Category Archives: International Affairs

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden

Beste Meneer De Wever,
Ik las deze ochtend met veel aandacht uw opiniebijdrage in De Morgen. Op enkele details na ben ik het met u eens. Het is tijd om een tandje bij te steken voor onze Europese beschaving.

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

De Westerling is niet meer trots. De wereldoorlogen die zoals u stelde Europa haar zelfzekerheid ontnamen waren geen ongeluk. Zij kwamen voort uit het onlosmakelijk met de Verlichting verbonden staatsnationalisme. De Joods-christelijke traditie, tweeduizend jaar pogroms met als apotheose de gaskamers, deed hetzelfde met religie. Natie en God hebben sindsdien plaats geruimd voor… ja, voor wat eigenlijk? De rente een puntje laten zakken om de consumptie aan te zwengelen? Angstvallig wachten op de nieuwe iPhone?

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden
Verlichte ideeën zoals individuele vrijheid, gelijke opportuniteiten en inspraak betekenen in een economisch eengemaakte wereld niets als ze niet op iedereen van toepassing zijn. Mensenrechten zijn universeel. Zij zijn niet Belgisch of Vlaams, Joods of Christelijk of Moslim. Iedereen heeft er altijd en overal recht op. Habeas corpus en zo. Maar de Westerse verlichte ideeën, net zoals de democratie zelf, zijn niet af. De gelijkheid van man en vrouw is, en hier verraad ik mezelf nogmaals als product van een Katholieke school, een werkwoord. Daar moeten vrouwen nog elke dag om vechten. Als we er de statistieken op naslaan lijken het evenwel vooral de mannen die de klappen uitdelen. We mogen ons met andere woorden niet op de borst kloppen voor iets dat nog niet gerealiseerd is.

Lead by example.
We moeten vaker praten over Westerse waarden. Maar the proof of the pudding is in the eating. Zijn wij bereid Belgische wapenfabrikanten uitvoer te ontzeggen naar landen die het niet nauw nemen met de Mensenrechten? Zijn wij bereid moedige beslissingen te nemen wat betreft de energiebevoorrading van Europa? Blijven we met andere woorden gas kopen van Rusland en de Centraal-Aziatische stan-staten? Blijven we met elke tankbeurt, via onze Saoedische partner, ISIS subsidiëren? En als we die beslissingen niet nemen, kunnen of mogen we dan verwachten dat in een immer krimpende wereld, ons handelen ginder, geen weerslag heeft op het leven hier?

Niets komt voort uit niets.
Over die oorlog dus… Als Islamoloog heb ik geen angst om gewapend islamfundamentalisme te benoemen en te analyseren. Politieke islam begon, geloof het of niet, als hervormings- moderniseringsbeweging, in reactie tegen de door u vermeldde koloniale bezetting. Repressie, door westerse, daarna door nationale regimes, verhardde de verschillende bewegingen. Sommige landen, Saoedi-Arabië op kop, steunden en steunen gewapende moslimmilitanten, om geopolitieke doeleinden te verwezenlijken. Dit gebeurt vaak met medeweten en steun van Westerse partners -zie Afghanistan in de jaren tachtig. Wat het Saoedische regime zelf betreft, aldus een Arabische volkswijsheid: waar koning of prinsen neerstrijken zijn er Bugatti’s, hoeren, en sloten cocaïne. M.a.w. de strijd, althans niet wat de spin in het web zelf aangaat, is er geen van beschavingen, maar een van geld, macht, en -we benadrukken- hoeren en cocaïne.

Democratie is onmogelijk zonder aansprakelijkheid. Zelfkritiek dus. Zeggen dat de Amerikaanse invasie van 2003 -ik ben trots dat mijn land zich daar destijds tegen verzette!- een belangrijke voedingsbodem creëerde voor de Islamitische Staat en uiteindelijk deze bloedige zomer van 2016 is geen defaitisme. Een soeverein volk werd -laten we wel wezen- vernietigd. De rule of law stelt dat de verantwoordelijken op de beklaagdenbank thuishoren. Wat voor Salah Abdesalam geldt, geldt ook voor Tony Blair en George Bush. Die confrontatie met onszelf moeten we durven aangaan.

