Category Archives: Europe

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden

Beste Meneer De Wever,
Ik las deze ochtend met veel aandacht uw opiniebijdrage in De Morgen. Op enkele details na ben ik het met u eens. Het is tijd om een tandje bij te steken voor onze Europese beschaving.

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

De Westerling is niet meer trots. De wereldoorlogen die zoals u stelde Europa haar zelfzekerheid ontnamen waren geen ongeluk. Zij kwamen voort uit het onlosmakelijk met de Verlichting verbonden staatsnationalisme. De Joods-christelijke traditie, tweeduizend jaar pogroms met als apotheose de gaskamers, deed hetzelfde met religie. Natie en God hebben sindsdien plaats geruimd voor… ja, voor wat eigenlijk? De rente een puntje laten zakken om de consumptie aan te zwengelen? Angstvallig wachten op de nieuwe iPhone?

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden
Verlichte ideeën zoals individuele vrijheid, gelijke opportuniteiten en inspraak betekenen in een economisch eengemaakte wereld niets als ze niet op iedereen van toepassing zijn. Mensenrechten zijn universeel. Zij zijn niet Belgisch of Vlaams, Joods of Christelijk of Moslim. Iedereen heeft er altijd en overal recht op. Habeas corpus en zo. Maar de Westerse verlichte ideeën, net zoals de democratie zelf, zijn niet af. De gelijkheid van man en vrouw is, en hier verraad ik mezelf nogmaals als product van een Katholieke school, een werkwoord. Daar moeten vrouwen nog elke dag om vechten. Als we er de statistieken op naslaan lijken het evenwel vooral de mannen die de klappen uitdelen. We mogen ons met andere woorden niet op de borst kloppen voor iets dat nog niet gerealiseerd is.

Lead by example.
We moeten vaker praten over Westerse waarden. Maar the proof of the pudding is in the eating. Zijn wij bereid Belgische wapenfabrikanten uitvoer te ontzeggen naar landen die het niet nauw nemen met de Mensenrechten? Zijn wij bereid moedige beslissingen te nemen wat betreft de energiebevoorrading van Europa? Blijven we met andere woorden gas kopen van Rusland en de Centraal-Aziatische stan-staten? Blijven we met elke tankbeurt, via onze Saoedische partner, ISIS subsidiëren? En als we die beslissingen niet nemen, kunnen of mogen we dan verwachten dat in een immer krimpende wereld, ons handelen ginder, geen weerslag heeft op het leven hier?

Niets komt voort uit niets.
Over die oorlog dus… Als Islamoloog heb ik geen angst om gewapend islamfundamentalisme te benoemen en te analyseren. Politieke islam begon, geloof het of niet, als hervormings- moderniseringsbeweging, in reactie tegen de door u vermeldde koloniale bezetting. Repressie, door westerse, daarna door nationale regimes, verhardde de verschillende bewegingen. Sommige landen, Saoedi-Arabië op kop, steunden en steunen gewapende moslimmilitanten, om geopolitieke doeleinden te verwezenlijken. Dit gebeurt vaak met medeweten en steun van Westerse partners -zie Afghanistan in de jaren tachtig. Wat het Saoedische regime zelf betreft, aldus een Arabische volkswijsheid: waar koning of prinsen neerstrijken zijn er Bugatti’s, hoeren, en sloten cocaïne. M.a.w. de strijd, althans niet wat de spin in het web zelf aangaat, is er geen van beschavingen, maar een van geld, macht, en -we benadrukken- hoeren en cocaïne.

Democratie is onmogelijk zonder aansprakelijkheid. Zelfkritiek dus. Zeggen dat de Amerikaanse invasie van 2003 -ik ben trots dat mijn land zich daar destijds tegen verzette!- een belangrijke voedingsbodem creëerde voor de Islamitische Staat en uiteindelijk deze bloedige zomer van 2016 is geen defaitisme. Een soeverein volk werd -laten we wel wezen- vernietigd. De rule of law stelt dat de verantwoordelijken op de beklaagdenbank thuishoren. Wat voor Salah Abdesalam geldt, geldt ook voor Tony Blair en George Bush. Die confrontatie met onszelf moeten we durven aangaan.

Zo’n systeemanalyse gaat niet voorbij aan de individuele verantwoordelijkheid van de aanslagpleger. Waarom zovele jonge mannen ervoor kiezen ons land van melk en honing te verlaten voor een verre, bloederige woestijn, of de samenleving waarin ze geboren zijn aan te vallen, is een vraag die gesteld moet worden. Tenminste, als we ze niet, ieder naar eigen goeddunken, al zelf beantwoorden voor ze gesteld is.

