Category Archives: Brussels

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden

Beste Meneer De Wever,
Ik las deze ochtend met veel aandacht uw opiniebijdrage in De Morgen. Op enkele details na ben ik het met u eens. Het is tijd om een tandje bij te steken voor onze Europese beschaving.

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

Opinie van Bart de Wever in de Morgen

De Westerling is niet meer trots. De wereldoorlogen die zoals u stelde Europa haar zelfzekerheid ontnamen waren geen ongeluk. Zij kwamen voort uit het onlosmakelijk met de Verlichting verbonden staatsnationalisme. De Joods-christelijke traditie, tweeduizend jaar pogroms met als apotheose de gaskamers, deed hetzelfde met religie. Natie en God hebben sindsdien plaats geruimd voor… ja, voor wat eigenlijk? De rente een puntje laten zakken om de consumptie aan te zwengelen? Angstvallig wachten op de nieuwe iPhone?

Onwrikbaarheden in een wrikbaar heden
Verlichte ideeën zoals individuele vrijheid, gelijke opportuniteiten en inspraak betekenen in een economisch eengemaakte wereld niets als ze niet op iedereen van toepassing zijn. Mensenrechten zijn universeel. Zij zijn niet Belgisch of Vlaams, Joods of Christelijk of Moslim. Iedereen heeft er altijd en overal recht op. Habeas corpus en zo. Maar de Westerse verlichte ideeën, net zoals de democratie zelf, zijn niet af. De gelijkheid van man en vrouw is, en hier verraad ik mezelf nogmaals als product van een Katholieke school, een werkwoord. Daar moeten vrouwen nog elke dag om vechten. Als we er de statistieken op naslaan lijken het evenwel vooral de mannen die de klappen uitdelen. We mogen ons met andere woorden niet op de borst kloppen voor iets dat nog niet gerealiseerd is.

Lead by example.
We moeten vaker praten over Westerse waarden. Maar the proof of the pudding is in the eating. Zijn wij bereid Belgische wapenfabrikanten uitvoer te ontzeggen naar landen die het niet nauw nemen met de Mensenrechten? Zijn wij bereid moedige beslissingen te nemen wat betreft de energiebevoorrading van Europa? Blijven we met andere woorden gas kopen van Rusland en de Centraal-Aziatische stan-staten? Blijven we met elke tankbeurt, via onze Saoedische partner, ISIS subsidiëren? En als we die beslissingen niet nemen, kunnen of mogen we dan verwachten dat in een immer krimpende wereld, ons handelen ginder, geen weerslag heeft op het leven hier?

Niets komt voort uit niets.
Over die oorlog dus… Als Islamoloog heb ik geen angst om gewapend islamfundamentalisme te benoemen en te analyseren. Politieke islam begon, geloof het of niet, als hervormings- moderniseringsbeweging, in reactie tegen de door u vermeldde koloniale bezetting. Repressie, door westerse, daarna door nationale regimes, verhardde de verschillende bewegingen. Sommige landen, Saoedi-Arabië op kop, steunden en steunen gewapende moslimmilitanten, om geopolitieke doeleinden te verwezenlijken. Dit gebeurt vaak met medeweten en steun van Westerse partners -zie Afghanistan in de jaren tachtig. Wat het Saoedische regime zelf betreft, aldus een Arabische volkswijsheid: waar koning of prinsen neerstrijken zijn er Bugatti’s, hoeren, en sloten cocaïne. M.a.w. de strijd, althans niet wat de spin in het web zelf aangaat, is er geen van beschavingen, maar een van geld, macht, en -we benadrukken- hoeren en cocaïne.

Democratie is onmogelijk zonder aansprakelijkheid. Zelfkritiek dus. Zeggen dat de Amerikaanse invasie van 2003 -ik ben trots dat mijn land zich daar destijds tegen verzette!- een belangrijke voedingsbodem creëerde voor de Islamitische Staat en uiteindelijk deze bloedige zomer van 2016 is geen defaitisme. Een soeverein volk werd -laten we wel wezen- vernietigd. De rule of law stelt dat de verantwoordelijken op de beklaagdenbank thuishoren. Wat voor Salah Abdesalam geldt, geldt ook voor Tony Blair en George Bush. Die confrontatie met onszelf moeten we durven aangaan.

