Fysica

Fysica

Vroeg of laat moest het ervan komen. Zulke dingen kennen een zekere wetmatigheid; Newton zou je bijna zeggen. De ene zijde heeft de macht moeten opgeven, de andere heeft er net van geproefd en de smaak bevalt. Het gaat hier over Fatah en Hamas respectievelijk. De confrontaties die plaatsvonden waren zeker niet de eerste, maar de schaal, gemeten in bloed, was ongezien. Zoals gewoonlijk wordt het kookpunt in de eerste plaats bereikt in Gaza, waar anderhalf miljoen mensen leven op de oppervlakte van pakweg Niel-bij-As. Voeg daarbij het feit dat de regering van Hamas al meer dan een half jaar geen lonen meer uitbetaalt en je ziet gegarandeerd demonstraties, kleine schermutselingen, vandalisme. Soms wordt er al eens in de lucht geschoten.

Als de situatie verergert kan het niet anders dan dat er vroeg of laat iemand op de idee komt om iets anders dan wolken te viseren. Als kwinkslag zou men kunnen stellen dat de politieke spanning hier wiskundig te meten valt aan de hand van de hoek die geweren beschrijven ten opzichte van de straat. Maar dat gaat natuurlijk voorbij aan het feit dat de situatie doodernstig is. Helemaal problematisch wordt het wanneer de protesterende menigte zelf grotendeels bestaat uit leden van de ordediensten. En dat is precies wat zich gisteren voordeed, met rampzalige gevolgen, acht rampzalige gevolgen, acht rouwende families.

Uit protest tegen die gebeurtenissen wordt er vandaag niet gewerkt, d.w.z. winkeliers en horeca worden vriendelijk, doch met lichte aandrang gevraagd te sluiten. Via de straat voert Fatah de druk op om Hamas te dwingen de beweging op te nemen in een regering van nationale eenheid. Die gesprekken zitten namelijk muurvast. Er wordt dan met de spierballen gerold, maar in de praktijk is het vooral de wijsvinger die aan bod komt. In wiskundige termen gaat dat onder de noemer AK47 of M16. De ervaring leert echter dat er zelfs bij algemene staking onder schot altijd wel een stoutmoedige winkelier is die via een kier in een metalen luik een paar klanten binnenlaat. Na een korte ommegang vind ik een kleine bakkerij. Enkele treden beneden straatniveau staan een aantal mensen aan te schuiven. Een jongetje van pakweg 12 rolt in diezelfde ruimte één voor één de toegeleverde deegbollen tot een platte ronde schijf, die dan via een wat oudere bakkersgast in de grote open oven terechtkomen. Een derde persoon verpakt de warme broodjes terwijl een oud vrouwtje de Shekels ontvangt. Halverwege het aanschuiven besef ik plots in wat voor bijzondere plek ik me bevind. Maar de verwondering is er vooral een over mijn initieel gebrek aan verwondering. Het leven hier brengt een zekere gewenning met zich mee voor het buitenissige, het ongewone, het Bokrijk tafereel voor mij.

Ook de verbazing kent een wetmatigheid, maar het is er een van relativiteit, Einstein als het ware. In een vloedgolf van vreemde indrukken moeten rare dingen hard hun best doen om nog op te vallen. Ramadan is traditioneel een maand waar kinderen met vuurwerk spelen en ook vanavond vult de lucht zich met kleine en grote knallen. Je schrikt daar niet meer van. De gewenning wordt dan plots doorbroken door het geratel van automatische wapens; Een konvooi misnoegde Fatah aanhangers rijdt voorbij op straat in een roes van wild geweervuur en vlaggen; zwaarbewapende vendelzwaaiers zeg maar. Nieuwsgierigheid wint het meestal van de schrik, maar de eindoverwinning is aan de geeuw waarmee je weer naar binnengaat nog voor het spektakel ten einde is. De interesse verliest zich in de relativiteit. Einstein weeral.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Israel, Palestine

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s