Zo’n systeemanalyse gaat niet voorbij aan de individuele verantwoordelijkheid van de aanslagpleger. Waarom zovele jonge mannen ervoor kiezen ons land van melk en honing te verlaten voor een verre, bloederige woestijn, of de samenleving waarin ze geboren zijn aan te vallen, is een vraag die gesteld moet worden. Tenminste, als we ze niet, ieder naar eigen goeddunken, al zelf beantwoorden voor ze gesteld is.

Bloedbad.
Intussen moet het moorden stoppen. Een passief en onzelfzeker Europa brengt haar eigen toekomst in gevaar. Het erbarmelijke talmen tijdens de Bosnische burgeroorlog bijvoorbeeld, op amper vier uurtjes rijden van Wenen, was onvergeeflijk. Twintig jaar later laten we opnieuw een burgeroorlog verder etteren, buiten een luchtbombardement hier en daar met geleende bommen. Toegegeven, we kunnen Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Iran, en anderen niet dwingen om de wapenleveringen te stoppen. Maar hoe vallen universele westerse waarden te rijmen met de gevoerde niets, maar dan ook niets realiserende realpolitik? Moeten we Turkije vrij spel geven tegen de Koerden in ruil voor minder vluchtelingen? Staan we toe dat Assad de (niet-ISIS) rebellen van Aleppo in de pan blijft hakken, alsook burgers met duizenden, in ruil voor de belofte dat het zonder hem erger wordt? En voor de rest duimen maar dat het kalifaat op een goeie dag zichzelf opheft om in Genk een kebab zaak te beginnen.

De oorlog tegen ISIS, waarvoor u met zoveel klassiek aplomb onze bereidheid petitioneert, het terugrollen van dat bangelijke bolwerk in de woestijn, zijn we daartoe echt bereid? Blijven we hier in Europa zandzakjes vullen, voor elke badgast een soldaat, en hier en daar een boude uitspraak, dat Moslims de homo’s met rust moeten laten en dat Zwarte Piet van ons is?
Of gaan we echt op missie? Leggen we een wapenembargo op aan Saoedi-Arabië? Laat Frankrijk haar fregatten-deal met SISI varen? Zijn we bereid blauwhelmen te sturen om de Syrische staat veilig te maken voor democratie, samen met andere landen in VN-verband? Is de Belgische diplomatie bereid haar nek uit te steken voor een vredesconferentie? En als die mislukt, opnieuw, en opnieuw, stick and carrot, tot het wel lukt? Of blijft het inderdaad bij kaarsjes en knuffels (en stoere taal)?

Heruitvinden.
Het einde van de tweede wereldoorlog bracht vrede. De jongste generaties, toch die van Europa, namen ze misschien voor vanzelfsprekend. Wat ons ook ontgaat is dat onze niet-Westerse evenknieën ze schier gekend hebben. Dat een echte herverdeling van opportuniteit, vrijheid, ontplooiing en alle rechten en plichten en idealen van de Verlichting, voor meerdere miljarden inwoners van deze aardkloot uitbleven. Om het met Ghandi te stellen, Westerse beschaving is een geweldig idee, maar alles kan beter. De teksten van die oude Grieken en Romeinen werden geschreven door mensen. Net zoals de Koran en de Bijbel. Voor je het weet vergeet je dat het klassieke Griekenland een oligarchie was met beperkt censuskiesrecht en potscherven-justitie, en dat die befaamde Hoplieten in feite slaven waren.

Opiniebijdrage Mo*, 31 juli 2016

Advertisements

Leave a comment

Filed under boeken, Books, Brussels, culture, Duitsland, economie, Education, Europe, extreem-rechts, fiscaliteit, Globalisering, History, International Affairs, Internet, Islam, Judaism, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, oil, overbevolking, politiek, Social, United Nations, Verenigde Naties, Vluchtelingen

Today, Brussels looks like a lot of other places in the world.

