Category Archives: Mensenrechten

The thin line between irony and auguring.

4297357401_97b14e670fOnly a few years ago, not so long after the death of Augusto José Ramón Pinochet Ugarte, Chile opened its museum of memory and human rights. It’s an important part of a nation seeking justice for past wrongs, of how the truth is unearthed -often literally, reconciliation achieved between former adversaries.

The Museo de la Memoria is an imposing edifice, its geometric single-mindedness proportionate to the enormous task at hand. You can’t miss it. Due to clumsiness on my part -Google was not at hand- I did miss it. As, to my surprise, did most Chilenos and Chilenas I interrogated, I mean asked. A few shrugs here, a false lead there. So much for ‘memoria’. Visitors were a mix of well-to-do nationals and foreigners. In defense of absent masses, it was a weekday and, you know, workers be workin’.

The years, starting on that other September 11th, 1973, were dark indeed. But how tenacious a plant is justice. How much effort has been expended to find out what happened to whom and where. No matter what the regime did to its opponents; kidnap, torture, kill -buried in mass graves or thrown in the Pacific Ocean tied to steel beams, what goes down must come up again. Bodies were exhumed, (rather quickly miss-)identified and years later exhumed again to be properly investigated with all the modern means at the government’s disposal. That task, over 25 years after the reestablishment of democracy, is ongoing.

allende-chile-coup-1973-stadium-200x148Weirdly a lot of people supported the junta. The well-offs did anyway. Law and order. A bit of discipline for the greater good. 12.000 people corralled in a sports stadium cum improvised concentration camp. Summary executions, you name it. Who are these people, I wonder? Today, I mean. Is it the elderly man with the meticulously maintained half-moustache and fine watch -the kind you never really own but merely pass on the next generation- sitting in the metro opposite me? The Audi driver at the crossroads? The lady in the black skirt and expensive sunglasses?

What fickle beast is democracy. How easily disturbed. Ears pricked up to the snapped twig a couple of bosques away. On the run at the first whiff of a predator. In this case, the United States. The museum doesn’t mention their role in the overthrow of the left-leaning Allende government. But ask any Uruguyan, Argentinian, Chilean citizen -I did- and they will tell you: “The Americans fucked us over.”

Bygones I guess. Recent US administrations have been solely guided by the advance of democracy and the universal application of human rights. Ahem.

Belgium went through a similar phase in the seventies and eighties: Left-wing militants and criminal gangs widely believed tied to right-wing security-sector elements cooking up a stew of fear and instability. Every so many years new investigations are announced to fill in the details but efforts, on a par with the relatively mild Belgian brouhaha, languish. And yet, questions remain, and as long as the dead have living relatives, and relatives of relatives, the search goes on. Thus is the way of the human spirit. 2016-01-08 14.57.06As indeed evidenced by the indigenous-inspired murals found all over Uruguay, Argentina, and Chile (probably some of the most de-indigenized Latin-American nations, but the only ones I’ve visited so far… watch this space). The one pictured above sits right across the street from the Museo de la Memoria. Signifying the thin line between irony and auguring, I guess.

Advertisements

Leave a comment

Filed under extreem-rechts, Human Rights, International Affairs, Mensenrechten, Travel, United States, Verenigde Staten

Saudi-Arabië, het (verre van) Islamitische Koninkrijk.

SaudiHet land Saudi-Arabië komt recent vaak in beeld als sponsor van de Islamitische Staat, rechtstreeks of onrechtstreeks, via leden van het omvangrijke koningshuis, zakenmannen, en rijke families. Ze zouden dit doen omwille van het Wahhabisme, de puriteinse strekking binnen de Islam waarop het land zijn wetten en cultuur baseert. Maar hoe Islamietisch is het land echt?

De Saoedische staat is gebaseerd op een verstandhouding tussen de Saud familie, en de nazaten van een Wahhabistische preker die rond het einde van de 18de eeuw een soort van Calvijnse revival beweging aanvoerde. Die verzette zich o.a. tegen een wijdverspreide heiligencultus en de vernieuwende interpretaties en Korancommentaren van de afgelopen eeuwen. Dat verbond houdt met ups en downs tot vandaag stand. De Saud familie bestiert de economie, de olie zeg maar, en het buitenlandse beleid, terwijl het religieuze establishment het openbare leven op streng Islamietische leest vorm geeft. Dieven worden de handen afgehakt, overspeligen gestenigd, you name it.