Zo’n systeemanalyse gaat niet voorbij aan de individuele verantwoordelijkheid van de aanslagpleger. Waarom zovele jonge mannen ervoor kiezen ons land van melk en honing te verlaten voor een verre, bloederige woestijn, of de samenleving waarin ze geboren zijn aan te vallen, is een vraag die gesteld moet worden. Tenminste, als we ze niet, ieder naar eigen goeddunken, al zelf beantwoorden voor ze gesteld is.

Bloedbad.
Intussen moet het moorden stoppen. Een passief en onzelfzeker Europa brengt haar eigen toekomst in gevaar. Het erbarmelijke talmen tijdens de Bosnische burgeroorlog bijvoorbeeld, op amper vier uurtjes rijden van Wenen, was onvergeeflijk. Twintig jaar later laten we opnieuw een burgeroorlog verder etteren, buiten een luchtbombardement hier en daar met geleende bommen. Toegegeven, we kunnen Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Iran, en anderen niet dwingen om de wapenleveringen te stoppen. Maar hoe vallen universele westerse waarden te rijmen met de gevoerde niets, maar dan ook niets realiserende realpolitik? Moeten we Turkije vrij spel geven tegen de Koerden in ruil voor minder vluchtelingen? Staan we toe dat Assad de (niet-ISIS) rebellen van Aleppo in de pan blijft hakken, alsook burgers met duizenden, in ruil voor de belofte dat het zonder hem erger wordt? En voor de rest duimen maar dat het kalifaat op een goeie dag zichzelf opheft om in Genk een kebab zaak te beginnen.

De oorlog tegen ISIS, waarvoor u met zoveel klassiek aplomb onze bereidheid petitioneert, het terugrollen van dat bangelijke bolwerk in de woestijn, zijn we daartoe echt bereid? Blijven we hier in Europa zandzakjes vullen, voor elke badgast een soldaat, en hier en daar een boude uitspraak, dat Moslims de homo’s met rust moeten laten en dat Zwarte Piet van ons is?
Of gaan we echt op missie? Leggen we een wapenembargo op aan Saoedi-Arabië? Laat Frankrijk haar fregatten-deal met SISI varen? Zijn we bereid blauwhelmen te sturen om de Syrische staat veilig te maken voor democratie, samen met andere landen in VN-verband? Is de Belgische diplomatie bereid haar nek uit te steken voor een vredesconferentie? En als die mislukt, opnieuw, en opnieuw, stick and carrot, tot het wel lukt? Of blijft het inderdaad bij kaarsjes en knuffels (en stoere taal)?

Heruitvinden.
Het einde van de tweede wereldoorlog bracht vrede. De jongste generaties, toch die van Europa, namen ze misschien voor vanzelfsprekend. Wat ons ook ontgaat is dat onze niet-Westerse evenknieën ze schier gekend hebben. Dat een echte herverdeling van opportuniteit, vrijheid, ontplooiing en alle rechten en plichten en idealen van de Verlichting, voor meerdere miljarden inwoners van deze aardkloot uitbleven. Om het met Ghandi te stellen, Westerse beschaving is een geweldig idee, maar alles kan beter. De teksten van die oude Grieken en Romeinen werden geschreven door mensen. Net zoals de Koran en de Bijbel. Voor je het weet vergeet je dat het klassieke Griekenland een oligarchie was met beperkt censuskiesrecht en potscherven-justitie, en dat die befaamde Hoplieten in feite slaven waren.

Opiniebijdrage Mo*, 31 juli 2016

Leave a comment

Filed under boeken, Books, Brussels, culture, Duitsland, economie, Education, Europe, extreem-rechts, fiscaliteit, Globalisering, History, International Affairs, Internet, Islam, Judaism, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, oil, overbevolking, politiek, Social, United Nations, Verenigde Naties, Vluchtelingen

Vol is vol

11951866_10156009750400525_6003012855215547269_nSorry maat, of meisje, vol is vol.