Thinking about the victims of today’s atrocities.
Thinking about tomorrow’s casualties, and all the hasty things that will be said and done.
Today, Brussels looks like a lot of other places in the world.
Bombs, whether dropped from airplanes, or put in airports, are not the answer.
As was shown last week, we are perfectly capable of catching terrorists. Longer-term, not unilateral or NATO military action, but UN-led long-term political solutions to the Syria conflict, the Yemen conflict, the Palestinian conflict, the former states of Libya and Iraq, and other smouldering results of careless interventionism, are the only way to prevent further bloodshed. The Belgian government should reassess its support of and arms sales to totalitarian governments like that of Saudi-Arabia, the Emirates, Egypt, teetering Turkey, and others. More longer-term, energy independence from the Middle East will decrease the need to play nice with governments who do not believe in human rights, women’s rights, democracy, and freedom. ‘They’ don’t hate our freedoms. They just hate that they can’t have them. ‘The’ West is a part of that puzzle, whether we like it or not.
There is a way out of this. I’m just not optimistic that our current government will choose this path.

But hey, surprise me!

Leave a comment

Filed under Europe, International Affairs, Middle East, oil, Palestine, technology, United Nations

The thin line between irony and auguring.

4297357401_97b14e670fOnly a few years ago, not so long after the death of Augusto José Ramón Pinochet Ugarte, Chile opened its museum of memory and human rights. It’s an important part of a nation seeking justice for past wrongs, of how the truth is unearthed -often literally, reconciliation achieved between former adversaries.

The Museo de la Memoria is an imposing edifice, its geometric single-mindedness proportionate to the enormous task at hand. You can’t miss it. Due to clumsiness on my part -Google was not at hand- I did miss it. As, to my surprise, did most Chilenos and Chilenas I interrogated, I mean asked. A few shrugs here, a false lead there. So much for ‘memoria’. Visitors were a mix of well-to-do nationals and foreigners. In defense of absent masses, it was a weekday and, you know, workers be workin’.

The years, starting on that other September 11th, 1973, were dark indeed. But how tenacious a plant is justice. How much effort has been expended to find out what happened to whom and where. No matter what the regime did to its opponents; kidnap, torture, kill -buried in mass graves or thrown in the Pacific Ocean tied to steel beams, what goes down must come up again. Bodies were exhumed, (rather quickly miss-)identified and years later exhumed again to be properly investigated with all the modern means at the government’s disposal. That task, over 25 years after the reestablishment of democracy, is ongoing.

allende-chile-coup-1973-stadium-200x148Weirdly a lot of people supported the junta. The well-offs did anyway. Law and order. A bit of discipline for the greater good. 12.000 people corralled in a sports stadium cum improvised concentration camp. Summary executions, you name it. Who are these people, I wonder? Today, I mean. Is it the elderly man with the meticulously maintained half-moustache and fine watch -the kind you never really own but merely pass on the next generation- sitting in the metro opposite me? The Audi driver at the crossroads? The lady in the black skirt and expensive sunglasses?

What fickle beast is democracy. How easily disturbed. Ears pricked up to the snapped twig a couple of bosques away. On the run at the first whiff of a predator. In this case, the United States. The museum doesn’t mention their role in the overthrow of the left-leaning Allende government. But ask any Uruguyan, Argentinian, Chilean citizen -I did- and they will tell you: “The Americans fucked us over.”

Bygones I guess. Recent US administrations have been solely guided by the advance of democracy and the universal application of human rights. Ahem.

Belgium went through a similar phase in the seventies and eighties: Left-wing militants and criminal gangs widely believed tied to right-wing security-sector elements cooking up a stew of fear and instability. Every so many years new investigations are announced to fill in the details but efforts, on a par with the relatively mild Belgian brouhaha, languish. And yet, questions remain, and as long as the dead have living relatives, and relatives of relatives, the search goes on. Thus is the way of the human spirit. 2016-01-08 14.57.06As indeed evidenced by the indigenous-inspired murals found all over Uruguay, Argentina, and Chile (probably some of the most de-indigenized Latin-American nations, but the only ones I’ve visited so far… watch this space). The one pictured above sits right across the street from the Museo de la Memoria. Signifying the thin line between irony and auguring, I guess.