Bloedbad.
Intussen moet het moorden stoppen. Een passief en onzelfzeker Europa brengt haar eigen toekomst in gevaar. Het erbarmelijke talmen tijdens de Bosnische burgeroorlog bijvoorbeeld, op amper vier uurtjes rijden van Wenen, was onvergeeflijk. Twintig jaar later laten we opnieuw een burgeroorlog verder etteren, buiten een luchtbombardement hier en daar met geleende bommen. Toegegeven, we kunnen Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Iran, en anderen niet dwingen om de wapenleveringen te stoppen. Maar hoe vallen universele westerse waarden te rijmen met de gevoerde niets, maar dan ook niets realiserende realpolitik? Moeten we Turkije vrij spel geven tegen de Koerden in ruil voor minder vluchtelingen? Staan we toe dat Assad de (niet-ISIS) rebellen van Aleppo in de pan blijft hakken, alsook burgers met duizenden, in ruil voor de belofte dat het zonder hem erger wordt? En voor de rest duimen maar dat het kalifaat op een goeie dag zichzelf opheft om in Genk een kebab zaak te beginnen.

De oorlog tegen ISIS, waarvoor u met zoveel klassiek aplomb onze bereidheid petitioneert, het terugrollen van dat bangelijke bolwerk in de woestijn, zijn we daartoe echt bereid? Blijven we hier in Europa zandzakjes vullen, voor elke badgast een soldaat, en hier en daar een boude uitspraak, dat Moslims de homo’s met rust moeten laten en dat Zwarte Piet van ons is?
Of gaan we echt op missie? Leggen we een wapenembargo op aan Saoedi-Arabië? Laat Frankrijk haar fregatten-deal met SISI varen? Zijn we bereid blauwhelmen te sturen om de Syrische staat veilig te maken voor democratie, samen met andere landen in VN-verband? Is de Belgische diplomatie bereid haar nek uit te steken voor een vredesconferentie? En als die mislukt, opnieuw, en opnieuw, stick and carrot, tot het wel lukt? Of blijft het inderdaad bij kaarsjes en knuffels (en stoere taal)?

Heruitvinden.
Het einde van de tweede wereldoorlog bracht vrede. De jongste generaties, toch die van Europa, namen ze misschien voor vanzelfsprekend. Wat ons ook ontgaat is dat onze niet-Westerse evenknieën ze schier gekend hebben. Dat een echte herverdeling van opportuniteit, vrijheid, ontplooiing en alle rechten en plichten en idealen van de Verlichting, voor meerdere miljarden inwoners van deze aardkloot uitbleven. Om het met Ghandi te stellen, Westerse beschaving is een geweldig idee, maar alles kan beter. De teksten van die oude Grieken en Romeinen werden geschreven door mensen. Net zoals de Koran en de Bijbel. Voor je het weet vergeet je dat het klassieke Griekenland een oligarchie was met beperkt censuskiesrecht en potscherven-justitie, en dat die befaamde Hoplieten in feite slaven waren.

Opiniebijdrage Mo*, 31 juli 2016

Leave a comment

Filed under boeken, Books, Brussels, culture, Duitsland, economie, Education, Europe, extreem-rechts, fiscaliteit, Globalisering, History, International Affairs, Internet, Islam, Judaism, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, oil, overbevolking, politiek, Social, United Nations, Verenigde Naties, Vluchtelingen

Today, Brussels looks like a lot of other places in the world.

Thinking about the victims of today’s atrocities.
Thinking about tomorrow’s casualties, and all the hasty things that will be said and done.
Today, Brussels looks like a lot of other places in the world.
Bombs, whether dropped from airplanes, or put in airports, are not the answer.
As was shown last week, we are perfectly capable of catching terrorists. Longer-term, not unilateral or NATO military action, but UN-led long-term political solutions to the Syria conflict, the Yemen conflict, the Palestinian conflict, the former states of Libya and Iraq, and other smouldering results of careless interventionism, are the only way to prevent further bloodshed. The Belgian government should reassess its support of and arms sales to totalitarian governments like that of Saudi-Arabia, the Emirates, Egypt, teetering Turkey, and others. More longer-term, energy independence from the Middle East will decrease the need to play nice with governments who do not believe in human rights, women’s rights, democracy, and freedom. ‘They’ don’t hate our freedoms. They just hate that they can’t have them. ‘The’ West is a part of that puzzle, whether we like it or not.
There is a way out of this. I’m just not optimistic that our current government will choose this path.