We kunnen toch niet de ellende van de hele wereld naar hier halen? Dat begrijp je toch ook. Enfin, begreep.

We hebben van onszelf al genoeg problemen. Zoveel dat we er onze lagere middenklasse voor moeten pluimen om ze proberen op te lossen.

Goed, Turkije en de andere buurlanden van Syrië zijn zo lief om een stuk of 4 miljoen van jouw vriendjes, broers, zusjes, moeders en vaders op te vangen. Maar je moet ook niet alles met elkaar vergelijken. Snap je? Enfin, snoop.

De draagkracht bij onze bevolking om meer te doen is beperkt. Antwerpen staat bijvoorbeeld zeker niet op de eerste rij om voor extra opvang te zorgen. Dat stond ergens te lezen. Tegen de mensen zeggen dat we moeten besparen, en het dan langs ramen en deuren naar buiten smijten, het kleinste kind, zoals jij er eentje was, begrijpt dat dat politiek moeilijk ligt.

Zoals jouw broer, die in Damascus studeerde maar die nu ook ergens op dat strand ligt te liggen, misschien wist: Europa heeft tussen nu en 2050 tientallen miljoenen extra zielen nodig, alleen al om de bevolking op pijl te houden. Da’s economie. Harde cijfers. Ok, goed. Maar je begrijpt toch dat jullie niet gewoon holder de bolder naar hier kunnen komen varen? Kan je je de chaos voorstellen?

Per slot van rekening willen we alleen mensen die een netto-toegevoegde eh, alé, mensen die iets kunnen. Liefst geen moslims. We zijn per slot van rekening het Judeo-Christelijke Europa. Wij vragen ons al 2000 jaar constant af, wat zou Jesus doen? Met weinig succes overigens.

Leave a comment

Filed under Afghanistan, Brussels, economie, Europe, extreem-rechts, Globalisering, Human Rights, Mensenrechten, Middle East, Multiculturalism, politiek, Vluchtelingen

België moet vol inzetten op multilaterale samenwerking

Eerst verschenen in Mo* Magazine (online).

België moet vol inzetten op multilaterale samenwerking

Drie miljard euro investeren in hernieuwbare, lokale energiebronnen in België geeft mogelijk een betere return-on-security dan nieuwe gevechtsvliegtuigen.

Veiligheid gaat natuurlijk al lang niet meer over het bewaken van de landsgrenzen.

We identificeren bedreigingen verder van huis; kleine brandjes blussen voorkomt groter onheil. Van interne tot regionale of zelfs internationale conflicten. Vroeger ingrijpen is beter, bij voorkeur voor er gevochten wordt.

Conflicten maken noodzakelijk deel uit van de menselijke conditie. Mensen, groepen van mensen, landen, bedrijven hebben verschillende belangen. Dat maakt verandering en vooruitgang mogelijk. Kleine landen hebben er belang bij om zichzelf in een groter kader in te schakelen zodat hun belangen niet geschaad worden. Tijdens de Koude Oorlog besloot België dat NAVO-lidmaatschap de beste garanties bood voor haar territoriale en politieke soevereiniteit.

Meer dan twintig jaar na de Val van de Muur probeert de NAVO andere rollen uit. In Afghanistan moest de organisatie een peperduur Amerikaanse avontuur van ruggensteun en legitimiteit voorzien. Onderbemand en op louter militaire leest geschoeid kwam er van de vooropgestelde doelen – democratisering, ontwikkeling, vrouwenrechten – weinig in huis.

De uitbreiding van de organisatie zelf, naar bijvoorbeeld Oekraïne, blijkt meer en meer een factor van instabiliteit. Heeft België voldoende gewicht binnen het bondgenootschap om die zwalpende, gevaarlijke koers bij te stellen? En indien niet, durven we dan onze (dure) conclusies te trekken?