Leave a comment

Filed under extreem-rechts, Human Rights, International Affairs, Mensenrechten, Travel, United States, Verenigde Staten

Goodbye Odessa

Georgian singer Nino Katamadze, live at Ibiza Club, Odessa

Either my social skills are improving, or folks here are really nice, I say to myself walking up to the pulpit to witness the marriage between new friends. Barely a week in, and I have already found what I’d come looking for: the meeting point betwixt east and west. Zhe melting pot entre Beijing and Brussels. Yulia, the happy bride, has the blood of Genghis Khan in her (or at least a Chinese father). In terms of red goo I go no further than so many steaks saignant, or hearing white-robed men mumble incoherently about imbibing the juice of Jesus or some such nonsense.

Here, in the city formerly known as Khadjibey, most of the facades are Tsarist Russian, but Ottoman influences can be spotted everywhere in the um, architectural… ancient crossing of the caravans… and so on and so forth [copy-paste your favorite wikipedia entry]. The gist of it: everything’s kinda glued together. The minutes and eons. Mass-ish tourism and the type of coffee place that serves Americano as Espresso, adulterated at will by means of hot water served on a wooden cutting board. I’m talking hip, and the deadly beauty that hasn’t taken any prisoners since world war II. The vacant strut that says “What?” with every step, well-heeled against impossible odds, high-heeled on impossible cobbles.

Odessa is special,” someone said. “It’s not Ukrainian. It’s not Russian.” The latter are staying away since the latest fracas further east. Their place is taken by Ukrainians, who used to vacation in the Crimea. Cry me a river… And Egyptians, I couldn’t help but overhear from a particularly jolly table adjacent ours, Turks, Romanians, Germans, the list goes on. As pots go; what has been melted, cannot be unmolten.

The city shrugs off the centuries, self-proclaimed sentries be damned. Minorities become majorities and vice versa. Somewhere a supernova explodes. It don’t matter to Jesus. One’s thoughts wander to that other town, from Odessa to Brussels, Black Sea to backseat. Another such place whose soul is not one thing, however much its constituent parts partaking in the muddle muscle to pretend (now repeat!).

Identity is plural. Place is nothing without time. Flags don’t mean a thing. Blood is thicker than water but to dust we all return must.

Leave a comment

Filed under Europe, History, International Affairs, Multiculturalism, Travel

België moet vol inzetten op multilaterale samenwerking

Eerst verschenen in Mo* Magazine (online).

België moet vol inzetten op multilaterale samenwerking

Drie miljard euro investeren in hernieuwbare, lokale energiebronnen in België geeft mogelijk een betere return-on-security dan nieuwe gevechtsvliegtuigen.

Veiligheid gaat natuurlijk al lang niet meer over het bewaken van de landsgrenzen.

We identificeren bedreigingen verder van huis; kleine brandjes blussen voorkomt groter onheil. Van interne tot regionale of zelfs internationale conflicten. Vroeger ingrijpen is beter, bij voorkeur voor er gevochten wordt.

Conflicten maken noodzakelijk deel uit van de menselijke conditie. Mensen, groepen van mensen, landen, bedrijven hebben verschillende belangen. Dat maakt verandering en vooruitgang mogelijk. Kleine landen hebben er belang bij om zichzelf in een groter kader in te schakelen zodat hun belangen niet geschaad worden. Tijdens de Koude Oorlog besloot België dat NAVO-lidmaatschap de beste garanties bood voor haar territoriale en politieke soevereiniteit.

Meer dan twintig jaar na de Val van de Muur probeert de NAVO andere rollen uit. In Afghanistan moest de organisatie een peperduur Amerikaanse avontuur van ruggensteun en legitimiteit voorzien. Onderbemand en op louter militaire leest geschoeid kwam er van de vooropgestelde doelen – democratisering, ontwikkeling, vrouwenrechten – weinig in huis.

De uitbreiding van de organisatie zelf, naar bijvoorbeeld Oekraïne, blijkt meer en meer een factor van instabiliteit. Heeft België voldoende gewicht binnen het bondgenootschap om die zwalpende, gevaarlijke koers bij te stellen? En indien niet, durven we dan onze (dure) conclusies te trekken?

