Category Archives: extreem-rechts

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden

Beste Meneer De Wever,
Ik las deze ochtend met veel aandacht uw opiniebijdrage in De Morgen. Op enkele details na ben ik het met u eens. Het is tijd om een tandje bij te steken voor onze Europese beschaving.

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

De Westerling is niet meer trots. De wereldoorlogen die zoals u stelde Europa haar zelfzekerheid ontnamen waren geen ongeluk. Zij kwamen voort uit het onlosmakelijk met de Verlichting verbonden staatsnationalisme. De Joods-christelijke traditie, tweeduizend jaar pogroms met als apotheose de gaskamers, deed hetzelfde met religie. Natie en God hebben sindsdien plaats geruimd voor… ja, voor wat eigenlijk? De rente een puntje laten zakken om de consumptie aan te zwengelen? Angstvallig wachten op de nieuwe iPhone?

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden
Verlichte ideeën zoals individuele vrijheid, gelijke opportuniteiten en inspraak betekenen in een economisch eengemaakte wereld niets als ze niet op iedereen van toepassing zijn. Mensenrechten zijn universeel. Zij zijn niet Belgisch of Vlaams, Joods of Christelijk of Moslim. Iedereen heeft er altijd en overal recht op. Habeas corpus en zo. Maar de Westerse verlichte ideeën, net zoals de democratie zelf, zijn niet af. De gelijkheid van man en vrouw is, en hier verraad ik mezelf nogmaals als product van een Katholieke school, een werkwoord. Daar moeten vrouwen nog elke dag om vechten. Als we er de statistieken op naslaan lijken het evenwel vooral de mannen die de klappen uitdelen. We mogen ons met andere woorden niet op de borst kloppen voor iets dat nog niet gerealiseerd is.

Lead by example.
We moeten vaker praten over Westerse waarden. Maar the proof of the pudding is in the eating. Zijn wij bereid Belgische wapenfabrikanten uitvoer te ontzeggen naar landen die het niet nauw nemen met de Mensenrechten? Zijn wij bereid moedige beslissingen te nemen wat betreft de energiebevoorrading van Europa? Blijven we met andere woorden gas kopen van Rusland en de Centraal-Aziatische stan-staten? Blijven we met elke tankbeurt, via onze Saoedische partner, ISIS subsidiëren? En als we die beslissingen niet nemen, kunnen of mogen we dan verwachten dat in een immer krimpende wereld, ons handelen ginder, geen weerslag heeft op het leven hier?

Niets komt voort uit niets.
Over die oorlog dus… Als Islamoloog heb ik geen angst om gewapend islamfundamentalisme te benoemen en te analyseren. Politieke islam begon, geloof het of niet, als hervormings- moderniseringsbeweging, in reactie tegen de door u vermeldde koloniale bezetting. Repressie, door westerse, daarna door nationale regimes, verhardde de verschillende bewegingen. Sommige landen, Saoedi-Arabië op kop, steunden en steunen gewapende moslimmilitanten, om geopolitieke doeleinden te verwezenlijken. Dit gebeurt vaak met medeweten en steun van Westerse partners -zie Afghanistan in de jaren tachtig. Wat het Saoedische regime zelf betreft, aldus een Arabische volkswijsheid: waar koning of prinsen neerstrijken zijn er Bugatti’s, hoeren, en sloten cocaïne. M.a.w. de strijd, althans niet wat de spin in het web zelf aangaat, is er geen van beschavingen, maar een van geld, macht, en -we benadrukken- hoeren en cocaïne.

Democratie is onmogelijk zonder aansprakelijkheid. Zelfkritiek dus. Zeggen dat de Amerikaanse invasie van 2003 -ik ben trots dat mijn land zich daar destijds tegen verzette!- een belangrijke voedingsbodem creëerde voor de Islamitische Staat en uiteindelijk deze bloedige zomer van 2016 is geen defaitisme. Een soeverein volk werd -laten we wel wezen- vernietigd. De rule of law stelt dat de verantwoordelijken op de beklaagdenbank thuishoren. Wat voor Salah Abdesalam geldt, geldt ook voor Tony Blair en George Bush. Die confrontatie met onszelf moeten we durven aangaan.