But hey, surprise me!

Leave a comment

Filed under Europe, International Affairs, Middle East, oil, Palestine, technology, United Nations

Vol is vol

11951866_10156009750400525_6003012855215547269_nSorry maat, of meisje, vol is vol.

We kunnen toch niet de ellende van de hele wereld naar hier halen? Dat begrijp je toch ook. Enfin, begreep.

We hebben van onszelf al genoeg problemen. Zoveel dat we er onze lagere middenklasse voor moeten pluimen om ze proberen op te lossen.

Goed, Turkije en de andere buurlanden van Syrië zijn zo lief om een stuk of 4 miljoen van jouw vriendjes, broers, zusjes, moeders en vaders op te vangen. Maar je moet ook niet alles met elkaar vergelijken. Snap je? Enfin, snoop.

De draagkracht bij onze bevolking om meer te doen is beperkt. Antwerpen staat bijvoorbeeld zeker niet op de eerste rij om voor extra opvang te zorgen. Dat stond ergens te lezen. Tegen de mensen zeggen dat we moeten besparen, en het dan langs ramen en deuren naar buiten smijten, het kleinste kind, zoals jij er eentje was, begrijpt dat dat politiek moeilijk ligt.

Zoals jouw broer, die in Damascus studeerde maar die nu ook ergens op dat strand ligt te liggen, misschien wist: Europa heeft tussen nu en 2050 tientallen miljoenen extra zielen nodig, alleen al om de bevolking op pijl te houden. Da’s economie. Harde cijfers. Ok, goed. Maar je begrijpt toch dat jullie niet gewoon holder de bolder naar hier kunnen komen varen? Kan je je de chaos voorstellen?

Per slot van rekening willen we alleen mensen die een netto-toegevoegde eh, alé, mensen die iets kunnen. Liefst geen moslims. We zijn per slot van rekening het Judeo-Christelijke Europa. Wij vragen ons al 2000 jaar constant af, wat zou Jesus doen? Met weinig succes overigens.

Leave a comment

Filed under Afghanistan, Brussels, economie, Europe, extreem-rechts, Globalisering, Human Rights, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, politiek, Vluchtelingen

Goodbye Odessa

Georgian singer Nino Katamadze, live at Ibiza Club, Odessa

Either my social skills are improving, or folks here are really nice, I say to myself walking up to the pulpit to witness the marriage between new friends. Barely a week in, and I have already found what I’d come looking for: the meeting point betwixt east and west. Zhe melting pot entre Beijing and Brussels. Yulia, the happy bride, has the blood of Genghis Khan in her (or at least a Chinese father). In terms of red goo I go no further than so many steaks saignant, or hearing white-robed men mumble incoherently about imbibing the juice of Jesus or some such nonsense.

Here, in the city formerly known as Khadjibey, most of the facades are Tsarist Russian, but Ottoman influences can be spotted everywhere in the um, architectural… ancient crossing of the caravans… and so on and so forth [copy-paste your favorite wikipedia entry]. The gist of it: everything’s kinda glued together. The minutes and eons. Mass-ish tourism and the type of coffee place that serves Americano as Espresso, adulterated at will by means of hot water served on a wooden cutting board. I’m talking hip, and the deadly beauty that hasn’t taken any prisoners since world war II. The vacant strut that says “What?” with every step, well-heeled against impossible odds, high-heeled on impossible cobbles.

Odessa is special,” someone said. “It’s not Ukrainian. It’s not Russian.” The latter are staying away since the latest fracas further east. Their place is taken by Ukrainians, who used to vacation in the Crimea. Cry me a river… And Egyptians, I couldn’t help but overhear from a particularly jolly table adjacent ours, Turks, Romanians, Germans, the list goes on. As pots go; what has been melted, cannot be unmolten.

The city shrugs off the centuries, self-proclaimed sentries be damned. Minorities become majorities and vice versa. Somewhere a supernova explodes. It don’t matter to Jesus. One’s thoughts wander to that other town, from Odessa to Brussels, Black Sea to backseat. Another such place whose soul is not one thing, however much its constituent parts partaking in the muddle muscle to pretend (now repeat!).