Die vroomheid vond ook zijn weg naar het buitenlands beleid. Met de enorme olie inkomsten werd vanaf de jaren vijftig en zestig imams uit alle hoeken van de wereld opgeleid, strenge moskeeën gebouwd en gesteund, waaronder de Grote Moskee van Brussel. De invloed op het openbare leven was voelbaar. Terwijl gedurende de jaren vijftig en zestig minirokken geen rariteit waren in de straten van Cairo tot Kabul, ging het vanaf de jaren zeventig langzaam maar zeker richting hoofddoek, niqab, en boerka.

Vandaag de dag presenteert Saoedi-Arabië zichzelf als een Islamitisch land, met strenge maar rechtvaardige wetten die voor iedereen gelden. Wie niks mispeutert, heeft niks te vrezen. Eenduidige, zij het draconische, wetten zijn één ding, maar zoals men in het Engels zegt: the proof of the pudding, is in the eating. Op wie worden die wetten eigenlijk toegepast, en in welke mate?

Royals ontspringen de dans.

De overeenkomst tussen de Sauds en het Wahhabistische religieuze establishment, geeft die eersten niet alleen een vrijgeleide wat betreft de praktische zaken van de staat, maar de circa 15.000 individuele leden van de koninklijke familie groot en klein ontspringen grotendeels ook de strenge wetten opgelegd aan de rest van de bevolking. Wilde feestjes, drugs, alcohol, en prostitutie tieren welig, niet enkel in de afgehuurde hotelsuites, van Cairo, New York, London en Parijs, maar ook in Saoedi-Arabië zelf. Met geld kan je veel kopen. Met veel geld, en dat is er, is de sky de limit.

Discriminatie.

Ongeveer 8 miljoen op een totaal van 27 miljoen inwoners van Saoedi-Arabië is afkomstig uit landen zoals Indonesië, Bangladesh, Yemen, Indië en Pakistan. Hoewel het merendeel moslim is, blijft uitbuiting, zowel seksueel als economisch, schering en inslag. Het probleem was in 2002 zo prangend dat de groot-mufti zich ertoe genoopt voelde erop te wijzen dat contractbreuk, intimidatie, verkrachting en chantage van werkers tegen de Islam ingaat. In de praktijk wordt de strenge Wahhabistische leest veelal toegepast als drukmiddel tegen arbeiders met een andere etnische achtergrond. Mishandelde hulpjes worden beschuldigd van diefstal. Verkrachte dienstmeiden die eraan denken naar de politie te stappen, hangt een aanklacht van overspel boven het hoofd. De overheid publiceert geen concreet aantal van ter dood veroordelingen, maar buitenlandse mensenrechtenorganisaties schatten dat meer dan de helft van de mensen die wachten op hun terechtstelling, Indonesisch is. Een echte puriteinse Islam, met zijn nadruk op gelijkheid binnen de Islamietische gemeenschap of ‘Umma’, kan je dit bezwaarlijk noemen. De vraag stelt zich of het überhaupt te rijmen valt met Islam als dusdanig.

Politieke repressie.

De Islamitische jurisprudentie, of toch een zeer selectieve lezing ervan, wordt ook ingezet tegen Saoedische burgers. Vooral tegen zij die zich politiek engageren. Terwijl de Saoedische ambassadeur in Libanon een solidariteitsmars bijwoonde na de Charlie Hebdo aanvallen, werd de blogger Raif Badawi veroordeeld voor het beledigen van de Islam. In de realiteit had hij een lans gebroken voor een seculiere staat –wat in de praktijk neerkomt op het beëindigen van de meer dan tweehonderd jaar oude overeenkomst tussen het koningshuis en het Wahhabitische sheikhs. In 2014 stelde het land atheïsme of “het in vraag stellen van de basisprincipes van de Islamietsche religie waarop dit land gebaseerd is” gelijk aan terrorisme.

Buitenlands beleid.

Ondanks de verspreiding van het strenge Wahhabisme, o.a. via de destijds door de V.S. gesteunde Osama Bin Laden die tegen het goddeloze Soviet-rijk vocht in Afghanistan, keren de zeloten zich telkenmale tegen het in hun ogen corrupte regime in Riyad. In 1979 bezetten jihadi’s de Grote Moskee in Mekka. Hun doel was het omverwerpen van zowel de regerende Saudische familie, als de Wahhabistische religieuze elite, en de terugkeer naar een pure vorm van Islam. Steenrijke donoren, samen met hooggeplaatste Saoedische militairen gaven geld, wapens en logistieke steun. In 2001 wilde Al-Qaeda de in hun ogen imperialistische V.S., aanwezig op verschillende militaire basissen in Saoedi-Arabië, treffen, alsmede hun bondgenoot in Riyad.