Zo’n systeemanalyse gaat niet voorbij aan de individuele verantwoordelijkheid van de aanslagpleger. Waarom zovele jonge mannen ervoor kiezen ons land van melk en honing te verlaten voor een verre, bloederige woestijn, of de samenleving waarin ze geboren zijn aan te vallen, is een vraag die gesteld moet worden. Tenminste, als we ze niet, ieder naar eigen goeddunken, al zelf beantwoorden voor ze gesteld is.

Bloedbad.
Intussen moet het moorden stoppen. Een passief en onzelfzeker Europa brengt haar eigen toekomst in gevaar. Het erbarmelijke talmen tijdens de Bosnische burgeroorlog bijvoorbeeld, op amper vier uurtjes rijden van Wenen, was onvergeeflijk. Twintig jaar later laten we opnieuw een burgeroorlog verder etteren, buiten een luchtbombardement hier en daar met geleende bommen. Toegegeven, we kunnen Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Iran, en anderen niet dwingen om de wapenleveringen te stoppen. Maar hoe vallen universele westerse waarden te rijmen met de gevoerde niets, maar dan ook niets realiserende realpolitik? Moeten we Turkije vrij spel geven tegen de Koerden in ruil voor minder vluchtelingen? Staan we toe dat Assad de (niet-ISIS) rebellen van Aleppo in de pan blijft hakken, alsook burgers met duizenden, in ruil voor de belofte dat het zonder hem erger wordt? En voor de rest duimen maar dat het kalifaat op een goeie dag zichzelf opheft om in Genk een kebab zaak te beginnen.

De oorlog tegen ISIS, waarvoor u met zoveel klassiek aplomb onze bereidheid petitioneert, het terugrollen van dat bangelijke bolwerk in de woestijn, zijn we daartoe echt bereid? Blijven we hier in Europa zandzakjes vullen, voor elke badgast een soldaat, en hier en daar een boude uitspraak, dat Moslims de homo’s met rust moeten laten en dat Zwarte Piet van ons is?
Of gaan we echt op missie? Leggen we een wapenembargo op aan Saoedi-Arabië? Laat Frankrijk haar fregatten-deal met SISI varen? Zijn we bereid blauwhelmen te sturen om de Syrische staat veilig te maken voor democratie, samen met andere landen in VN-verband? Is de Belgische diplomatie bereid haar nek uit te steken voor een vredesconferentie? En als die mislukt, opnieuw, en opnieuw, stick and carrot, tot het wel lukt? Of blijft het inderdaad bij kaarsjes en knuffels (en stoere taal)?

Heruitvinden.
Het einde van de tweede wereldoorlog bracht vrede. De jongste generaties, toch die van Europa, namen ze misschien voor vanzelfsprekend. Wat ons ook ontgaat is dat onze niet-Westerse evenknieën ze schier gekend hebben. Dat een echte herverdeling van opportuniteit, vrijheid, ontplooiing en alle rechten en plichten en idealen van de Verlichting, voor meerdere miljarden inwoners van deze aardkloot uitbleven. Om het met Ghandi te stellen, Westerse beschaving is een geweldig idee, maar alles kan beter. De teksten van die oude Grieken en Romeinen werden geschreven door mensen. Net zoals de Koran en de Bijbel. Voor je het weet vergeet je dat het klassieke Griekenland een oligarchie was met beperkt censuskiesrecht en potscherven-justitie, en dat die befaamde Hoplieten in feite slaven waren.

Opiniebijdrage Mo*, 31 juli 2016

Leave a comment

Filed under boeken, Books, Brussels, culture, Duitsland, economie, Education, Europe, extreem-rechts, fiscaliteit, Globalisering, History, International Affairs, Internet, Islam, Judaism, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, oil, overbevolking, politiek, Social, United Nations, Verenigde Naties, Vluchtelingen

The thin line between irony and auguring.

4297357401_97b14e670fOnly a few years ago, not so long after the death of Augusto José Ramón Pinochet Ugarte, Chile opened its museum of memory and human rights. It’s an important part of a nation seeking justice for past wrongs, of how the truth is unearthed -often literally, reconciliation achieved between former adversaries.