Realpolitiek

media_xl_752128België is meestal geen directe partij in conflicten, maar ervaart wel de impact van conflicten tussen derden: vluchtelingenstromen, verloren investeringen van Belgische bedrijven, enzovoort. In deze onrustige tijden is het oké om Realpolitiek te voeren, maar dan liefst binnen het kader van de VN. Het buitenspel zetten van die organisatie en het eigengereide optreden van onder andere een aantal NAVO-partners heeft bijgedragen aan de huidige chaos in het Midden-Oosten.

Het machtsvacuüm in Irak, het helpen verwijderen van Khadaffi in Libië zonder follow-up plan, het bewapenen van deze of gene partij in de Syrische burgeroorlog… kunnen vergeeflijk “westerse” zonden genoemd worden. Een alternatief daarvoor is geen onrealistische dromerij, maar pure noodzaak. Alleen zo kan de metastase van dat conflict naar Europa gestopt worden.

Veiligheid wil ook zeggen minder afhankelijk worden van invoer uit onstabiele gebieden of uit landen die die afhankelijkheid als politieke pasmunt gebruiken.

België moet vol inzetten op multilateraal. Een actieve rol in een geherwaardeerde VN. Veiligheid wil ook zeggen minder afhankelijk worden van invoer uit onstabiele gebieden of uit landen die die afhankelijkheid als politieke pasmunt gebruiken. Drie miljard euro investeren in hernieuwbare, lokale energiebronnen in België geeft mogelijk een betere return-on-security dan nieuwe gevechtsvliegtuigen.

Inzetten op eerlijke handel, duurzame ontwikkeling, partnerschappen aangaan met de allerzwakste landen betekent niet alleen het indammen van (economische) vluchtelingenstromen nu, maar ook nauwe banden met de dankbare tijgers van morgen. In datzelfde licht moet een verdere verstrenging van de regels voor de Belgische wapenexport gezien worden, helaas nog steeds geen vanzelfsprekendheid.

Europese samenwerking

Bij meer Europese militaire samenwerking de volgende bedenking: zal een hypothetische krachtige EU-defensiepoot een minder kortzichtige economische invulling geven aan veiligheid en roekeloos eigenbelang dan de op zijn laatste benen lopende Amerikaanse unipolaire wereld? Het valt te betwijfelen of concurrerende militaire blokken vrede bevorderen.

De markt werkt niet als het op veiligheid aankomt. Dat kan je zien op microschaal in de VS, waar iedereen zichzelf min of meer naar believen bewapent en verdedigt. Op macroschaal hebben we ettelijke millennia aan menselijke geschiedenis om uit te putten.

Leave a comment

Filed under Brussels, Europe, Globalisering, International Affairs, United Nations, Verenigde Naties

Zie ginds komt de stoomboot!

krampus-cardIk zie de pieten-discussie als deel van de grote kruisbestuiving der beschavingen. Toen het einde van de geschiedenis uitgeroepen werd dachten we dat die kruisbestuiving maar 1 kant uit ging. Onze waarden universeel. Zij veranderen. Wij doen verder en veranderen niets. Na de hoofddoekjes is er eens iets dat van ‘ons’ gevraagd wordt. Niet het afschaffen van de Sint. Niet het afschaffen van piet. Gewoon een erkenning van het feit dat, bijvoorbeeld toen ik klein was, ik hoerenschrik had van die zwarte wilden (want in Neerglabbeek gingen de pieten met verve op in hun rol als boeman) die je van de roe gaven en in een zak stopten en meenamen. Voor een manneke van pakweg 4 laat dat wel iets achter (het gaat intussen al beter met me:) Wat er wordt gevraagd is dat de pieten niet enkel zwart zijn (als ik het goed samenvat).

In de meeste landen (de UK, VS bijv) is het zwart verven van je gezicht om zwart te ‘spelen’ even beledigend als bezigen van het N-woord als je niet zwart bent. Ondanks Obama en Serena Williams leven we nog steeds in een blanke wereld. Geopolitiek, sociaal-economisch staat de blanke man nog steeds bovenaan de food chain. Maar dat is aan het veranderen. Langzaam maar zeker. Het pieten-debat is daar een symptoom van. Ik zou zeggen, laat het debat gevoerd worden! We zien wel waar we uitkomen.

