols, and to act imaginatively and creatively. Or something along the lines. Without delving into a million alternative definitions and nuances, to a layman culture more or less determines the way people eat, talk, sing, dress, and worship. In short, everything aside putting food on the table.

So, multiculturalism means there is more than one way of going about those things. People are endlessly inventive, bound only by the laws of physics. Most of the time anyway. Take clothing for instance. Within the entire scope of human experience the motto seems to be, if you can weave it, you can wear it. Tastes can change, evolve and, judging Paris catwalks, escape gravity altogether. Yet for groups of regular folks living within a certain geographic or social frame, conformity is the norm. Hence, for instance, headscarves. Give or take the religious or, according to some, patriarchal connotation.

The twenty-first century is a scary place. Many who previously would never encounter other tastes and opinions have been thrown in the maelstrom of a shrinking planet and upheavals, economic and political, scattering folks hither and tither. Suddenly your neighbor doesn’t eat pork, sports a moustache, and thinks America’s global policing efforts seriously fraught, its most wanted enemy a cool dude. These newcomers consider women mere lust objects. In stead of stripping females every which way marketing dictates, like progressive locals, they opt to cloak their desires and sexual insecurities by means of burkas, veils and sundry trappings of desert etiquette.

Should newcomers adapt? A moot question, probably. How much should they adapt though? Obey the law, pay taxes and mind your own business. It’s probably a good idea to speak the local language as well. Job-wise, that is. How about apparel? Whom should a Somali refugee look to as an example? The H&M monolithic crowd? Goth kids? Skinheads? Rich bitches in fur coats? Moroccan teens with the hats uneasily perched atop crew-cropped heads, mp3 buds dangling from ears like old ladies’ earrings? The orthodox Jewess with the shaven head and wig?

For a long time Westerners, whatever the term entails, seemed quite relaxed about these ‘others’, circumcising livestock and butchering boys without anesthesia. Or the other way around. The natives never quite understood nor cared what the newbies got up to. But those days are gone now. ‘They’ get the magnifying glass, debates in parliament, garment bans, scrutiny, to use the parlance of our time. Multiculturalism has gone too far, according to populist politicians and, increasingly, the populace and actual politicians, ever fickle. “The concept that we are now living side by side and are happy about it does not work. Immigrants should integrate and adopt Germany’s culture and values,” said Angela Merkel.

To demand immigrants assimilate to European culture is to change European culture itself beyond all recognition, to give up an aspiration that’s lasted all but 60 years: European integration and pluralism, a.k.a. the pinch of humility instilled after the foreplay of nineteenth century nationalism that climaxed in the necrophiliac orgy called WWII. In a way the current debate is tantamount to unlearning the lessons of history’s worst century. Are we confident the age of enlightenment has seeped deep enough into the cracks of our behavioral patterns to avoid another cataclysm? After all, assimiliation did not save the German Jews from annihilation. Fifty years of crowbar homogenisation couldn’t rescue the Muslims of Screbrenica.

Multiculturalism is under pressure indeed. Very recent history teaches us we have not moved quite beyond group think. Multiculturalism has never really taken root beyond the odd ethnic nibble enjoyed by middle class festival goers. The first sign of trouble has us scampering back to a mode of thinking that built, and spectacularly destroyed Europe’s nation states. Twice. Today, those are labeled wishy-washy who as much as dare hint at a symmetrical relationship between lack of integration and discrimination. The woolen-socked somehow fail to relegate the latter to footnote status. We have to be realistic, they are told.

Ask yourself, realistically: have we really “molly-coddled” our immigrants? The answer is likely to differ from the response of a certain Muhammad, who’s CV is scarcely glanced at, and who’s jaywalking, drugdealing, antisemitism, gaybashing, sexual harassment is group-categorized, not to mention punished more severely. A Frenchman man who beats his wife is called a wife beater: a word ironically humorized, rendered less-ominous through a like-named article of clothing. A man of Moroccan descent who does the same is part of an inferior culture whose basic tenets are incompatible with the progressive Leitkultur, with the Gaga-like matriarchal nirvana of love, cooperation, and secular self-realization that ought never change or be exposed to external influences good or bad to challenge and improve. Our society is perfect. Our burden is to make everyone else comprehend and adapt to it.

Leave a comment

Filed under Islam, Multiculturalism

Danish cartoons

5 February 2006

Cartoons

So it’s come to this. The prophet Mohamed, founder of Islam, was a bomb-toting lunatic which now all of us can know thanks to the enlightened judgment of some second-rate Danish newspaper. How come no one thought of this before, or cared to tell the general public about the veritable sea change in historic thinking this entails? As taxpayers we have a right to know these things. But seriously though.

Has our free western press finally stooped to the assumption that painstaking analysis and actual news is good and far beyond the reading public? Has freedom of speech degenerated into the crude portrayals churned out for the masses in Nazi-Germany? Some solemn questions arise about the state of our solid democracies. My conscience is heavy with this and our collective scruples are besmeared by an obviously not very talented artist. So far I’ve always assumed that the extreme right in its most recent political incarnation would somehow adapt to the prismatic Europe that’s come over recent decades and the shrinking world we now live in. It seems more vigilance is demanded.

Relations between Islam and the West are fraught with difficulties and differences and this for many reasons, both historic and contemporary. It’s imperative we ask how and why, and how can we deal with this sensibly. It seems that in the race to overtake decades of unhelpful silence on the subject, some are abusing the opportunity for an agenda that an overwhelming majority of Europeans abhor. I feel ashamed and would like to apologize for the erring views of some of the inhabitants of my continent. They do not represent Europe like the hijackers of 9/11 do not represent Islam or the Middle East.