The Museo de la Memoria is an imposing edifice, its geometric single-mindedness proportionate to the enormous task at hand. You can’t miss it. Due to clumsiness on my part -Google was not at hand- I did miss it. As, to my surprise, did most Chilenos and Chilenas I interrogated, I mean asked. A few shrugs here, a false lead there. So much for ‘memoria’. Visitors were a mix of well-to-do nationals and foreigners. In defense of absent masses, it was a weekday and, you know, workers be workin’.

The years, starting on that other September 11th, 1973, were dark indeed. But how tenacious a plant is justice. How much effort has been expended to find out what happened to whom and where. No matter what the regime did to its opponents; kidnap, torture, kill -buried in mass graves or thrown in the Pacific Ocean tied to steel beams, what goes down must come up again. Bodies were exhumed, (rather quickly miss-)identified and years later exhumed again to be properly investigated with all the modern means at the government’s disposal. That task, over 25 years after the reestablishment of democracy, is ongoing.

allende-chile-coup-1973-stadium-200x148Weirdly a lot of people supported the junta. The well-offs did anyway. Law and order. A bit of discipline for the greater good. 12.000 people corralled in a sports stadium cum improvised concentration camp. Summary executions, you name it. Who are these people, I wonder? Today, I mean. Is it the elderly man with the meticulously maintained half-moustache and fine watch -the kind you never really own but merely pass on the next generation- sitting in the metro opposite me? The Audi driver at the crossroads? The lady in the black skirt and expensive sunglasses?

What fickle beast is democracy. How easily disturbed. Ears pricked up to the snapped twig a couple of bosques away. On the run at the first whiff of a predator. In this case, the United States. The museum doesn’t mention their role in the overthrow of the left-leaning Allende government. But ask any Uruguyan, Argentinian, Chilean citizen -I did- and they will tell you: “The Americans fucked us over.”

Bygones I guess. Recent US administrations have been solely guided by the advance of democracy and the universal application of human rights. Ahem.

Belgium went through a similar phase in the seventies and eighties: Left-wing militants and criminal gangs widely believed tied to right-wing security-sector elements cooking up a stew of fear and instability. Every so many years new investigations are announced to fill in the details but efforts, on a par with the relatively mild Belgian brouhaha, languish. And yet, questions remain, and as long as the dead have living relatives, and relatives of relatives, the search goes on. Thus is the way of the human spirit. 2016-01-08 14.57.06As indeed evidenced by the indigenous-inspired murals found all over Uruguay, Argentina, and Chile (probably some of the most de-indigenized Latin-American nations, but the only ones I’ve visited so far… watch this space). The one pictured above sits right across the street from the Museo de la Memoria. Signifying the thin line between irony and auguring, I guess.

Leave a comment

Filed under extreem-rechts, Human Rights, International Affairs, Mensenrechten, Travel, United States, Verenigde Staten

Saudi-Arabië, het (verre van) Islamitische Koninkrijk.

SaudiHet land Saudi-Arabië komt recent vaak in beeld als sponsor van de Islamitische Staat, rechtstreeks of onrechtstreeks, via leden van het omvangrijke koningshuis, zakenmannen, en rijke families. Ze zouden dit doen omwille van het Wahhabisme, de puriteinse strekking binnen de Islam waarop het land zijn wetten en cultuur baseert. Maar hoe Islamietisch is het land echt?

De Saoedische staat is gebaseerd op een verstandhouding tussen de Saud familie, en de nazaten van een Wahhabistische preker die rond het einde van de 18de eeuw een soort van Calvijnse revival beweging aanvoerde. Die verzette zich o.a. tegen een wijdverspreide heiligencultus en de vernieuwende interpretaties en Korancommentaren van de afgelopen eeuwen. Dat verbond houdt met ups en downs tot vandaag stand. De Saud familie bestiert de economie, de olie zeg maar, en het buitenlandse beleid, terwijl het religieuze establishment het openbare leven op streng Islamietische leest vorm geeft. Dieven worden de handen afgehakt, overspeligen gestenigd, you name it.

