Ramadan in Ramallah

Ramadan

Half vier ’s morgens, laatstleden. Geroep en het rauwe geknal van metaal op metaal (pollepel op ketel zeg maar) grijpt me bij de gedroomde kraag, sleept me de wakkere wereld binnen. De gemeente Al-Bireh, een deelgemeente van Ramallah, betaalt elk jaar iemand om een uur voor zonsopgang de mensen op tijd aan de ontbijttafel te brengen. De ramadan is begonnen.

img_3575Tussen zonsopgang en zonsondergang mag er dan door moslims niet gegeten, gedronken of gerookt worden. Shadi, een collega vertelt me dat vooral dat laatste erg moeilijk is. Twee andere collega’s, Sabreen en Najla, doen vanuit hun seculiere optiek niet mee aan de vasten. In de Bravo Supermarket (de locale GB) kopen ze platte broodjes, humus, komkommers en tomaten voor de lunch. Bij de familie thuis staat er desalniettemin bij valavond de traditioneel rijkelijk gevulde ramadan maaltijd op tafel. Dat behelst veelal reist, met kip of runds –maklube heet zo’n gerecht-, salades allerhande en aardappels.

Tussenin wordt er royaal yoghurt gebruikt; dat helpt bij de vertering. Als nagerecht is er baklava en katayif, een soort van opgerold deeglapje met daarin noten, kaas of honing. Gefrituurd wel te verstaan, en niet te versmaden. Een andere versnapering is Knefe, een soort gebakje gemaakt van suiker, kaas en honing. Wie eraan dacht tijdens deze periode af te vallen of aan de conditie te werken is er aan voor de moeite. “Vind je mijn achterwerk niet te dik in deze vastenmaand?” is dan ook een vaakgestelde vraag. De extra lange openingsuren van het locale fitness centrum mogen daar niets aan verhelpen. Op hun beurt genieten locale Christenen dan weer volop van de verlaten straten wanneer de laatste zonnestralen over de heuvelige omgeving turen en Moslims thuis naarstig aanzitten.

Er wordt vroeger gestopt met werken om nog snel inkopen te doen voor een overvloedig festijn; een maandlang kerstavond. Tot zover het copieuze Ramallah. In de rest van de Palestijnse gebieden, en dan vooral in Gaza, is de vasten al veel langer bezig. Begin oktober zal het precies 7 maanden geleden zijn dat de Palestijnse overheid nog lonen uitbetaalde aan leraars, verplegers en verpleegsters of administratief personeel. Sinds de huidige Hamas regering internationaal geboycot wordt is er simpelweg geen geld meer. Zo goed als drie op vier Palestijnen hangt rechtstreeks of onrechtstreeks af van die centen. Noest wordt er gewerkt aan een regering van nationale eenheid met een programma dat de buitenlands fondsen terug hierwaarts kan doen stromen. “De nieuwe regering zou over een week rond moeten zijn,” zegt een woordvoerder al ongeveer sinds juni.

Het volk mort, protesteert en staakt. Openbare scholen zijn dicht, ziekenhuizen draaien op een noodpitje. Winkeltjes worden banken wanneer dozijnen families er op poef inkopen doen. Spaargeld smelt weg en zelfs familiejuwelen en trouwringen moeten eraan geloven. Israëlische bewindvoerders van hun kant hebben sinds het debacle in Libanon terug behoefte aan gesprekken met de Palestijnen. “Die zouden al binnen een paar dagen plaats kunnen vinden,” zegt een woordvoerder al sinds de vroege zomer.

Praten kost niks, en geduld is niet zozeer een deugd, dan wel absolute noodzaak in deze. Gesprekken –tussen wie dan ook- staan er altijd aan te komen, en eens bezig, beloven ze immer snel vruchten af te werpen. Jammer genoeg doet zo’n lege maag die woorden al eens hol klinken.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Islam, Israel, Palestine

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s