Realpolitiek

media_xl_752128België is meestal geen directe partij in conflicten, maar ervaart wel de impact van conflicten tussen derden: vluchtelingenstromen, verloren investeringen van Belgische bedrijven, enzovoort. In deze onrustige tijden is het oké om Realpolitiek te voeren, maar dan liefst binnen het kader van de VN. Het buitenspel zetten van die organisatie en het eigengereide optreden van onder andere een aantal NAVO-partners heeft bijgedragen aan de huidige chaos in het Midden-Oosten.

Het machtsvacuüm in Irak, het helpen verwijderen van Khadaffi in Libië zonder follow-up plan, het bewapenen van deze of gene partij in de Syrische burgeroorlog… kunnen vergeeflijk “westerse” zonden genoemd worden. Een alternatief daarvoor is geen onrealistische dromerij, maar pure noodzaak. Alleen zo kan de metastase van dat conflict naar Europa gestopt worden.

Veiligheid wil ook zeggen minder afhankelijk worden van invoer uit onstabiele gebieden of uit landen die die afhankelijkheid als politieke pasmunt gebruiken.

België moet vol inzetten op multilateraal. Een actieve rol in een geherwaardeerde VN. Veiligheid wil ook zeggen minder afhankelijk worden van invoer uit onstabiele gebieden of uit landen die die afhankelijkheid als politieke pasmunt gebruiken. Drie miljard euro investeren in hernieuwbare, lokale energiebronnen in België geeft mogelijk een betere return-on-security dan nieuwe gevechtsvliegtuigen.

Inzetten op eerlijke handel, duurzame ontwikkeling, partnerschappen aangaan met de allerzwakste landen betekent niet alleen het indammen van (economische) vluchtelingenstromen nu, maar ook nauwe banden met de dankbare tijgers van morgen. In datzelfde licht moet een verdere verstrenging van de regels voor de Belgische wapenexport gezien worden, helaas nog steeds geen vanzelfsprekendheid.

Europese samenwerking

Bij meer Europese militaire samenwerking de volgende bedenking: zal een hypothetische krachtige EU-defensiepoot een minder kortzichtige economische invulling geven aan veiligheid en roekeloos eigenbelang dan de op zijn laatste benen lopende Amerikaanse unipolaire wereld? Het valt te betwijfelen of concurrerende militaire blokken vrede bevorderen.

De markt werkt niet als het op veiligheid aankomt. Dat kan je zien op microschaal in de VS, waar iedereen zichzelf min of meer naar believen bewapent en verdedigt. Op macroschaal hebben we ettelijke millennia aan menselijke geschiedenis om uit te putten.

Leave a comment

Filed under Brussels, Europe, Globalisering, International Affairs, United Nations, Verenigde Naties

Morgen te Monk, Brussel #SprekendeEzels

BRUSSEL_nov_2014[1]

Leave a comment

November 25, 2014 · 10:22 am

Back asswards

These are tough times. “But not end times,” as Jon Stewart put it.
Still, there’s something in the air. A bit of a rumble. Like an empty stomach, or heads churning to try and make sense of what seems like a polar shift afoot. Where’s all the money gone?

It certainly hasn’t gone to that lady over there. The lady who’s asleep -one hopes- underneath a bench on the feted Place de Brouckère in Brussels, exalted by Jacques Brel, adorned by the Hotel Metropole; the only 19th Century hotel still in operation, birthplace of the Black Russian cocktail, and backdrop to the famous 1911 ‘Conseil’ Solvay, the first global physics conference attended by such luminaries as Marie Curie, Ernst Rutherford, Max Planck, Henri Poincaré, and Hendrik Lorentz. Not to mention a certain Albert Einstein.

That lady over there has turned her back on lapsed glory -the part of her back that often goes by another name. A can of Gordon’s sits on top of the bench; the second floor, if you will, of the recumbent lady’s abode. Shocked passers-by cast a quick glance at the half-exposed derriere and, well, pass by. The bleakness of the skin, the motionlessness of this prone human form begs the question: Is she alive at all? Has anybody called anyone?