Die vroomheid vond ook zijn weg naar het buitenlands beleid. Met de enorme olie inkomsten werd vanaf de jaren vijftig en zestig imams uit alle hoeken van de wereld opgeleid, strenge moskeeën gebouwd en gesteund, waaronder de Grote Moskee van Brussel. De invloed op het openbare leven was voelbaar. Terwijl gedurende de jaren vijftig en zestig minirokken geen rariteit waren in de straten van Cairo tot Kabul, ging het vanaf de jaren zeventig langzaam maar zeker richting hoofddoek, niqab, en boerka.

Vandaag de dag presenteert Saoedi-Arabië zichzelf als een Islamitisch land, met strenge maar rechtvaardige wetten die voor iedereen gelden. Wie niks mispeutert, heeft niks te vrezen. Eenduidige, zij het draconische, wetten zijn één ding, maar zoals men in het Engels zegt: the proof of the pudding, is in the eating. Op wie worden die wetten eigenlijk toegepast, en in welke mate?

Royals ontspringen de dans.

De overeenkomst tussen de Sauds en het Wahhabistische religieuze establishment, geeft die eersten niet alleen een vrijgeleide wat betreft de praktische zaken van de staat, maar de circa 15.000 individuele leden van de koninklijke familie groot en klein ontspringen grotendeels ook de strenge wetten opgelegd aan de rest van de bevolking. Wilde feestjes, drugs, alcohol, en prostitutie tieren welig, niet enkel in de afgehuurde hotelsuites, van Cairo, New York, London en Parijs, maar ook in Saoedi-Arabië zelf. Met geld kan je veel kopen. Met veel geld, en dat is er, is de sky de limit.

Discriminatie.

Ongeveer 8 miljoen op een totaal van 27 miljoen inwoners van Saoedi-Arabië is afkomstig uit landen zoals Indonesië, Bangladesh, Yemen, Indië en Pakistan. Hoewel het merendeel moslim is, blijft uitbuiting, zowel seksueel als economisch, schering en inslag. Het probleem was in 2002 zo prangend dat de groot-mufti zich ertoe genoopt voelde erop te wijzen dat contractbreuk, intimidatie, verkrachting en chantage van werkers tegen de Islam ingaat. In de praktijk wordt de strenge Wahhabistische leest veelal toegepast als drukmiddel tegen arbeiders met een andere etnische achtergrond. Mishandelde hulpjes worden beschuldigd van diefstal. Verkrachte dienstmeiden die eraan denken naar de politie te stappen, hangt een aanklacht van overspel boven het hoofd. De overheid publiceert geen concreet aantal van ter dood veroordelingen, maar buitenlandse mensenrechtenorganisaties schatten dat meer dan de helft van de mensen die wachten op hun terechtstelling, Indonesisch is. Een echte puriteinse Islam, met zijn nadruk op gelijkheid binnen de Islamietische gemeenschap of ‘Umma’, kan je dit bezwaarlijk noemen. De vraag stelt zich of het überhaupt te rijmen valt met Islam als dusdanig.

Politieke repressie.

De Islamitische jurisprudentie, of toch een zeer selectieve lezing ervan, wordt ook ingezet tegen Saoedische burgers. Vooral tegen zij die zich politiek engageren. Terwijl de Saoedische ambassadeur in Libanon een solidariteitsmars bijwoonde na de Charlie Hebdo aanvallen, werd de blogger Raif Badawi veroordeeld voor het beledigen van de Islam. In de realiteit had hij een lans gebroken voor een seculiere staat –wat in de praktijk neerkomt op het beëindigen van de meer dan tweehonderd jaar oude overeenkomst tussen het koningshuis en het Wahhabitische sheikhs. In 2014 stelde het land atheïsme of “het in vraag stellen van de basisprincipes van de Islamietsche religie waarop dit land gebaseerd is” gelijk aan terrorisme.

Buitenlands beleid.

Ondanks de verspreiding van het strenge Wahhabisme, o.a. via de destijds door de V.S. gesteunde Osama Bin Laden die tegen het goddeloze Soviet-rijk vocht in Afghanistan, keren de zeloten zich telkenmale tegen het in hun ogen corrupte regime in Riyad. In 1979 bezetten jihadi’s de Grote Moskee in Mekka. Hun doel was het omverwerpen van zowel de regerende Saudische familie, als de Wahhabistische religieuze elite, en de terugkeer naar een pure vorm van Islam. Steenrijke donoren, samen met hooggeplaatste Saoedische militairen gaven geld, wapens en logistieke steun. In 2001 wilde Al-Qaeda de in hun ogen imperialistische V.S., aanwezig op verschillende militaire basissen in Saoedi-Arabië, treffen, alsmede hun bondgenoot in Riyad.

