Category Archives: Education

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden

Beste Meneer De Wever,
Ik las deze ochtend met veel aandacht uw opiniebijdrage in De Morgen. Op enkele details na ben ik het met u eens. Het is tijd om een tandje bij te steken voor onze Europese beschaving.

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

De Westerling is niet meer trots. De wereldoorlogen die zoals u stelde Europa haar zelfzekerheid ontnamen waren geen ongeluk. Zij kwamen voort uit het onlosmakelijk met de Verlichting verbonden staatsnationalisme. De Joods-christelijke traditie, tweeduizend jaar pogroms met als apotheose de gaskamers, deed hetzelfde met religie. Natie en God hebben sindsdien plaats geruimd voor… ja, voor wat eigenlijk? De rente een puntje laten zakken om de consumptie aan te zwengelen? Angstvallig wachten op de nieuwe iPhone?

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden
Verlichte ideeën zoals individuele vrijheid, gelijke opportuniteiten en inspraak betekenen in een economisch eengemaakte wereld niets als ze niet op iedereen van toepassing zijn. Mensenrechten zijn universeel. Zij zijn niet Belgisch of Vlaams, Joods of Christelijk of Moslim. Iedereen heeft er altijd en overal recht op. Habeas corpus en zo. Maar de Westerse verlichte ideeën, net zoals de democratie zelf, zijn niet af. De gelijkheid van man en vrouw is, en hier verraad ik mezelf nogmaals als product van een Katholieke school, een werkwoord. Daar moeten vrouwen nog elke dag om vechten. Als we er de statistieken op naslaan lijken het evenwel vooral de mannen die de klappen uitdelen. We mogen ons met andere woorden niet op de borst kloppen voor iets dat nog niet gerealiseerd is.

Lead by example.
We moeten vaker praten over Westerse waarden. Maar the proof of the pudding is in the eating. Zijn wij bereid Belgische wapenfabrikanten uitvoer te ontzeggen naar landen die het niet nauw nemen met de Mensenrechten? Zijn wij bereid moedige beslissingen te nemen wat betreft de energiebevoorrading van Europa? Blijven we met andere woorden gas kopen van Rusland en de Centraal-Aziatische stan-staten? Blijven we met elke tankbeurt, via onze Saoedische partner, ISIS subsidiëren? En als we die beslissingen niet nemen, kunnen of mogen we dan verwachten dat in een immer krimpende wereld, ons handelen ginder, geen weerslag heeft op het leven hier?

Niets komt voort uit niets.
Over die oorlog dus… Als Islamoloog heb ik geen angst om gewapend islamfundamentalisme te benoemen en te analyseren. Politieke islam begon, geloof het of niet, als hervormings- moderniseringsbeweging, in reactie tegen de door u vermeldde koloniale bezetting. Repressie, door westerse, daarna door nationale regimes, verhardde de verschillende bewegingen. Sommige landen, Saoedi-Arabië op kop, steunden en steunen gewapende moslimmilitanten, om geopolitieke doeleinden te verwezenlijken. Dit gebeurt vaak met medeweten en steun van Westerse partners -zie Afghanistan in de jaren tachtig. Wat het Saoedische regime zelf betreft, aldus een Arabische volkswijsheid: waar koning of prinsen neerstrijken zijn er Bugatti’s, hoeren, en sloten cocaïne. M.a.w. de strijd, althans niet wat de spin in het web zelf aangaat, is er geen van beschavingen, maar een van geld, macht, en -we benadrukken- hoeren en cocaïne.

Democratie is onmogelijk zonder aansprakelijkheid. Zelfkritiek dus. Zeggen dat de Amerikaanse invasie van 2003 -ik ben trots dat mijn land zich daar destijds tegen verzette!- een belangrijke voedingsbodem creëerde voor de Islamitische Staat en uiteindelijk deze bloedige zomer van 2016 is geen defaitisme. Een soeverein volk werd -laten we wel wezen- vernietigd. De rule of law stelt dat de verantwoordelijken op de beklaagdenbank thuishoren. Wat voor Salah Abdesalam geldt, geldt ook voor Tony Blair en George Bush. Die confrontatie met onszelf moeten we durven aangaan.

Zo’n systeemanalyse gaat niet voorbij aan de individuele verantwoordelijkheid van de aanslagpleger. Waarom zovele jonge mannen ervoor kiezen ons land van melk en honing te verlaten voor een verre, bloederige woestijn, of de samenleving waarin ze geboren zijn aan te vallen, is een vraag die gesteld moet worden. Tenminste, als we ze niet, ieder naar eigen goeddunken, al zelf beantwoorden voor ze gesteld is.