Identity is plural. Place is nothing without time. Flags don’t mean a thing. Blood is thicker than water but to dust we all return must.

Leave a comment

Filed under Europe, History, International Affairs, Multiculturalism, Travel

The world’s worst-kept secret.

My arms are growing out of my ass.” Don’t picture it. Just accept that this is the Russian way of saying you have two left hands. Or at least that’s how it’s translated to English. Live to travel, and travel to learn random facts of life. Or to pay EUR 1,30 for a coffee plus perfectly good cherry juice. Oh, and those stairs, the Potemkin staircase, birthplace of the 1905 Russian revolution, at least according to the movie; they sell selfish dicks there now. I mean selfie sticks. I am talking about Odessa. A city that is so hot, it’s pronounced ‘Oh Dieu, ca!’ 4th largest population center of a country that probably flares off about 15% of its national gas imports in commemorative eternal flames. As in, the hot breath of history. As in, you could roast marshmellows on this thing. Or minorities, as has been the case on more than one occasion.

IMG_0233There is nice place,” the gold-hearted baboushka I’m AirBnB’ing with confides. “For coffee. Mmm…,” she wracks her brain. Then it hits her: “McDonalds!” “I’ve heard of it,” I nod. “I’ll definitely check it out.” Out there, where the streets are literally, alliteratively, littered with heart-achingly beautiful porticos, nonchalantly abandoned to the grinding teeth of time. Or as they’re known in Brussels: real-estate developers. The beasts have yet to discover this city. Only a civil war can save it from such a terrible fate. Fingers crossed. If spirits had limbs all the Russians, Jews, Ukrainians, Poles, Germans, Greeks, Tatars, Belarusians, Molds (folks from Moldova?), and Armenians who have lived here over the centuries will no doubt do likewise. I will not, I repeat not mention the electric tourist trolleys carting folks to and fro, dizzyingly about the Disneyfied parts of the old town. If there’s one thing I hate more than bermuda’d gawkers, it’s snobbery. I gawk better than most. I was not here first. The only prize I’m still in the running for is Who can sweat the most. Winning that, hands down. Down there, where the sidewalks sizzle.

1 Comment

Filed under Europe, History, Judaism, Multiculturalism, Travel

België moet vol inzetten op multilaterale samenwerking

Eerst verschenen in Mo* Magazine (online).

België moet vol inzetten op multilaterale samenwerking

Drie miljard euro investeren in hernieuwbare, lokale energiebronnen in België geeft mogelijk een betere return-on-security dan nieuwe gevechtsvliegtuigen.

Veiligheid gaat natuurlijk al lang niet meer over het bewaken van de landsgrenzen.

We identificeren bedreigingen verder van huis; kleine brandjes blussen voorkomt groter onheil. Van interne tot regionale of zelfs internationale conflicten. Vroeger ingrijpen is beter, bij voorkeur voor er gevochten wordt.

Conflicten maken noodzakelijk deel uit van de menselijke conditie. Mensen, groepen van mensen, landen, bedrijven hebben verschillende belangen. Dat maakt verandering en vooruitgang mogelijk. Kleine landen hebben er belang bij om zichzelf in een groter kader in te schakelen zodat hun belangen niet geschaad worden. Tijdens de Koude Oorlog besloot België dat NAVO-lidmaatschap de beste garanties bood voor haar territoriale en politieke soevereiniteit.

Meer dan twintig jaar na de Val van de Muur probeert de NAVO andere rollen uit. In Afghanistan moest de organisatie een peperduur Amerikaanse avontuur van ruggensteun en legitimiteit voorzien. Onderbemand en op louter militaire leest geschoeid kwam er van de vooropgestelde doelen – democratisering, ontwikkeling, vrouwenrechten – weinig in huis.

De uitbreiding van de organisatie zelf, naar bijvoorbeeld Oekraïne, blijkt meer en meer een factor van instabiliteit. Heeft België voldoende gewicht binnen het bondgenootschap om die zwalpende, gevaarlijke koers bij te stellen? En indien niet, durven we dan onze (dure) conclusies te trekken?

Realpolitiek

media_xl_752128België is meestal geen directe partij in conflicten, maar ervaart wel de impact van conflicten tussen derden: vluchtelingenstromen, verloren investeringen van Belgische bedrijven, enzovoort. In deze onrustige tijden is het oké om Realpolitiek te voeren, maar dan liefst binnen het kader van de VN. Het buitenspel zetten van die organisatie en het eigengereide optreden van onder andere een aantal NAVO-partners heeft bijgedragen aan de huidige chaos in het Midden-Oosten.