Net als toen, sluizen vandaag rijke, vaak religieus-overtuigde individuen, geld door naar buitenlandse jihadi’s. De Saoedische staat knijpt een oogje toe omdat het haar goed uitkomt in de bredere strijd tegen de grote strategische concurrent Iran. Die wedloop om regionale overmacht heeft een religieuze component in het respectievelijk Soenitische en Shi’itische karakter van beide landen. Met zieltjeswinnerij wordt het voetvolk gemotiveerd, maar de vruchten; invloed, markten, geld –veel geld- zijn voor het grote koningshuis; een kleine elite die Islam niet ziet als doel, maar als middel.

Leave a comment

Filed under economie, extreem-rechts, Islam, Mensenrechten, Middle East

Vol is vol

11951866_10156009750400525_6003012855215547269_nSorry maat, of meisje, vol is vol.

We kunnen toch niet de ellende van de hele wereld naar hier halen? Dat begrijp je toch ook. Enfin, begreep.

We hebben van onszelf al genoeg problemen. Zoveel dat we er onze lagere middenklasse voor moeten pluimen om ze proberen op te lossen.

Goed, Turkije en de andere buurlanden van Syrië zijn zo lief om een stuk of 4 miljoen van jouw vriendjes, broers, zusjes, moeders en vaders op te vangen. Maar je moet ook niet alles met elkaar vergelijken. Snap je? Enfin, snoop.

De draagkracht bij onze bevolking om meer te doen is beperkt. Antwerpen staat bijvoorbeeld zeker niet op de eerste rij om voor extra opvang te zorgen. Dat stond ergens te lezen. Tegen de mensen zeggen dat we moeten besparen, en het dan langs ramen en deuren naar buiten smijten, het kleinste kind, zoals jij er eentje was, begrijpt dat dat politiek moeilijk ligt.

Zoals jouw broer, die in Damascus studeerde maar die nu ook ergens op dat strand ligt te liggen, misschien wist: Europa heeft tussen nu en 2050 tientallen miljoenen extra zielen nodig, alleen al om de bevolking op pijl te houden. Da’s economie. Harde cijfers. Ok, goed. Maar je begrijpt toch dat jullie niet gewoon holder de bolder naar hier kunnen komen varen? Kan je je de chaos voorstellen?

Per slot van rekening willen we alleen mensen die een netto-toegevoegde eh, alé, mensen die iets kunnen. Liefst geen moslims. We zijn per slot van rekening het Judeo-Christelijke Europa. Wij vragen ons al 2000 jaar constant af, wat zou Jesus doen? Met weinig succes overigens.

Leave a comment

Filed under Afghanistan, Brussels, economie, Europe, extreem-rechts, Globalisering, Human Rights, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, politiek, Vluchtelingen

Ramallah – brief aan de redactie over Deense cartoons

5 februari 2006

Geachte,

Mij bewust van het feit dat dit waarschijnlijk niet de eerste reactie is die ontvangt over de bewuste Deense cartoons wil ik toch met aandrang vragen dat u even de tijd neemt om mijn commentaar te lezen. Aangezien ik momenteel woon en werk in de Palestijnse gebieden zijn de gevolgen van een en ander voor mij rechtstreeks voelbaar. Met vriendelijke dank bij voorbaat;

———-

Meer dan een miljard mensen op deze wereld hangen een geloof aan dat intrinsiek extremistisch is en hebben de neiging om hun overtuiging met geweld uit te dragen. Dat is de impliciete boodschap van de Deense cartoons die momenteel voor opschudding zorgen. Het is moeilijk een omgekeerd salvo te bedenken om de belediging in deze cartoons per analogie te begrijpen maar “Jezus Christus was een kinderverkrachter en per afgeleide zijn alle Christenen heden ten dage dat ook” komt enigszins in de buurt.