Bloedbad.
Intussen moet het moorden stoppen. Een passief en onzelfzeker Europa brengt haar eigen toekomst in gevaar. Het erbarmelijke talmen tijdens de Bosnische burgeroorlog bijvoorbeeld, op amper vier uurtjes rijden van Wenen, was onvergeeflijk. Twintig jaar later laten we opnieuw een burgeroorlog verder etteren, buiten een luchtbombardement hier en daar met geleende bommen. Toegegeven, we kunnen Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Iran, en anderen niet dwingen om de wapenleveringen te stoppen. Maar hoe vallen universele westerse waarden te rijmen met de gevoerde niets, maar dan ook niets realiserende realpolitik? Moeten we Turkije vrij spel geven tegen de Koerden in ruil voor minder vluchtelingen? Staan we toe dat Assad de (niet-ISIS) rebellen van Aleppo in de pan blijft hakken, alsook burgers met duizenden, in ruil voor de belofte dat het zonder hem erger wordt? En voor de rest duimen maar dat het kalifaat op een goeie dag zichzelf opheft om in Genk een kebab zaak te beginnen.

De oorlog tegen ISIS, waarvoor u met zoveel klassiek aplomb onze bereidheid petitioneert, het terugrollen van dat bangelijke bolwerk in de woestijn, zijn we daartoe echt bereid? Blijven we hier in Europa zandzakjes vullen, voor elke badgast een soldaat, en hier en daar een boude uitspraak, dat Moslims de homo’s met rust moeten laten en dat Zwarte Piet van ons is?
Of gaan we echt op missie? Leggen we een wapenembargo op aan Saoedi-Arabië? Laat Frankrijk haar fregatten-deal met SISI varen? Zijn we bereid blauwhelmen te sturen om de Syrische staat veilig te maken voor democratie, samen met andere landen in VN-verband? Is de Belgische diplomatie bereid haar nek uit te steken voor een vredesconferentie? En als die mislukt, opnieuw, en opnieuw, stick and carrot, tot het wel lukt? Of blijft het inderdaad bij kaarsjes en knuffels (en stoere taal)?

Heruitvinden.
Het einde van de tweede wereldoorlog bracht vrede. De jongste generaties, toch die van Europa, namen ze misschien voor vanzelfsprekend. Wat ons ook ontgaat is dat onze niet-Westerse evenknieën ze schier gekend hebben. Dat een echte herverdeling van opportuniteit, vrijheid, ontplooiing en alle rechten en plichten en idealen van de Verlichting, voor meerdere miljarden inwoners van deze aardkloot uitbleven. Om het met Ghandi te stellen, Westerse beschaving is een geweldig idee, maar alles kan beter. De teksten van die oude Grieken en Romeinen werden geschreven door mensen. Net zoals de Koran en de Bijbel. Voor je het weet vergeet je dat het klassieke Griekenland een oligarchie was met beperkt censuskiesrecht en potscherven-justitie, en dat die befaamde Hoplieten in feite slaven waren.

Opiniebijdrage Mo*, 31 juli 2016

Leave a comment

Filed under boeken, Books, Brussels, culture, Duitsland, economie, Education, Europe, extreem-rechts, fiscaliteit, Globalisering, History, International Affairs, Internet, Islam, Judaism, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, oil, overbevolking, politiek, Social, United Nations, Verenigde Naties, Vluchtelingen

JERUSALEM POST BLOG 2 – Bigger than Jesus

JERUSALEM POST BLOG 2

Bigger than Jesus

nancy-ajram-viki-8Are the Spice Girls in town? No, not really. Lebanese pop-singer Nancy Ajram then? Or perhaps eighties one-hit-wonder Charles & Eddie? If no one else can help you, and if you can find them,… maybe Palestinians hired the A-Team? Quite unlikely. And yet, the sulfuric tang of ignited powder abounds. There floats an excitement that is difficult to explain otherwise.

Today, Ramallah is falling over itself, people dash about in thrilled flurries, and firecrackers litter the sound-spectrum. It’s the day of “tawjihi”, the proclamation of final-year high school student’s results, a local SAT or baccalaureate if you will. The tawjihi determines which, if any, college you’re allowed to enter, and the field of study that is deemed attainable for your intellectual prowess. The growing popularity of higher education has made Palestinian universities rather strict in their admittance policies. Too strict, some say, as the results of a single year determine who goes to college, and who doesn’t. Tension and anxiety hang thick like steel wires. Family and friends, not to mention the contenders themselves, brace as noon approaches.