Net als toen, sluizen vandaag rijke, vaak religieus-overtuigde individuen, geld door naar buitenlandse jihadi’s. De Saoedische staat knijpt een oogje toe omdat het haar goed uitkomt in de bredere strijd tegen de grote strategische concurrent Iran. Die wedloop om regionale overmacht heeft een religieuze component in het respectievelijk Soenitische en Shi’itische karakter van beide landen. Met zieltjeswinnerij wordt het voetvolk gemotiveerd, maar de vruchten; invloed, markten, geld –veel geld- zijn voor het grote koningshuis; een kleine elite die Islam niet ziet als doel, maar als middel.

Leave a comment

Filed under economie, extreem-rechts, Islam, Mensenrechten, Middle East

Vol is vol

11951866_10156009750400525_6003012855215547269_nSorry maat, of meisje, vol is vol.

We kunnen toch niet de ellende van de hele wereld naar hier halen? Dat begrijp je toch ook. Enfin, begreep.

We hebben van onszelf al genoeg problemen. Zoveel dat we er onze lagere middenklasse voor moeten pluimen om ze proberen op te lossen.

Goed, Turkije en de andere buurlanden van Syrië zijn zo lief om een stuk of 4 miljoen van jouw vriendjes, broers, zusjes, moeders en vaders op te vangen. Maar je moet ook niet alles met elkaar vergelijken. Snap je? Enfin, snoop.

De draagkracht bij onze bevolking om meer te doen is beperkt. Antwerpen staat bijvoorbeeld zeker niet op de eerste rij om voor extra opvang te zorgen. Dat stond ergens te lezen. Tegen de mensen zeggen dat we moeten besparen, en het dan langs ramen en deuren naar buiten smijten, het kleinste kind, zoals jij er eentje was, begrijpt dat dat politiek moeilijk ligt.

Zoals jouw broer, die in Damascus studeerde maar die nu ook ergens op dat strand ligt te liggen, misschien wist: Europa heeft tussen nu en 2050 tientallen miljoenen extra zielen nodig, alleen al om de bevolking op pijl te houden. Da’s economie. Harde cijfers. Ok, goed. Maar je begrijpt toch dat jullie niet gewoon holder de bolder naar hier kunnen komen varen? Kan je je de chaos voorstellen?

Per slot van rekening willen we alleen mensen die een netto-toegevoegde eh, alé, mensen die iets kunnen. Liefst geen moslims. We zijn per slot van rekening het Judeo-Christelijke Europa. Wij vragen ons al 2000 jaar constant af, wat zou Jesus doen? Met weinig succes overigens.

Leave a comment

Filed under Afghanistan, Brussels, economie, Europe, extreem-rechts, Globalisering, Human Rights, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, politiek, Vluchtelingen

The ICC indictment of Sudan’s leadership merits a balanced appraisal.

The ICC indictment of Sudan’s leadership merits a balanced appraisal.

Omar-al-Bashir-220_978259fIn July 2008 the International Criminal Court submitted, upon request of the United Nations Security Council, charges of genocide, crimes against humanity, and war crimes in Darfur, Sudan against the president of that country Omar Al-Bashir, having already done so for Sudanese Humanitarian Affairs minister Harun and a local militia leader. None have so far been brought into custody, nor will this likely happen in the near or even remote future.

Politically motivated,” cried the Sudanese government. “Double standards, and neo-colonial bullying,” charged African, Arab and many European commentators. America’s tacit welcoming of the ruling, itself not a signatory and fierce opponent of the Court, surprised few, given Sudan’s oil-laden geology. This in turn explains the eerily quiet wind blowing from China, which meets close to seven percent of its oil imports from the regime in Khartoum. (Credible) conspiracy theories aside, many analysts fear a Sudanese backlash, a hardening of positions, undermining a tenuous peace process, turning out more harmful in the end to the very people the court ruling is supposed to rush to the aid of.

