cartoons

Beste redactie,

Het wordt stilaan hachelijk. Buitenlanders die willen werken in de Palestijnse gebieden zien de mogelijkheid om dat te doen door verscherpte Israëlische maatregelen in het gedrang komen. Wat is er aan de hand? De wet stelt dat al wie in Israël werkt moet beschikken over een geldige werkvergunning. In de praktijk echter worden deze slechts zeer zelden, en na een vaak jarenlange procedure onder stringente voorwaarden uitgereikt. Jarenlang werd die wet al bij al nogal laks toegepast; Buitenlanders werkten meestal met een toeristenvisum dat om de drie maanden bij wijze van korte trips over de grens vernieuwd werd.

Sinds enkele maanden stelt men een duidelijke verstrenging vast en overtreders worden veelal zonder pardon bij aankomst op het eerstvolgende vliegtuig gezet. Dat overkwam vorige week nog een landgenoot Roel F. na anderhalf jaar wonen en werken in Jeruzalem. Niet alleen buitenlandse ontwikkelingsmedewerkers en mensenrechtenactivisten zijn het slachtoffer. Palestijnse gezinnen waarvan de echtgenoot of echtgenote een buitenlands paspoort heeft staan voor verscheurende keuzes.

Israël beschouwt meer dan 60.000 Palestijnen (de stad Genk zeg maar) op die manier als illegaal. Voor hen dreigt uitwijzing als ze worden aangehouden aan een van de vele checkpoints in de gebieden. Zaakvoerders met tientallen werknemers in Ramallah stranden plots in Amman, Jordanië. Families staan van de ene dag op de andere zonder vader of moeder. De enige manier om samen te blijven is dan met het hele gezin te vertrekken naar het land van degene met het buitenlands paspoort. Het resultaat is niet alleen een sociale ontwrichting op ongeziene schaal, maar ook een sterke terugval in investeringen.

De gemengde gezinnen met familiale en commerciële connecties in het buitenland en hun hoger dan gemiddeld inkomen fungeren als een ware levenslijn voor de slabakkende en door een economische boycot zwaar getroffen Palestijnse economie. Bij een voortzetting van het huidige Israëlische beleid wordt werkelijk, wat onnauwkeurige tongen nu al voor waar houden; n.l. een berooid Hamas-stan zonder betekenisvolle, gematigde middenklasse, een afwezige partner voor vrede, en zeker geen aanwinst voor de veiligheid in de regio.

De westerse ontwikkelingshulp en investeringen van het afgelopen decennium, die mee gedragen worden door buitenlandse ontwikkelingsorganisaties op het terrein, dreigen verloren te gaan. Ook Belgisch ontwikkelingsgeld gaat naar de Palestijnse gebieden. Er wordt gebouwd, uitgewisseld en getraind. Met de huidige koers zal dat allemaal voor niets geweest zijn; geld niet op de spreekwoordelijke hete plaat, maar op een hete zeef. Israël beroept zich op veiligheid en nationale soevereiniteit; haar recht om naar keuze mensen de toegang te ontzeggen tot haar grondgebied, en de gebieden die sinds de Oslo akkoorden zogenaamd autonoom zijn. De behandeling die buitenlanders en “illegale” Palestijnen aan haar grenzen te beurt valt is een democratische staat onwaardig.

Harde neuzen roepen op tot reciprociteit; eenzelfde behandeling in de omgekeerde richting. Een realistisch voorstel zou erin bestaan dat België aandringt op een bilateraal akkoord met Israël, met daarin duidelijk gestipuleerd de rechten en plichten van zij die wonen en werken in de respectievelijke landen. Dat hoeft zelfs geen voluntaristisch standpunt te zijn; België (en dus de belastingbetaler) kan zich niet veroorloven dat haar investering in mensen en middelen verloren gaat.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Islam, Israel, Palestine

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s