Nata’ig! Nata’ig!” the newspaper kids shout, the fates of lives wrapped in drooping folds from the left arm, like omnipotent waiters. Two shekels a pop. “Nata’ig!” Results! The special editions, already printed as bakers’ alarm clocks rang, were under lock and key, by presidential decree, until the official reading about a half hour shy of midday.

I’m running errands downtown, wading through a choppy sea of people. Traffic rules are, for the day, suspended. I exaggerate of course, but it’s hard to underestimate or misread the beaming smiles, or the rutted brows that hover over index fingers on the endless lists of printed names, scanning for the thumbs up. I’m startled as a young girl flails onto the street, screaming. She is pursued by a hive of classmates who are there just in time to catch her as she swoons onto the asphalt. For an unguarded second the word “Beatles” pops into my head, curtsies, and disappears just as quickly. “Stand back. Give her some air,” says a gentleman passer-by. Gravity will not let go of her just yet, and I saunter on. She’ll be alright.

Here, two adolescents crouch, poring over the percentages. Today it is permitted to read on the sidewalk. An older man is hunched against a car, pats his chest searching for his spectacles. Everyone has a cousin, a nephew, a son, daughter, sister or brother whose future is weighed on these pages. Whole families will gather in celebration tonight, or had planned to at least. Today, no one is Hamas or Fatah, and a powwow of smiles and handshakes in Jericho is the least of anybody’s concerns.

Such moot topics elicit shrugs. A sigh at best. Today a true majority can be seen, in a whorl of uncertainty, placing the safest bet available; education. Perhaps, when the chips are down four years from now, jobs will be as scarce a commodity as they are now, and the current curls on mouths will droop. And yet. People take that chance. Hope is always at its best, clashing with the odds.

A youth launches sparklers from a balcony. The streets are covered black on white, and the faces carry smiles, or frowns. Soon the latter will withdraw. The night is claimed by honking cars, and even more fireworks. All in the name of education. “Bigger than Jesus,” I catch myself thinking. One of those unruly seconds…

Blog comments

9. WOWWWw… Tom, I loved the bridge or the comparison you made about the Palestinian celebration of Tawjihi results and the Lebanese singer Nancy Ajram visiting Ramallah…(which is impossible because the Israeli security in Bengurion will never give her a visa in) Oh, yes both are equal to Palestinians and for only those who know palestinians’ lust to life, beauty and education! but those who don’t know I mean; our neighbors, they will never understand the pleasures of Tawjihi results, Nancy Ajram or Lebanon….. I guess, only when Palestinians and Lebanese people are no more beasts to Israeli’s…only then the riddle will be resolved! bayan shbib, Ramallah, Aug 19 1:08PM

8. I really like this blog. Its kind of refreshing. Stop the bashing already and listen for a change… revi, TA, Aug 11 6:08PM

7. I for one appreciate this blog. I’d like to know more about our Palestinian neighbors customs, culture and language. This is the best bridge of peace that we can build. And do we have a choice? Why perpetuate hatred, mistrust and madness. There are MANY good palestinians out there and Israelis would do well to try to make more connection with them. Some of us remember “good old days” 20 years ago when we could eat houmous in the arab souk, walk through and sip arabic coffee, enjoy watermelon in the “tent”,,,, and other middle eastern pleasure. The younger generation never experienced that peaceful coexistence– which wasn’t perfect, but better than today. Pity that we have let relations deteriorate like this. It’s time for the tikkun of Isaac and Ismael, yes? michelle, Israel, Aug 9 7:08PM

6. James, do you cry when people in African Sudan are being killed and raped by Arabs? Probably not. Probably dont even care. You only cry when Jews succeed in stopping terrorists from killing them. And cheer when they dont. Education means absolutley nothing if the educated one is a terrorist. (not that any one is automatically a terrorist – but they did overwhelmingl y elect Hamas – didnt they) Ben, NY, Aug 9 3:08PM

5. James: as an American your claim to moral arguemnts in this vein are, well, problematic – Indians, you know. My advice: “take the beam out of your eye….” you understand, of course, unless you belong to the numerous American abducted by aliens. Were you? Jack, Israel, Tel Aviv, Aug 9 3:08PM

4. They’re in a world of their own. This information is not really interesting. I can just imagine the sort of education they will get. Ilanc, Israel, Aug 9 2:08PM

3. Education is good. Maybe Palestinians will better understand the tactics Jew used to steal their land and oppress them. And then cry when Palestinians fight back. James, Washington, Aug 9 2:08PM

2. What will they do with this education, make bigger bombs? Amir, MIami, Aug 8 4:08PM

1. I’ve always said education is important. A.M. Roth, USA, Aug 8 2:08PM

Leave a comment

Filed under Education, Israel, Palestine