Vrijheid van meningsuiting is een belangrijke Westerse verworvenheid en ze omvat alles dat aantoonbaar waar of hoogstwaarschijnlijk is. In vele landen is het bijvoorbeeld verboden om te schrijven dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden. Het is niet toegestaan om politicus x of y een buitenechtelijke relatie toe te schrijven tenzij dit daadwerkelijk zo is.

De cartoons zijn een nogal dubbelzinnig geval aangezien het niet over woorden en zinnen gaat die waar zijn of niet. Het zijn tekeningen met een boodschap die moeilijker vast te pinnen valt. De afgebeelde karakters zien er met hun dikke neus en uitpuilende ogen overduidelijk Arabisch uit en staan veelal klaar om zichzelf op te blazen of het vrije woord te belagen. Door Mohammed als ultiem symbool van de Islam af te beelden als zelfmoordterrorist breidt het stigma zich uit tot alle moslims. De stelling dat alle Moslims terroristen zijn, gewoonlijk weggelegd voor extreem-rechtse pamfletten hier of daar, vindt nu via de wazige taal van enkele schetsen zijn weg naar de mainstream. Het getuigt van intellectuele luiheid om zich te schuilen achter een nobel concept als vrijheid van pers. Het is precies het misbruik ervan dat deze ernstig in gevaar kan brengen.

Stellen dat vrouwenrechten in de islamitische jurisprudentie en in vele Arabische landen problematisch zijn klopt en kan en moet als dusdanig in de publieke forums besproken worden. Dit is aantoonbaar en waar, net zoals het feit dat vrouwen in België nog steeds minder verdienen dan mannen of pas 18 jaar na die van Turkije stemrecht verwierven.

De problemen binnen de Islam gaan in het Europa van vandaag ook ons aan maar het is fout te concluderen dat wij deze rol op ons moeten nemen omdat het debat aan de andere kant niet gevoerd wordt. Contestatie van de sociale status-quo binnen de Islam en de Islamitische wereld vindt wel degelijk plaats en in dit toenemende mate. Het Westen kan in deze evolutie een belangrijke en positieve rol spelen. Persvrijheid gebruiken als wapen tegen religieuze symbolen werkt daarentegen allesbehalve wervend. Na enkele decennia van ongedienstig zwijgen over onderwerpen als godsdienstvrijheid, cultuurverschillen en integratie willen sommigen blijkbaar de op gang gekomen discussie kapen ten dienste van een dubieuze agenda. Enige waakzaamheid is hier zeker op zijn plaats. De extreme polarisering die nu plaats grijpt wordt zorgwekkend geïllustreerd door het kritiekloos overnemen van de cartoons in de meeste kranten. Aan de andere kant heeft het publiek inderdaad wel het recht te weten met welke middelen de intellectuele zelfmoord van Europa is ingezet. Tot slot nog een gemeenplaats; Meer dan een miljard mensen op deze planeet heeft een inkomen dat hen niet in staat stelt voldoende te eten. Morgen graag uitgemergelde Afrikanen in de cartoons. En kunnen we het nu dan misschien terug hebben over de echte issues?

Tom Kenis Lic. Arabistiek & Islamkunde DEC Internationale Betrekkingen

Leave a comment

Filed under Europe, extreem-rechts, Islam, Israel, Mensenrechten, Multiculturalism, Palestine

10 oktober 1994

Gisteren : Gemeente- en provincieraadsverkiezingen in het kleine Belgenland. Agalev bevindt zich overal zowat rond de 8 à 9 %, wat zo ongeveer een status-quo betekent met de voorbije electorale toestanden. 8 à 9 %,… dat is bedroevend weinig! De traditionele partijen (als daar zijn SP, CVP, VLD) blijven, heel ruw gezien dan, op hun toch lichtelijk neerwaarts tendenzend, niveau. Hier en daar wel een opleving van de CVP, maar verder weinig bijzonderheden. En dan, het Vlaams Blok, de restauratieve tendens, de xenophobe, futurophobe tendens. 28 % in Antwerpen (toch een uitschieter in België), maar in de rest van het land ook een licht-steigende beweging.