Het machtsvacuüm in Irak, het helpen verwijderen van Khadaffi in Libië zonder follow-up plan, het bewapenen van deze of gene partij in de Syrische burgeroorlog… kunnen vergeeflijk “westerse” zonden genoemd worden. Een alternatief daarvoor is geen onrealistische dromerij, maar pure noodzaak. Alleen zo kan de metastase van dat conflict naar Europa gestopt worden.

Veiligheid wil ook zeggen minder afhankelijk worden van invoer uit onstabiele gebieden of uit landen die die afhankelijkheid als politieke pasmunt gebruiken.

België moet vol inzetten op multilateraal. Een actieve rol in een geherwaardeerde VN. Veiligheid wil ook zeggen minder afhankelijk worden van invoer uit onstabiele gebieden of uit landen die die afhankelijkheid als politieke pasmunt gebruiken. Drie miljard euro investeren in hernieuwbare, lokale energiebronnen in België geeft mogelijk een betere return-on-security dan nieuwe gevechtsvliegtuigen.

Inzetten op eerlijke handel, duurzame ontwikkeling, partnerschappen aangaan met de allerzwakste landen betekent niet alleen het indammen van (economische) vluchtelingenstromen nu, maar ook nauwe banden met de dankbare tijgers van morgen. In datzelfde licht moet een verdere verstrenging van de regels voor de Belgische wapenexport gezien worden, helaas nog steeds geen vanzelfsprekendheid.

Europese samenwerking

Bij meer Europese militaire samenwerking de volgende bedenking: zal een hypothetische krachtige EU-defensiepoot een minder kortzichtige economische invulling geven aan veiligheid en roekeloos eigenbelang dan de op zijn laatste benen lopende Amerikaanse unipolaire wereld? Het valt te betwijfelen of concurrerende militaire blokken vrede bevorderen.

De markt werkt niet als het op veiligheid aankomt. Dat kan je zien op microschaal in de VS, waar iedereen zichzelf min of meer naar believen bewapent en verdedigt. Op macroschaal hebben we ettelijke millennia aan menselijke geschiedenis om uit te putten.

Leave a comment

Filed under Brussels, Europe, Globalisering, International Affairs, United Nations, Verenigde Naties

De laatste tijger

De laatste tijger

(origineel verschenen op Mo.be)

Afrika staat niet alleen aan de wieg van de mensheid, maar ook van meer clichés dan je met een gammel Russisch transportvliegtuig kan overvliegen. Die gemeenplaatsen kloppen veelal. Hier lieten die uit het noorden; Arabieren en Europeanen, zich van hun meest gruwelijke, slavendrijvende kant zien. Hier vertaalde koloniale achterstelling zich in nagelnieuwe, onthoofde naties: speelplaats voor autocraten, veelal met kepie of tijgermotief hoedje en bolle buik. Zoals vele van hun onderdanen maar dan anders. Tot op vandaag sterven miljoenen aan gemakkelijk voorkombare aandoeningen zoals honger en machinegeweervuur.

Alles kan beter. Afrika kan niet alleen beter. Afrika doet het ook stukken beter dan headlines en doempredikers doen vermoeden. Hier en daar in elk geval. Ethiopiërs en Somali staan aan de rand van de afgrond terwijl Rwandezen een heuse high-tech industrie uit de grond stampen. Noord-Afrika speelt intussen de Europese lente van 1989 na op haar eigen onnavolgbare wijze. Die contrasten, samen met de schier onbevattelijke afmetingen van het continent herleiden elke veralgemening tot onzin. Zinvollere betrekkingen tussen Noord en Zuid zullen, dromen van een Afrikaanse Unie ten spijt, de enorme waaier aan mensen, ervaringen, en noden in acht moeten nemen. One size doesn’t fit all. Worst case scenario. Europa is ontwikkeld. Afrika is dat niet.

Europa heeft nood aan grondstoffen. Afrika heeft er. Uit de weg dus mensenrechten, kritische dialoog, en nog van dat moois. De realistische politicus onderkent scheve machtsverhoudingen en maakt daar ongegeneerd gebruik van. Een Duitse kanselier, Franse president, of Belgische premier wordt verkozen om respectievelijk Duitse, Franse, en Belgische kiezers te dienen, en niemand anders. Afrikaanse presidenten, wel, die worden beter niet verkozen. Kwestie van niet te veel in de weg te lopen. Hun onderdanen zijn al lang blij met een McJob als mijnbewaker, of chauffeur/kok voor blanke of Aziatische ingenieurs.