All of the above is true. The ICC, brought to life in 2002, has picked out small fries, a sitting leader of an Arab state at that, the adverse connotations of which have not gone unnoticed in the region. In many ways the ICC merely ups the ante, shielding behind the cloak of internationalism, self-interested policies and the chess of jostling powers that weaker states have historically been victim, at best spectator to.

And yet. We cannot dismiss the notion that the voices raised against the ruling, and hence in defense of a government that at best utterly fails to act in defense of its own citizens, with horrible consequences, are all but devoid of ulterior motives. The court’s ruling is indeed a heavily politicized one, but so would a now hypothetical decision to the contrary.

In the extreme, currying favor with the regime in Sudan inculpates one to the charge of wishing to secure access to the nation’s natural resources, while proponents of the ruling are accused of wishing a regime change for the sake of gaining a toehold to those same resources. Concurrently, some advocates of the court’s decision aspire to draw away attention from their own misdeeds in the human rights arena, while detractors fear the legal dire straits such a precedent might put them in. Worse infringements occur in other places. Why intervene here? Indeed, arguments and ammunition are easily found in support of either position.

To those with no material stake in the imbroglio the question then boils down to one of inclination, optimistic or pessimistic, as to the ability of the mechanisms hitherto employed to alleviate and ultimately solve a question of extreme human suffering. Do the actions of the ICC represent something new, or should such the instrument be seen as merely the sum of its constituent parts, a continuation of old policies, lorded by self-interested nation-states? Can the ICC transcend the balance of powers or the lack and turbulent search thereof? Is the ICC, in plain English, capable of saving lives? The wider question should, but perhaps given the inchoate state of the institution, cannot easily be disentangled from the concrete case of Darfur before it.

International bodies are only as effective as their participating countries allow them to become. A prime example is arguably the United Nations, once paralyzed by the cold-war stalemate, somewhat invigorated since, but of yet hamstrung by its veto-wielders’ reluctance to reform and adapt to changing international relations. Perhaps the ICC, an organization that is legally speaking not part of the UN, can play a reinforcing, complementary role, hand-in-glove with the trend of expanding international laws. Whether the challenge of justice-over-the-weak vs. justice-for-all can be overcome only time will tell.

The shifting of the balance, toward universal success vs. a quick demise of the ICC will take place in the penumbra of smaller nations, between ardent supporters and stern detractors. Those countries seeking an advantage in opposing the court now, might one day find themselves in need of more robust international policing. The inverse, one should add, will arise just as easily.

The clear choice for governments here and now is between short-term self-interest and its long-term variant. The difference is significant. Today, two very passionate foes of expanded international jurisprudence, Israel and the United States, already find themselves applauding the court’s ruling on Darfur. A verdict according to double standards will only serve to accentuate those double standards and increase the pressure to address other, more complex, even more intractable conflicts. Alas, small fry first.

Last month’s ruling so far appears not to have unleashed the feared deterioration on the ground despite one senior Sudanese official reacting furiously, threatening to turn Darfur into a graveyard. On the contrary, the initial response of the Sudanese government has been one of increased responsiveness, at least in tone, to international pressure. With, perhaps a cynical stretch of the imagination, soon, white faces too will pop up in the dock at The Hague. If we include the ad hoc tribunal for Yugoslavia this has already happened. Of course, all gains, especially as modest as these, can be reversed. However, one must also recognize those gains, even as modest as these, for what they are; Timid beginnings, but beginnings nonetheless.

Leave a comment

Filed under Human Rights, International Affairs, Mensenrechten, United Nations, Verenigde Naties

Ramallah – brief aan de redactie over Deense cartoons

5 februari 2006

Geachte,

Mij bewust van het feit dat dit waarschijnlijk niet de eerste reactie is die ontvangt over de bewuste Deense cartoons wil ik toch met aandrang vragen dat u even de tijd neemt om mijn commentaar te lezen. Aangezien ik momenteel woon en werk in de Palestijnse gebieden zijn de gevolgen van een en ander voor mij rechtstreeks voelbaar. Met vriendelijke dank bij voorbaat;

———-

Meer dan een miljard mensen op deze wereld hangen een geloof aan dat intrinsiek extremistisch is en hebben de neiging om hun overtuiging met geweld uit te dragen. Dat is de impliciete boodschap van de Deense cartoons die momenteel voor opschudding zorgen. Het is moeilijk een omgekeerd salvo te bedenken om de belediging in deze cartoons per analogie te begrijpen maar “Jezus Christus was een kinderverkrachter en per afgeleide zijn alle Christenen heden ten dage dat ook” komt enigszins in de buurt.