Ongeveer een week voor de verkiezingen werden er in Vlaanderen affiches verspreid met daarop de tekst: “De vorige kuisploeg had ook mooie beloften!” met daarbij een foto van Hitler, Hess, enz… En de vergelijking gaat mijns inziens volledig op. De orde-op-zaken affiches met bijbehorende bezem van het Vl. Blok lijken verdacht veel op de Grote-kuisch affiches van het vooroorlogse REX. En mensen blijken er weeral in te trappen. We leven in een tijd dat langzaamaan de sluiers van de toekomst onthuld worden. Maar de sensatiebewuste (lees: kijkcijfers-winst-beluste) televisiemakers tonen enkel de extreme, beangstigende, geweld-ige beelden, wat een, thans regerend, pessimisme in de hand werkt wat de mensen doet teruggrijpen naar fictieve zekerheden uit het verleden, duidelijkheid: 1 staat, 1 geloof, 1 volk, 1 gezinsvorm, 1 geaardheid, enz… Deze reflex is, indien doorgezet, kan nefaste gevolgen hebben, en zelfs ontaarden in wat misschien best kan omschreven worden als collectieve intellectuele zelfmoord(poging). Als voorbeeld denk ik dan aan de Duitsers tijdens de eerste, maar vooral de tweede wereldoorlog, en de culturele revolutie van Mao, en een extreme versie daarvan, de auto-genocide van Cambodja onder Pol Pot.

Algerije: Parallel met Europa doet zich momenteel in het Midden-Oosten, en Noord-Afrika, met name Algerije, hetzelfde voor. Iedereen die ook maar iets met onderwijs te maken heeft, wordt er onder bedreiging geplaatst. Buitenlanders zijn er in Algerijë bijna niet meer, na een systematische terreurcampagne, die met Duitsland (il y a 50 ans) op dat punt verschilt dat de terreur nog niet van officiële zijde komt maar nog clandestien is. De vraag is niet meer of de fundamentalisten aan de macht komen, maar wanneer. Onlangs werden zelfs populaire zangers in Algerijë bedreigd en vermoord, als zijnde een bedreiging voor de culturele identiteit van de moslims. De reden waarom, volgens mijn bescheiden mening, men onderwijs verbiedt, is dat het de Islamitische revolutie in de weg staat. De grens tussen tolereren en afschaffen is vaag; wanneer zal met beginnen met het afschaffen van kunststoffen, nucleaire kennis, verbrandingsmotoren, beton?

Oostenrijk: Verkiezingen van gisteren. De extreem-rechtse partij van Jörg Haider behaalt een kwart van de stemmen. Het is de schuld van de buitenlanders! Je hoort het hier en daar weer op de straathoeken weerklinken. Haider is ongelofelijk populair. De man in de straat voelt zich aangesproken. De demagogen zijn weer opgestaan, rijdend op de rug van een ietwat grieperig Europa.

Leave a comment

Filed under Algerije, extreem-rechts, Oostenrijk

8 augustus 1994

Een blik op de wereld…

Italië : Het laatste bolwerk van de democratie houdt stand. De RAI weigert de spotjes van de regering Berlusconi uit te zenden. Voorlopig moet de telecratie van Silvio Berlusconi het stellen met de drie commerciële TV stations die hij in zijn bezit heeft.

Of Berlusconi al dan niet een stroman van de maffia is mag je zelf oordelen uit het feit dat hij de voorlopige hechtenis van verdachten, gedurende dewelke de meeste bekennen, zo goed als afgeschaft heeft.

Uitspraken van enkele (neo-) fascisten, die ook in de regering zitten, als zouden enkele gebieden in Kroatië tot Italië behoren en als zou Musolini een groot staatsman geweest zijn, stemmen eveneens tot nadenken.

Duitsland: Daar kwam het de laatste dagen tot een treffen tussen de politie en jonge skin-heads. Na een punk-concert trokken honderden uitzinnige jongelingen plunderend door de straten van Hannover.

Elders raakten jonge Duitsers openlijk slaags met jonge allochtonen. De weeën van een betere tijd die zijn opwachting maakt of de voortekenen van een nieuw wereldconflict?

Leave a comment

Filed under Duitsland, extreem-rechts, Italië