I decide to flag a police cruiser, and am happy to discover someone else has had the same idea. Accosted in French and Flemish at once, the officers pull over. To protect and to serve and, in this case, immediately don surgical gloves. The bright side: if you’re not at the doctor’s, and people put on latex gloves before even approaching you, the only way is up. One of the officers leans over a bit and starts talking to her, snapping his fingers above her head for added effect. The other patrolman thinks gently shoving her backside with his boots is the way forward.

Then there is movement. An arm rises up as to a charmer’s tune. Rather dizzily. She’s alive. Thank God. The finger-clicking policeman finally does her the courtesy of trying to nudge her coat to conceal the pallid flesh. The other policeman kicks the woman’s backside once more before finally reaching behind the bench and hauling her to an acceptable state of disrepair. Gloves are binned, and off they go. A job well done. These aren’t end times, but one wonders, how much further down is it?

Leave a comment

Filed under Brussels, homeless, Poverty

My girls do massage.

My girls do massage.

26761-1My girls do massage,” she says, eyeing my reaction with the businesswoman squint of some eighties Michael Douglas flick about Japan’s corporate take-over. “Oh…” She cuts short my lack of a meaningful response. “And everything you want.” Our respective eyes wander involuntarily to the troupe of giggly women of Asiatic persuasion clutching drinks and drunken Irishmen. “Sorry, I don’t pay for sex,” I manage. Even if I actually had money to squander, I add in thought. “Good! You shouldn’t!” Linda –an approximation of what I gathered was her name, but could as well have been an inutterable profanity- is yelling almost. She shakes her head like a retriever. “You men are all the same. I know. I know how you are.”

Too drunk to flinch, even at the righteous indignation of a Thai madam, I flinch anyway, intrigued, and fearing indifference might induce even higher levels of human combustion. “You’re absolutely right.” “I know!” “Yes.” “I have hundreds of girls. All over the world. Men are all the same everywhere. Don’t tell me you like me.” I didn’t, nor was I about to. Hubris aside I’m positively fascinated, not just by her stunning black-maned looks, but at the sharkish acumen required to run an illicit business, to the extent that I can ascertain, of at least half a dozen girls, in a place of at least half-decent repute, at the putative age that gets most women fretting about their biological timepiece.

Can I ask you how old you are?” “I’m 38,” she says sternly, immediately preempting my predictive response with renewed and vigorous ire. “Don’t tell me I look younger” –she looks twenty-five, perhaps thirty if I weren’t so utterly toasted- “Men always tell me I look younger. You want see passport?” “Alright, alright. I believe you…” Jeez. “You just wanna sleep with me. Men are bastards.”

What are you, a newspaper? She calms down. One of her employees, acute ears jutting beside an equal amount of ponytails, approaches, very much a-chuckle. A wad of money changes hands. Boss-to-staff-member. Then Linda turns back to me. “You wanna a drink?” Last thing on earth I need is another drink. “Yeah, sure. Beer please.” I smile sheepishly if only because I’m too doused for any other type of grin. She glugs Gin-Tonic like it’s, well, in her case, Gin-Tonic. In the process of yapping instructions to other girls, she knocks over two or three drinks. Just barely I manage to hold on to mine, absorbing by means of jeans one hapless beverage after the other. “I’m drunk,” she confides, increasingly subdued. “You know how difficult it is?” She pauses. “Very.”

Oh.”

People want to kill me. The police harass me. All the time. Looking for this, and this. I tell them; ‘you try doing this. You know how hard it is?’ All the time. I pay moneys everywhere. Everyone wants moneys. I have stress. Very much.” She sighs, peering about, of a sudden confused. “Where’s my drink?” I shrug, inebriated to the point where I no longer care about other people’s potions.

Next thing I know she’s writhing up close. My hands have found, of their own vile accord, her taut belly. She’s stopped talking and my barstool’s become hers too. The queen’s honey bees in mirth nudge one another’s waspy waists. I ought to know better, but I really just want to know more. Of course to snuggle, as opposed to conversing, won’t do. I know. Who the hell are you to shake my moral fabric?