Vrijheid van meningsuiting is een belangrijke Westerse verworvenheid en ze omvat alles dat aantoonbaar waar of hoogstwaarschijnlijk is. In vele landen is het bijvoorbeeld verboden om te schrijven dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden. Het is niet toegestaan om politicus x of y een buitenechtelijke relatie toe te schrijven tenzij dit daadwerkelijk zo is.

De cartoons zijn een nogal dubbelzinnig geval aangezien het niet over woorden en zinnen gaat die waar zijn of niet. Het zijn tekeningen met een boodschap die moeilijker vast te pinnen valt. De afgebeelde karakters zien er met hun dikke neus en uitpuilende ogen overduidelijk Arabisch uit en staan veelal klaar om zichzelf op te blazen of het vrije woord te belagen. Door Mohammed als ultiem symbool van de Islam af te beelden als zelfmoordterrorist breidt het stigma zich uit tot alle moslims. De stelling dat alle Moslims terroristen zijn, gewoonlijk weggelegd voor extreem-rechtse pamfletten hier of daar, vindt nu via de wazige taal van enkele schetsen zijn weg naar de mainstream. Het getuigt van intellectuele luiheid om zich te schuilen achter een nobel concept als vrijheid van pers. Het is precies het misbruik ervan dat deze ernstig in gevaar kan brengen.

Stellen dat vrouwenrechten in de islamitische jurisprudentie en in vele Arabische landen problematisch zijn klopt en kan en moet als dusdanig in de publieke forums besproken worden. Dit is aantoonbaar en waar, net zoals het feit dat vrouwen in België nog steeds minder verdienen dan mannen of pas 18 jaar na die van Turkije stemrecht verwierven.

De problemen binnen de Islam gaan in het Europa van vandaag ook ons aan maar het is fout te concluderen dat wij deze rol op ons moeten nemen omdat het debat aan de andere kant niet gevoerd wordt. Contestatie van de sociale status-quo binnen de Islam en de Islamitische wereld vindt wel degelijk plaats en in dit toenemende mate. Het Westen kan in deze evolutie een belangrijke en positieve rol spelen. Persvrijheid gebruiken als wapen tegen religieuze symbolen werkt daarentegen allesbehalve wervend. Na enkele decennia van ongedienstig zwijgen over onderwerpen als godsdienstvrijheid, cultuurverschillen en integratie willen sommigen blijkbaar de op gang gekomen discussie kapen ten dienste van een dubieuze agenda. Enige waakzaamheid is hier zeker op zijn plaats. De extreme polarisering die nu plaats grijpt wordt zorgwekkend geïllustreerd door het kritiekloos overnemen van de cartoons in de meeste kranten. Aan de andere kant heeft het publiek inderdaad wel het recht te weten met welke middelen de intellectuele zelfmoord van Europa is ingezet. Tot slot nog een gemeenplaats; Meer dan een miljard mensen op deze planeet heeft een inkomen dat hen niet in staat stelt voldoende te eten. Morgen graag uitgemergelde Afrikanen in de cartoons. En kunnen we het nu dan misschien terug hebben over de echte issues?

Tom Kenis Lic. Arabistiek & Islamkunde DEC Internationale Betrekkingen

Leave a comment

Filed under Europe, extreem-rechts, Islam, Israel, Mensenrechten, Multiculturalism, Palestine

Marokko en kinderarbeid.

November 1998 (EOOS magazine jaargang 98-99 nr. 1)

Marokko en kinderarbeid.

timthumb.phpDe term ‘kinderarbeid’ roept bij de meesten onder ons meteen associaties op met landen als India, China of lndonesi€e. Doch zoals de titel van dit stukje reeds doet vermoeden moeten we het niet eens zo ver van huis zoeken.

Inderdaad, in datzelfde Marokko, waarmee de EU een gradueel vrijhandelsakkoord heeft afgesloten, worden kinderen systematisch ingezet in de traditionele nijverheid. Het gaat hier dus niet over de talrijke schoenpoetsertjes en waterverkopers die de bushaltes afdweilen om voor een halve dirham dorstige reizigers ten dienste te staan; feit is dat er op grote schaal kinderen worden ingezet in een sector die van groot belang is voor de nationale economie hoewel deze niet als dusdanig beschouwd wordt door de regering en zelfs stiefmoederlijk wordt behandeld.