Implying that over 1 billion people on this planet are inherently prone to violence and suicidal folly is not part of the proud tradition called freedom of speech. It’s a verbal preparation for the clash of self-fulfilling prophecies. The newspapers that have printed this cartoon are guilty of libel and of incitement to hatred and violence, unworthy of any self-respecting democracy. It’s been suggested that the best reaction to these cartoons would be to ignore them stiff and not grant any semblance of weight to the views expressed therein.

I would like to propose humour as a way forward. Isn’t it funny how badly drawn and uninspired these cartoons really are? Here’s a cliché; Let’s discuss the undoubtedly diminutive size of the artist’s genitalia and the only way for him to cause a stir is by drawing something utterly outrageous. Maybe all Danes have small penises and then they’ll say “Well, that’s ridiculous”. Maybe Muslims could then retort, “Of course it is. But we had a good laugh about it if that’s alright. Can we all get back to the real issues now?”

Leave a comment

Filed under Islam, Multiculturalism, Palestine, Social

Ramallah – brief aan de redactie over Deense cartoons

5 februari 2006

Geachte,

Mij bewust van het feit dat dit waarschijnlijk niet de eerste reactie is die ontvangt over de bewuste Deense cartoons wil ik toch met aandrang vragen dat u even de tijd neemt om mijn commentaar te lezen. Aangezien ik momenteel woon en werk in de Palestijnse gebieden zijn de gevolgen van een en ander voor mij rechtstreeks voelbaar. Met vriendelijke dank bij voorbaat;

———-

Meer dan een miljard mensen op deze wereld hangen een geloof aan dat intrinsiek extremistisch is en hebben de neiging om hun overtuiging met geweld uit te dragen. Dat is de impliciete boodschap van de Deense cartoons die momenteel voor opschudding zorgen. Het is moeilijk een omgekeerd salvo te bedenken om de belediging in deze cartoons per analogie te begrijpen maar “Jezus Christus was een kinderverkrachter en per afgeleide zijn alle Christenen heden ten dage dat ook” komt enigszins in de buurt.

Vrijheid van meningsuiting is een belangrijke Westerse verworvenheid en ze omvat alles dat aantoonbaar waar of hoogstwaarschijnlijk is. In vele landen is het bijvoorbeeld verboden om te schrijven dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden. Het is niet toegestaan om politicus x of y een buitenechtelijke relatie toe te schrijven tenzij dit daadwerkelijk zo is.

De cartoons zijn een nogal dubbelzinnig geval aangezien het niet over woorden en zinnen gaat die waar zijn of niet. Het zijn tekeningen met een boodschap die moeilijker vast te pinnen valt. De afgebeelde karakters zien er met hun dikke neus en uitpuilende ogen overduidelijk Arabisch uit en staan veelal klaar om zichzelf op te blazen of het vrije woord te belagen. Door Mohammed als ultiem symbool van de Islam af te beelden als zelfmoordterrorist breidt het stigma zich uit tot alle moslims. De stelling dat alle Moslims terroristen zijn, gewoonlijk weggelegd voor extreem-rechtse pamfletten hier of daar, vindt nu via de wazige taal van enkele schetsen zijn weg naar de mainstream. Het getuigt van intellectuele luiheid om zich te schuilen achter een nobel concept als vrijheid van pers. Het is precies het misbruik ervan dat deze ernstig in gevaar kan brengen.

Stellen dat vrouwenrechten in de islamitische jurisprudentie en in vele Arabische landen problematisch zijn klopt en kan en moet als dusdanig in de publieke forums besproken worden. Dit is aantoonbaar en waar, net zoals het feit dat vrouwen in België nog steeds minder verdienen dan mannen of pas 18 jaar na die van Turkije stemrecht verwierven.

De problemen binnen de Islam gaan in het Europa van vandaag ook ons aan maar het is fout te concluderen dat wij deze rol op ons moeten nemen omdat het debat aan de andere kant niet gevoerd wordt. Contestatie van de sociale status-quo binnen de Islam en de Islamitische wereld vindt wel degelijk plaats en in dit toenemende mate. Het Westen kan in deze evolutie een belangrijke en positieve rol spelen. Persvrijheid gebruiken als wapen tegen religieuze symbolen werkt daarentegen allesbehalve wervend. Na enkele decennia van ongedienstig zwijgen over onderwerpen als godsdienstvrijheid, cultuurverschillen en integratie willen sommigen blijkbaar de op gang gekomen discussie kapen ten dienste van een dubieuze agenda. Enige waakzaamheid is hier zeker op zijn plaats. De extreme polarisering die nu plaats grijpt wordt zorgwekkend geïllustreerd door het kritiekloos overnemen van de cartoons in de meeste kranten. Aan de andere kant heeft het publiek inderdaad wel het recht te weten met welke middelen de intellectuele zelfmoord van Europa is ingezet. Tot slot nog een gemeenplaats; Meer dan een miljard mensen op deze planeet heeft een inkomen dat hen niet in staat stelt voldoende te eten. Morgen graag uitgemergelde Afrikanen in de cartoons. En kunnen we het nu dan misschien terug hebben over de echte issues?

Tom Kenis Lic. Arabistiek & Islamkunde DEC Internationale Betrekkingen

Leave a comment

Filed under Europe, extreem-rechts, Islam, Israel, Mensenrechten, Multiculturalism, Palestine