Mijn bijdrage: waar zijn de boze, paniekerige ‘Blijf van onze cultuur’ af Facebook posts over Sinterklaasboekskes die al in September komen? Over het volstoppen van de hoofden van onze kinderen met ‘krijgen’. Altijd maar meer plastieken brol. Met Sinterklaas. Met de Kerst(man), weetjewel, de versie van ‘onze’ Sint die via Scandinavie richting Amerika ging, en nu terug hier de fabrieken doet draaien vanaf het moment dat zijn alter ego terug richting Spanje stoomt? Ik heb nog Kerstmissen meegemaakt zonder al te veel pakjes. Want dat was met Sinterklaas. Hoe ‘cultureel’ is die fokking Sint nog?

Waarom moeten we nu plots naar de winkel voor Halloween versiering, snoep, en weet ik wat nog allemaal? Wanneer gaan wij ook Thanksgiving vieren? (spoiler alert: heel binnenkort!)

Wat onze cultuur uitholt is niet de vraag om wat beleefdheid, een kleine aanpassing van piet, de zwarte als ondergeschikte, jolige, venijnige, boze dienaar van blanken. Wat onze cultuur uitholt is het geld.

Thoughts?

Leave a comment

Filed under culture, International Affairs, politiek

Intervention in Libya: a state of play on military action

On March 21st, 44 people, mainly civilians, died in the 18th “suspected” American drone strike this year on the tribal areas of West Pakistan. Most news articles add the term “suspected” because US officials rarely acknowledge these attacks that are directed, not by the morally unimpeachable US military, but by the evil Central Intelligence Agency in Langley, West Virginia. In 2010, 111 of such strikes have taken place, targeting suspected militants in jeeps, homes, weddings, and funeral processions. Thousands of bystanders, wives, children, neighbors and drivers of these suspected militants have died.

To call these actions “counterproductive” is a gross understatement, if not a cynical denial of such democratic principles as the right to a fair trial and representation, or simply the privilege to attend public gatherings without having your entrails violently spread out over a large geographical area. To say Americans are creating terrorists rather than combatting them would be too technical, misanthropical an appraisal of the individual lives, the women and children whose lives are lost on a daily basis. The short news blurbs featured in western outlets even more so. To opine that Pakistan is rendered less, not more stable doesn’t come close to capturing the loss of humanity a scornful observer might label “a couple of nine-elevens”.

Meanwhile the United States of America, guarantor of global freedom and democracy, keeps schtum as Bahrain, host to its 5th fleet, deploys snipers to snuff out ongoing pro-democracy protests. Yemen, whose tribal areas are also regularly targeted by CIA drone aircraft, killed over 50 democracy protestors yesterday (CNN lavishly peppers the term “Shi’ite” over its coverage as in Iran/dangerous as opposed to freedom-loving) . Somehow, none of the above prevented Hilary Clinton from prancing up and down Tahrir square in Cairo, hailing the magical events there that led to the demise of a personal pal of hers. To call America’s friend request vis-a-vis the Arab spring as merely contemptuous would be to deny the decades of propped up dictators, supplying an Iraqi madman with poison gas, wars fought directly or by regional proxy, etc..

Libyans are as deserving of freedom and dignity as anyone using their petrol. Short of actually fucking his mom, Kadhafi is “our” creation.

At least his French fighter planes and Belgian riffles are. Perhaps it’s a tad cynical to view the looming intervention as a ploy to quickly liberate the oil installations. Perhaps the armed opposition might have been snuffed out otherwise, leaving Libya an autocratic outlier for an untold number of years in an increasingly democratic region. Perhaps, like the Iranians, Libyans simply need to bide their time, dust off, and try again later. The Arab spring, however messy, incomplete, staggered, and bloody should remain just that. Arab, that is.

This revolution isn’t about oil, or at least it shouldn’t be. It’s about Arab populations exercising popular sovereignty, which is a difficult, complex, painful, necessary, and cathartic process that involves taking steps forward, and some back again. Foreign intervention is, by its very nature, antithetical to this revolution. Helping beleaguered Benghazi might, from an emotional stance, be a chance to right historical wrongs, or just another opportunity to miss an opportunity to but out. Who knows? Historical precedent however strongly suggests the latter.

Leave a comment

Filed under International Affairs, Islam, oil