Gevolg; Arbeidsreglementen die zelfs in de ‘belangrijkere sectoren’ hoogstens het minimum voorzien, zijn in de handwerkers ateliers absoluut onbestaande. Donkere muffe kamertjes met een laag plafond of tochtige ruwbouw waar de wind nu en dan een zure urinegeur meebrengt van het achterliggend ‘toilet’. De kinderen die hier werken doen dit niet enkel gedurende de vakanties, maar gewoon het hele jaar door. Naar school gaan zit er dus niet in aangezien het huisgezin in grote mate afhankelijk is van het inkomen dat de kinderen meebrengen.

In de ateliers zelf is het de ‘meester’ die een aantal leerjongens opleidt die zich onderling hierarchisch verhouden naargelang hun kundigheid. De producten die u in de zogenaamde ‘soeks’ aantreft, gaande van houten siervoorwerpen, beslagen tinnen en koperen schoteltjes, rugzakken of de in Marokko zeer populaire gele huis- tuin- en keukensloffen, zijn grotendeels door kinderhanden gemaakt. Door de enorme concurrentie tussen de ateliers worden deze producten slechts met een zeer lage winstmarge verkocht aan de winkeleigenaars die vaak astronomische winsten slaan uit naieve toeristen, wat in geen geval wil zeggen hun eigen mensen nooit in het zak worden gezet.

Of de nieuwe socialistische regering iets aan de situatie gaat veranderen valt nog af te wachten aangezien het land andere, grotere katten te geselen heeft zoals de enorme werkeloosheid onder de hoger-opgeleiden en het voorbereiden van de economie op de toevloed van goedkope, efficient geproduceerde waren uit Europa eens de douane-unie een feit is. Het is nog maar de vraag of het verlies van arbeidsplaatsen in de aftandse leeggezogen Marokkaanse industrieen, die ongetwijfeld uit de markt zullen worden geconcurreerd, zal worden gecompenseerd door nieuwe investeringen vanuit Europa en of de regering genoeg slagkracht zal blijken te hebben om het bankwezen en de door corruptie aangetaste ambtenarij te stroomlijnen ter voorbereiding hiervan.

De gapende kloof tussen de verpauperde massa en de commercie€le en bureaucratische elite te dichten is een van de grote uitdagingen waar de regerende socialisten in Marokko voorstaan en het is nog maar de vraag of hieraan werkelijk het hoofd kan geboden worden zonder de nog steeds sterke greep van de koning op de politiek te versoepelen. Doch voor het eerst sinds de onafhankelijkheid in 1956 heeft een groot deel van de bevolking terug een of andere hoop op een minder oncomfortabel bestaan. In hoeverre deze hoop ingelost wordt zou wel eens een invloed kunnen hebben op de plaats die de islam bekleedt in het leven van de mensen en in het ergste geval in de politiek, als redmiddel voor een miserabel bestaan.

Leave a comment

Filed under International Affairs, Mensenrechten, Social

1 september 1994

-Terug naar school!

– Ierland : Gisteren heeft het IRA een onvoorwaardelijke wapenstilstand afgekondigd. Dat was de voorwaarde van de Britse regering om te gaan praten met Sin Fein, de politieke vleugel van het IRA. Het vredesproces kan beginnen.

– VS: Vandaag begonnen de VS en Cuba gesprekken over de bootvluchtelingen die van Cuba naar de VS oversteken. Voorts weigeren de VS te praten over de opheffing van het embargo dat zij reeds lange tijd tegen dat land handhaven. Een embargo dat, zo zeggen de Cubanen, de oorzaak is van de economische chaos en dus de massale vlucht van de mensen daar. Maar over de opheffing van dat embargo willen de Amerikanen niet weten. De blokkade kan slechts verdwijnen als er democratische hervormingen komen in het communistische land. Verder mag China, dat allesbehalve een democratisch land is en dat om de haverklap door Amnesty International wordt aangeklaagd, haar status als ‘meest begunstigde handelsnatie’ behouden en blijft president Bill Clinton zelfs de handelsrelaties met China te hebben losgekoppeld van de mensenrechtenkwestie in dat land.

Neen, wij zijn helemaal niet schizofreen!

Leave a comment

Filed under Cuba, Ierland, Mensenrechten, Verenigde Staten