Vooral grondstofrijke regimes zien de democratische verworvenheden van de jaren negentig bedreigd door staatsgrepen en immer stoutere leiders. Europa mengt zich beter niet in zulke interne aangelegenheden. Kwestie van geen contracten mis te lopen. En toch… Vandaag meer dan ooit worden Afrikaanse staatshoofden vervangen in het stemhokje.

Hallo mensenrechten, goeiemorgen kritische Euro-Afrikaanse dialoog! Deze laatste zowaar in beide richtingen. Schaarsere grondstoffen en meer klanten geven Afrika voor het eerst een been om op te staan. Weinig ‘supply’ en veel ‘demand’ maakt de klant een beetje minder koning. Meer nog, landen als Australië en recent ook Zuid-Afrika tonen dat wat zich onder de bodem bevindt niet noodzakelijk dood en vernieling zaait aan de politieke oppervlakte. Het is aan de wakkere Westerse burger om, samen met zijn Afrikaanse evenknie, multinationals en regeringen op het rechte pad te brengen en te houden.

De Chinezen stellen geen vervelende vragen’ mag geen excuus zijn voor een ‘business as usual’ aanpak. Minerale rijkdom hoeft geen vloek te zijn. Met 15 olie-exporterende en 38 netto invoerders wordt het grondstoffenverhaal overigens meer en meer een intra-Afrikaanse aangelegenheid. Regionale integratie moet iedereen laten meeprofiteren, en Europa moet zich in deze constructief opstellen. Goede Noord-Zuid verhoudingen kunnen niet zonder een sterk Zuid-Zuid verhaal. Een daadkrachtiger, zelfbewuster Afrika dus, en een bescheidener Europa. Cultuur.

Steeds meer Internationale, nationale en lokale initiatieven in Afrika, Europa en op mondiaal niveau erkennen het belang van cultuur in ontwikkelingsinitiatieven. Speciale aandacht gaat dan naar de maatschappelijke, educatieve en economische impact van culturele kennis en diens impact op duurzame vooruitgang. Dat discours wordt niet langer enkel onderschreven door organisaties in de culturele sector, maar geleidelijk ook door officiële instanties. De UNDP vermeldt ‘culturele vrijheid en keuze’ in haar Human Development rapport van 2004. UNCTAD legt meer en meer nadruk op de ‘creatieve economie’ als een bron van groei en werkgelegenheid. Het zal aan de Afrikanen zelf zijn om die mooie theorie in de praktijk om te zetten: culturele uitwisseling tussen Afrika en Europa als katalysator voor economische samenwerking en omgekeerd.

Wet van de stimulerende achterstand.

Oude ontwikkelingsmodellen, gebaseerd op de fysieke verplaatsing van voorwerpen, staan op hun kop. In de nieuwe informatiewereld komt, rara, informatie op de eerste plaats. Infrastructuur en industrieën nemen niet noodzakelijk meer het voortouw. Afrikaanse achterstand op dat vlak betekent niet langer een handicap. Integendeel. De computer-revolutie, en zijn industriële halfbroer de hernieuwbare energiesector, wortelen gemakkelijker in het Zuiden. De harde ‘dingen’ -economie volgt in haar zog. Fotovoltaïsche cellen, bedacht in het Noorden, ondervinden in het Zuiden minder concurrentie van gevestigde nucleaire of andere klassieke energievoorzieningen.

Die omwenteling, bescheiden aangevat in Europa, kan zich in Afrika ten volle ontplooien. Full circle. Nu goedkope outsourcing regio’s Azië en Zuid-Amerika zich langzaam maar zeker ontwikkelen en duurder worden, blijft enkel Afrika achter. Of toch… Langsheen de nieuwe glasvezel-verbinding die het continent omzoomt ontspruiten de eerste call-centers. Wat de rest van de wereld kan, kan Afrika ook. Misschien wel beter: zonnepanelen tonen de gedecentraliseerde, hernieuwbare toekomst. Minder ‘eerst komt, eerst maalt’, maar eerder ‘wie laatst lacht, best lacht’. Zo ook deze niet-Aziatische welp, in de wieg van de volgende revolutie.

Leave a comment

Filed under Afrika, Europe