Then, like a ghost I’d imagined, she’s gone. “I have to go,” she says matter-of-factly. A perfunctory flutter of the hand accompanies the announcement like “clean-up on isle seven”.

Ok then. Bye.”

Leave a comment

Filed under Brussels

Bday

Bday

larchiducIt’s my birthday today. Party time, I guess, were it not that I did most of that last week already, lumping together an overdue housewarming and a heralding of 31 years on planet Earth. It’s Friday night, and I was gonna take’r easy. It’s been a long week. I was tired. “Just a wee drink,” I told my friend over sms, “just a wee one.” My eyelids are weighed down by stout Scottish maidens, clinging to the lashes with intense peasant vigor, invisible to the naked eye, but naked nonetheless.

Have you been sleeping enough?” my friend asks shy of a minute after I make my appearance. Not quite. It’s not what you think though. Not quite. I wish. Just a restless soul, I guess. It’s been a long week. We down a couple of beers. And then some, standing at the bar and all is fine and dandy. Just don’t make me sit down, because all hell will freeze, and on the glistening slope of my fatigue I will slide down, and simmer to a frosty coma.

I’m good,” I tell myself in silent defense of the hammock-sized bags under my eyes. We down a couple more, and yesterday becomes today. Unannounced, sneaky git. This bastard at the bar charges eight Euros for a gin-tonic. I said gin-tonic, not gin-oil. Jeezes, did I miss a meeting? Asshole. Last time I ever go the Archeduc, I can tell you that. Until the next time. Duh! Before I know it –actually, quite some time after losing the ability to know anything beyond the tip of my shoes- it’s four, and I’m in a Clio headed home, conveyed by a beautiful Moroccan gynaecologist and her even lovelier sister.

Conveyed in the automotive sense. What the hell were you thinking? Never on the first date. Let alone, before the first date. Then again, it was my birthday, so in keeping with the prerogatives of…. Oh, shut up, already. There is still some chivalry left in this world. The night is up, and I don’t fall asleep as much as get squashed underneath the twin-towering boots of Hypnos himself, making a rare unannounced visit from beyond the confines of time-space and the wreckage inflicted by the age of steam and reason. His careless manner however is no match to electronic alarm clocks. He limps back to the Athens of yore in the squinting face of my 24 year-old, indestructible Sanyo, the likes of which single-handedly enabled the world of enforceable office hours. This thing will be happily buzzing long after the last cockroach is licked to death by the flames of the good Helios going supernova.

It’s 8.30 and I’m due to speak about life in Palestine at some Flemish government function. God knows where. Seriously. I figured one of the myriad invitations was sure to hold the address. I’ll look it up in the morning, I thought. Like I said. It’s been a hard week, and things of the weekend are best left until the weekend. But! Address schmaddress. Nothing. Nada. What were they thinking? Why, I ask, do they call it space-time? Because time alone rarely makes for successful appointments. That’s why. Lay off the pills! Of course I could have checked earlier, giving myself ample time to call and inquire, but alas. The week was, how shall I put this, busy. Very busy.

So, without the help of obsolescent deities I gave way, once more, to blissful slumber, way beyond the crux of noon. The rest of the day was spent among other things attempting to exchange a voucher at the local Apple store. And by “local” I mean “Why not get me a voucher for the store just around the corner from where I live, as opposed to the one that’s practically in another time zone. Jesus, I walked over there on Wednesday evening only to find it closed.

Today, they were horribly lacking in the one device I had picked during an hour’s peruse of the website, and no, sir, unfortunately we cannot order it. You have to buy it from the website. What the hell am I supposed to do with a voucher then? Insert in the slot-loading superdrive? Lay off the pills people. Life’s too short, and you’re missing out on a great deal of beauty, not to mention happy customers, when you’re zoned out in lala land.” I finished reading ‘The Pendragon Legend’ today. –spoiler warning- Ms. Roscoe is dead, and Cynthia will marry some twat captain of the navy. So much for a happy ending. As for me, I smile as my ears pick up the wail of the somnambulance, tires shrieking toward me. It’s been a long week.

Leave a comment

Filed under Brussels